این جهان کوه است و فعل ما ندا

حتما با خودتان می‌گویید گویا علی مهربان ستونش را با صفحه سلامت اشتباه گرفته و پا در کفش پزشکان و متخصصان پوست و چشم و غیره کرده است. نه، اینگونه نیست؛ من کجا و متخصصان پزشکی کجا؟

آنچه باعث شد من به این مورد اشاره کنم، نکته دیگری است که خدمتتان عرض می‌کنم.

یادتان می‌آید در زمستان‌های دور چقدر دلمان برای یک آفتاب درست و حسابی و گرم، تنگ می‌شد؟ (می‌گویم زمستان‌های دور چون این سال‌های اخیر که آنقدر برف و یخبندان کم دیده‌ایم که دلمان بیشتر برای سرما تنگ می‌شود تا گرما!) آن وقت‌ها هنگامی که به کوچه و خیابان می‌آمدیم، مسیری را انتخاب می‌کردیم که آفتابگیرتر باشد و بتوانیم دقایق بیشتری را زیر نور و گرمای آفتاب بگذرانیم. حالا هم خورشید همان خورشید است، فقط میزان حرارت اشعه‌ها کمی بیشتر شده ‌و همین ‌کمی اضافه شدن، ما را دچار مخاطراتی کرده است.

با همین فکر و خیال‌ها، این کم و زیاد شدن میزان اشعه خورشید را با کم و زیاد شدن احساس آدم‌ها در شرایط خاص کنار هم گذاشتم. نگویید اینها چه ربطی به هم دارند؟ یک قدری صبر کنید تا عرض کنم.

ما آدم‌ها هم اگر از مدار تعادل و تناسب خارج شویم و هر وقت هرجور که دلمان خواست رفتار کنیم، مانند آفتاب این روزها، حداقل در تهران می‌شویم.

البته با تفاوت‌هایی در پی تغییرات جوی، اشعه‌های مضر خورشید بیشتر از حد مجاز شده‌اند، این اشعه‌ها گاه پوست را می‌سوزانند و باعث آزار انسان‌ها می‌شوند، اما رفتار نسنجیده ما آدم‌ها گاهی به جای پوست، دل کسانی را می‌سوزاند و گروهی را چنان آزار می‌دهد که آثارش تا مدت‌ها و شاید تا پایان عمر از میان نرود.

رفتارهای نامتعادل ما ضررهایی بیش از دگرگونی‌های طبیعی را در پی دارد و ما که در برابر تغییرات جوی، این چنین از خود عکس‌العمل نشان می‌دهیم و به فکر پیشگیری هستیم (که صد البته این رفتار صحیح و سنجیده است) و هر آنچه بتوانیم انجام می‌دهیم، باید در مقابل تغییرات خلق‌وخوی خودمان هم حداقل به همین میزان حساس باشیم.

خوب است یادمان نرود که رفتارهای ما در جامعه، عکس‌العمل‌هایی در پی دارد.

به قول مولانا این جهان مانند کوه عمل می‌کند و رفتار ما همان صدایی است که در کوه جهان می‌پیچد و پژواکش به سوی خودمان برمی‌گردد. پس یادمان نرود ما (زود یا دیر) نتیجه رفتار و عمل خود را می‌بینیم؛ پس یادمان باشد با دیگران آنگونه رفتار کنیم که دوست داریم با ما رفتار کنند.

این قانون همیشه زندگی است؛ آن را به خاطر بسپاریم و با رفتار متعادل‌ از آزار دیگران بپرهیزیم.

علی مهربان