فوتبال رودررو با تبعیض نژادی

کارهای زیادی انجام داده‌ایم. در همان سال 2001 برنامه‌ای تحت عنوان «روزهای ضدتبعیض نژادی» را به راه انداختیم که هدف از آن تبلیغ برای سرکوب هر چه بیشتر موج توهین‌های نژادی در استادیوم‌ها بود و در 2006 نهضت «به نژادپرستی نه بگویید» از جانب ما راه‌اندازی شد که این نیز همان هدف را تعقیب می‌کرد. سال 2007 برای گرامیداشت نلسون ماندلا انقلابی ابدی آفریقای جنوبی، «مسابقه 90 دقیقه برای ماندلا» را برگزار کردیم و انتخاب وی برای این منظور دقیقا با این هدف و دلیل بود که وی در تمامی دهه‌های اخیر نماد اصلی و مسلم مبارزه با تبعیض نژادی در سطح جهان و به واقع شمایل استوار این امر بوده است. اینها فقط نمونه‌هایی کم‌شمار از اقدامات پرشمار ما در این مدت بوده و چون حضور‌ذهن ندارم شاید تعدادی دیگر از کارهایمان از قلم افتاده باشد. آنچه هرگز از یاد نمی‌رود مسوولیت کلی همه ما برای رفع و محو این عارضه بزرگ و بیماری کلان از صحنه فوتبال و به واقع تمامی عرصه ورزش و حتی کل جوامع است. باور شخصی‌ام این است که هر چقدر هم در این زمینه تلاش کنیم کافی نخواهد بود زیرا موضوع، بسیار جدی و وسیع و خطیر است.

بحث فرهنگی در این ارتباط بسیار مهم است. شما باید آدم‌ها و نسل‌ها را در این زمینه مطلع و صاحب بینش و خط و برنامه کنید. همیشه گفته‌ام و امروز تکرار می‌کنم که فوتبال، مدرسه زندگی است زیرا بنیادها و وسایل و ریشه‌های آن مثل جریان سیال زندگی است و به لحاظ اصول بنیادین فرقی با خود زندگی ندارد. در فوتبال مثل زندگی باید به دنبال نظم، شرف، انضباط، حرکت جوانمردانه و حفظ احترام سایرین باشید و حال اگر این قواعد و الزام‌ها گاه در جریان بعضی مسابقات رعایت نمی‌شود، اصل قضیه زیرسوال نمی‌رود و قواعد این ورزش نقض نمی‌شود و سرجایشان می‌ماند. فیفا دوره‌ها و کلاس‌های زیادی را از جهات، زوایا و دیدگاه‌های مختلف در جوامع و کشورهای عضو برپا می‌کند و مخاطب و هدفش در بسیاری از این کلاس‌ها آموزش‌پذیرترین قشر، یعنی جوانان است. به واقع ما روی رده‌های سنی پایه و امر آموزش آنان بسیار حساس هستیم و این مساله را به دقت تعقیب و اجرا می‌کنیم و حتی برای مربیان در کشورهای مختلف نیز کلاس‌های توجیهی متعددی را ترتیب می‌دهیم تا آنها آنچه را از ما آموخته‌اند، به شاگردان‌شان، یعنی نسل جوان‌تر انتقال دهند.

ما پروژه دیگری هم تحت عنوان «فوتبال برای امید» یا فوتبال به مثابه امید داریم که تقریبا حدود 100 فدراسیون را در سطح جهان در برمی‌گیرد و از طریق آن نیز اصول صحیح و روش‌های انسانی را در میدان‌های فوتبال، تبلیغ و بر این نکته تاکید می‌کنیم که در این ورزش، پیروزی همه چیز نیست و ابتدا باید شرافت و احترام انسان‌ها را رعایت کرد و امیدساز بود و نه عامل و مجری گستاخی تاسف ما از این بابت است که گاه در بحبوحه بزرگ‌ترین مسابقات حرفه‌ای، این مساله و نیاز از سوی باشگاه‌های مطرح و ستاره‌هایشان نادیده گرفته می‌شود، اما در بسیاری از موارد نیز برنامه‌هایی مثل فوتبال برای امید موفق است و انسان‌های شاغل در این ورزش را هدفمند و صاحب دید متعالی و برنامه‌ای ارزشمند می‌کند. خوشبختانه در بسیاری از کشورها تلاش برای برچیدن هرگونه ناهنجاری از استادیوم‌ها و محیط‌های فوتبالشان در اولویت‌ قرار گرفته است زیرا متوجه وخامت اوضاع شده‌اند و در این راه سخت می‌کوشند. الان حتی بدون این که ما تاکید مجدد کنیم تمامی کشورهای عضو، هر هفته در مسابقات باشگاهی‌شان بر اصل فوتبال جوانمردانه و فیرپلی پافشاری می‌کنند و سعی در آموزش حفظ کرامت و شرف انسانی و پرهیز از خرد کردن روحی رقبا از طریق فرهنگ سازی دارند. این دقیقا همان چیزی است که ما تعقیب می‌کنیم و خواهان آن هستیم.