11 سپتامبر:زیرخاکسترهای نقطه صفر

هفته نامه نوول اوبزرواتور، در مقاله ای با عنوان "معجزه های 11 سپتامبر" می نویسد، چگونه می توان به زندگی ادامه داد در حالیکه هر لحظه از یک حادثه ناگوار تمامی جسم و خاطرات تو را به تسخیر خود در آورده است.

گزارشگر ویژه این هفته نامه به ایالات متحده آمریکا، با پنج تن از افرادی که از فاجعه یازدهم سپتامبر جان زنده به در برده اند، گفتگو کرده است. این پنج تن در صبح روز یازدهم سپتامبر در محل برج های تجارت جهانی حضور داشتند.

نوول اوبزرواتور در سال 2002 یعنی یک سال پس از فاجعه یازدهم سپتامبر نیز با همین پنج تن گفتگو کرده بود و امسال به مناسبت دهمین سالگرد این فاجعه ناگوار بار دیگر موفق شده تا تمام این پنج تن نجات یافته از واقعه تروریستی یازدهم سپتامبر را باردیگر ملاقات کند.

نوول اوبزرواتور در یک نتیجه گیری کلی متذکر می شود که در میان این پنج نفر، آنهائی که در سال 2002 افرادی مقاوم بودند و موفق شده بودند تا بر این تراژدی پیروز شوند، پس از ده سال همچنان افرادی استوارند، لیکن آنهایی که حادثه یازدهم سپتامبر در زندگی آنان تاثیر عمیقی گذاشته بود، احساس یاس و ناامیدی همچنان برزندگی آنان مستولی است، همانند بسیاری از شهروندان نیویورک که پس از گذشت ده سال همچنان از عوارض این حادثه ناگوار رنج می برند.

هفته نامه اکسپرس ، در مقاله ای با عنوان "زیر خاکسترهای نقطه صفر" به خاطرات نخستین و تنها روزنامه نگاری که توانست یک روز پس از حادثه یازدهم سپتامبر از این محل بازدید نماید، پرداخته است.
این روزنامه نگار آمریکایی که مشاهدات خود را قالب کتابی با عنوان "سرزمین آمریکا" عرضه کرده است در گفتگو با اکسپرس در پاسخ به این پرسش که چرا وی که تمام جنگها در سراسر جهان را طی دهه های اخیر گزارش کرده است به نگارش کتابی در ارتباط با ویران شدن برجهای دوقلو پرداخته است، متذکر می شود که طی دو ساعتی که حملات تروریستی یکی پس از دیگری رخ دادند، سردبیرش از او می خواسته از هر طریقی که می تواند یا با پاکستان و یا با "جبهه متحد اسلامی- ملی برای نجات افغانستان تماس بگیرد.

در همان لحظات به گفته نویسنده کتاب، پرسش دیگری نیز مطرح می شود که از نظر عملی و تکنیکی و با چه نیروی انسانی شهر نیویورک را از این حجم خاکستر می توان ،پاک کرد؟ این پرسش حتی از اینکه چگونه می توان بار دیگر برجهایی این‌چنین را برپا کرد، اساسی تر به نظر می رسید.

این روزنامه نگار آمریکایی که راه آخر را برمی گزیند پس از تلاش موفق می شود تا به رغم اعمال شدید مراقبتهای امنیتی از محل حادثه، روز 12 سپتامبر از محل دیدن کند. در بخشی از کتاب، نویسنده به کارگرانی که در محل مشغول به کار بودند پرداخته و متذکر می شود که آنان اغلب از طبقه کارگری شهر نیویورک و از نژادهای ایتالیایی، لهستانی و ایرلندی بودند که به همین دلیل در اندک زمانی اختلافات میان آنان بروز کرد.

اکسپرس در ادامه می افزاید: نویسنده کتاب "سرزمین آمریکا"، از حادثه روز یازدهم سپتامبر در منطقه منهتن نیویورک با عنوان "آشوب" نیز یادکرده چرا که به چشم خود شاهد بگومگوها و گاه برخوردهای تند میان نیروهای آتش نشانی حاضر در محل بوده است.

 کریستیان ماکاریان سرمقاله نویس اکسپرس، در شماره این هفته مقاله ای دارد با عنوان "جنگ کمتر، اما نه خطر کمتر" و می نویسد: "در حال حاضر 18 جنگ در سراسر جهان در جریان است و در مجموع بودجه ای بالغ بر 6 یا 7 میلیارد یورو طی ده سال گذشته برای این جنگها هزینه شده است.

ورود نیروهای پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو، به جنگ در افغانستان، عملیات نظامی نیروهای ناتو در لیبی، تنشهای میان اسرائیل و فلسطین و جنگهای محلی و قبیله ای نشاندهنده آن است که در دهه اول قرن بیست و یکم بار دیگر شاهد جنگهای بسیاری بودیم و هستیم".

ماکاریان با یک بررسی اجمالی از آمار کشته شدگان جنگهای سال 2000، دهه 90 میلادی و همچنین سالهای 1950 تا 1989، تصریح می کند که در جنگهایی که هم‌ اکنون در جریان است، آمار کشته شدگان پائین تر از آمار در سالهای یاد شده است. این بررسی در مورد جنگهای داخلی نیز نشان می دهد که آمار تلفات جانی به میزان 20 درصد در مقایسه با سالهای دهه نود کاهش یافته است.

ماکاریان می افزاید: "استفاده از ابزار جنگی پیشرفته، دلیلی است برادعای کاهش تلفات جانی در جنگهای کنونی: جنگهائی که تقارنی میان استفاده ابزار جنگی برای طرفین وجود ندارد: همانند جنگ میان نیروهای ناتو در برابر طالبان یا به عبارتی جنگ میان دولتهای پیشرفته با گروهی که ابزار آنچنان پیشرفته جنگی را در اختیار ندارد".

ماکاریان در ادامه تاکید می کند که جنگها تلفات جانی کمتری به جای می گذارند اما جهان هنوز مکان امنی برای زیستن نیست.