صدای ماندگار روی تخت بیمارستان

عطاءالله بهمنش در سال 1302 در کرمانشاه متولد شد. به ورزش علاقه بسیار زیادی داشت و در نوجوانی در رشته دوی صحرانوردی فعالیت خود را آغاز کرد. بهمنش کار خبری خود را با نویسندگی در روزنامه نیرو و راستی آغاز کرد و پس از آن به مدت 50 سال در رادیو ایران اخبار ورزشی می‌خواند.

او علاقه شدیدی به کشتی داشت و مدت 5 سال نیز به‌عنوان دبیر و نایب رئیس فدراسیون کشتی فعالیت کرده و خاطرات زیــادی از جهان‌پهلوان تختی، عبدالله موحد و امامعلی حبیبی دارد. کار گزارشگری را نیز از همین رشته آغاز کرد. زمانی که به کنار تشک رفته بود و کشتی حبیبی را تماشا می‌کرد، به خانه آمد و صدای خود را روی نوار ضبط کرد.

او این کار را پیش مسوولان وقت برد و این‌گونه شد که با یک نوار کاست حوزه گزارشگری ورزشی در ایران شکل گرفت. خبرنگار فارس با حضور در بیمارستان آتیه با عطاءالله بهمنش گفت‌وگویی انجام داده است که در پی می‌آید.

اولین گزارش رسمی‌ام مسابقه فوتبال بین تیم‌های ایران و هند در چارچوب رقابت‌های انتخابی المپیک توکیو 1964 بود. بینندگان با هیجان تازه‌ای این مسابقه را تماشا کردند و حتی این اتفاق آن قدر برای تماشاگران تازه بود که خواستار شدند پخش برنامه ارتش لغو شود تا شاهد گزارش وی باشند.

من کار گزارشگری را به دلیل علاقه‌ام انجام می‌دادم و بحث مالی برایم مهم نبود. ابتدا که کار خود را آغاز کردم ماهانه 12 تومان حقوقم بود و سال‌ها بعد به هزار تومان رسید. تلاش می‌کردم همواره حقیقت را بگویم و بازتاب دهم. همین علاقه باعث شد مورد توجه مسوولان قرار بگیرم و این امر گسترش پیدا کرد.

تختی که وارد عرصه کشتی شد از همان اول نشان داد که استخوان‌بنــدی این ورزش را دارد. تختی کار‌بلد بود و همین امر باعث شد که سال‌هــای سال در تیم ملــی باشد. برخی افراد نابغه هستند، اما تختـــی توانست در کشتی آزاد شاخ همه را بشکند.

قوانین هر رشته‌ای را که گزارش می‌کردم می‌دانستم، مخصوصا در کشتی با فن و فنون آشنا بودم. از خواسته مخاطبان آگاه بودم و مواردی را عنوان می‌کردم که برای شنونده و بیننده مهم و مفید باشد.

یک گزارشگر باید به ادبیات تسلط داشته باشد. من بجز کتاب‌های ورزشی کتاب‌های حافظ، مولانا، سعدی و ادبیات خارجی را نیز مطالعه می‌کردم. گزارشگر باید به ادبیات مسلط باشد و از دامنه لغات گسترده استفاده کند.