برای رسیدن به روستای یوسفخان باید بروی خراسان رضوی و از قوچان در جادهای هموار، روستاهای همتآباد و قیطاطی را رد کنی تا در کمتر از یک ساعت به مقصد برسی، لابد خیال میکنی مردم یوسفخان باید لباسهای محلی خراسانی پوشیده باشند و خراسانی صحبت کنند، اما در اشتباهی، مردم این منطقه کرد هستند و اگر در یکی از عروسیهایشان شرکت کنی آن وقت هم صدای دهل و سرنا و قشمهشان را میشنوی و هم لباسهای محلی شان را میبینی، پر از رنگ و طرح و زندگی.
مگر میشود به یوسفخان بروی و دست خالی و بیخاطره برگردی، مگر میشوی گلیم و جاجیمهایشان را، سوغات معروفشان را، نخریده راه بیفتی و برگردی شهر خودت، مگر میشود به روستا بروی و کباب و فطیر مسکه و شلهزردهایش را امتحان نکنی؟ امکان ندارد!
مسافران یوسفخان هرگز با چمدانهای خالی بر نمیگردند و حتی اگر هیچ سوغاتی هم نخریده باشند، قلبشان پر از خاطرههای دلنشین است، خاطره هوای مرطوب و خنک پشت سد تبارک که به قول جوانها ریهها را جلا میدهد، خاطره کوهنوردی در ارتفاعات اطراف روستا، خاطره بعدازظهرهای خنک در باغهای گردو، گیلاس، بادام و گلابیاش، خاطره اتراقی کوتاه دره ییلاقیاش که در 10 کیلومتری روستا قرار گرفته است، خاطره آب خنک رودخانه تبارکش و دهها خاطره دیگر که میتوانند دفتریادداشتهای سفرتان را پر کنند تا هر بار که ورقش میزنید با مرورشان، لبخندی روی لبهایتان بنشیند.
علی یوشیزاده
با هوشنگ نصیرزاده، وکیل بیرانوند
با تهیهکننده «سفینه نجات» به مناسبت روز جهانی کودک، از ضرورت سرمایهگذاری پایدار در انیمیشن ایران گفتیم