رشد آمار گردشگران ورودی به کشور

یکی از بحث برانگیزترین گفته‌های دهقانیان در این نشست، آماری بود که او درباره شمار گردشگران ورودی به‌کشور ارائه داد. براساس این آمار در سال گذشته 3 میلیون و 121 هزار نفر گردشگر وارد کشور شده‌اند که البته شمار مطلوب آنها برای رسیدن به 20 میلیون گردشگر تا سال 1404، این آمار می‌بایست 4 میلیون و 100 هزار نفر می‌بود.

دهقانیان گفت: آمار گردشگران ورودی به کشور در سال 84 حدود یک میلیون و 162 هزار نفر بود که مقایسه آن با آمار امسال نشان می‌دهد شمار گردشگران نرخ رشدی مثبت داشته است.

معاون گردشگری سازمان میراث فرهنگی و گردشگری در حالی این آمار را ارائه داد که چند دقیقه بعد یکی از خبرنگاران تحلیلی جالب در این زمینه ارائه داد: اگر مراجع آماری دهقانیان درست گفته باشند و در سال 89 واقعا 3میلیون و 121 هزار نفر گردشگر به کشور آمده باشند یعنی در هر روز بیش از 8500 نفر وارد کشور شده‌اند و طبیعتا باید سهم 3 قطب گردشگری اصلی ایران یعنی اصفهان، شیراز و یزد در هر روز بیش از 2 هزار و 500 نفر گردشگر بوده باشد و آن وقت مسلما کسی در هیچ‌یک از 3 شهر بیکار نمی‌ماند و آمار وضعیت بیکاری در کشور صفر است اما آیا حقیقت هم همین است؟!

از سوی دیگر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری سه برابر شدن آمار ورود گردشگران را در شرایطی اعلام می‌کند که هتلدارها، تورگردان‌ها و در نگاهی کلی‌تر بخش خصوصی فعال در حوزه گردشگری از کاهش چشمگیر گردشگران گله دارند با این حال او معتقد است اگر بخش خصوصی درباره آمار صحبت می‌کند و نسبت به آن انتقاد دارد صرفا به این دلیل است که شمار گردشگران خروجی از کشور، نسبت به گردشگرانی که به کشور وارد می‌شوند بیشتر است!

با این وجود خبرنگاران همچنان اصرار کردند که اعلام ورشکستگی فعالان بخش خصوصی در حوزه گردشگری بی‌دلیل نیست و احتمالا باید مراجع آماری سازمان میراث فرهنگی و گردشگری نامطمئن باشند و اگر این گردشگران در هیچ یک از بخش‌های خدمات گردشگری در کشور ثبت نشده‌اند به این معناست که هر گردشگر خارجی، به تنهایی، با یک کوله‌پشتی وارد کشور شده باشد و بدون مراجعه به هتل، در خیابان چادر زده باشد که این موضوع کاملا دور از ذهن به نظر می‌رسد.

اما دکتر دهقانیان با اشاره به این که سازمان میراث فرهنگی و گردشگری تولید‌کننده آمار نیست و تنها از آماری که سازمان‌های دیگر همچون پلیس مهاجرت در اختیارش می‌گذارد استفاده می‌کند از مراجع خارجی آمار نیز کمک گرفت و افزود: در طبقه‌بندی سازمان جهانی گردشگری نرخ رشد آمار گردشگر در ایران2 ‌/‌ 6 درصد اعلام شده است.

از سویی دیگر و براساس آماری که مبادی ذی‌ربط مانند پلیس مهاجرت از تعداد گردشگران ورودی اعلام کرده‌اند، ما در آمار تحلیلی سال 89، در مقایسه با سال پایه یعنی 1383، 87 درصد رشد داشتیم.

تقریبا در اواسط این مصاحبه یکی از خبرنگاران وضعیت گردشگری در کشور را به وضع بیماری تشبیه کرد که وقتی بستگانش از پزشک می‌پرسند زنده می‌ماند یا نه، انتظار شنیدن گزارش‌های پزشک درباره PH خون او یا میزان کلسترول و قندش را ندارند، بلکه مایلند پزشک به زبانی همه فهم بگوید وضعیت جسمی واقعی بیمار چطور است. این خبرنگار از مثالش نتیجه گرفت که اگر خبرنگارها درباره وضعیت گردشگری کشور می‌پرسند هدفشان دریافت پاسخی دقیق و واقعی از آن است و استفاده از اصطلاحات خارجی و صحبت از اعداد و ارقام اگر بدون تحلیل و انطباق با واقعیات باشد برای مراجع خبری بلااستفاده می‌شود. حاصل این توضیح پرسشی صریح و پاسخی کوتاه بود و دهقانیان در پاسخ به این پرسش که آیا وضعیت گردشگری کشور ما از دیدگاه او رضایت بخش است یا نه گفت «به نظر من در وضعیت خوبی هستیم اما سطح انتظارها بالاست و می‌توانیم بهتر هم باشیم.»

معاونت گردشگری سازمان میراث فرهنگی و گردشگری یکی از آن دست پست‌هایی است که میزی لیز دارد! به این معنا که اصولا مسوولان آن چند ماه بیشتر دوام نمی‌آورند و تنها در 2 سال گذشته چندین مدیر مختلف پشت آن میز نشسته‌اند و در گفت‌وگو با رسانه‌های مختلف از طرح‌های متعددی که برای بهتر کردن اوضاع گردشگری کشور دارند سخن گفته‌اند. یکی از پرسش‌های مطرح شده در این نشست در زمینه تصمیم معاون جدید گردشگری برای طرح‌های نیمه کاره مدیران پیشین بود که سرمایه‌های کلانی صرف آنها شده است اما با عوض شدن مدیران بی سرانجام مانده‌اند. دهقانیان در پاسخ به این سوال حکایتی را مطرح کرد که به نظر می‌رسد در ماه‌های اخیر برخی مدیران این سازمان آن را به کار بسته‌اند.

او گفت: یک مدیر در حال تودیع شدن بود که مدیر بعدی آمد. به او 3 پاکت دادند و گفتند، اولی را در روز نخست، دومی را 6 ماه بعد و سومی را در پایان سال بخوانید. در پاکت اول نوشته بود تا جایی که راه دارد، اقدامات مدیران قبلی را زیرسوال ببرید. پاکت دوم حاوی این مطلب بود که شما فعلا وعده بدهید و در پاکت سوم نوشته شده بود، کار خاصی نمی‌خواهد انجام بدهید.

به گفته این مسوول برخی پروژه‌هایی که در دوره‌های قبل اجرا شدند، موفق و تأثیرگذار بودند، برخی پروژه‌ها نیز وقتی به فاز اجرایی وارد شدند، کاستی‌هایی داشتند که در عمل، رفع نقص می‌شوند و به تقویت و مهندسی جدید نیاز دارند.

مریم یوشی‌زاده / گروه جامعه