با هزار تومان چه کار می‌شود‌کرد؟

برای دقایقی متن اصلی و این‌که چرا به آن وبلاگ رفته بودم از خاطرم رفت؛ به آن پرسش، آن پیشنهاد و متن پس از آن چشم دوختم؛ چندین و چند بار به نوبت آمدند و رفتند و من هر بار خواندمشان؛ هر بار با دقتی بیش از دفعه قبل. بعد هم چشم‌هایم را بستم و به آنها فکر کردم.

فکر کردم اگر از من می‌پرسیدند که با هزار تومان چه کار می‌توان کرد، به واقع چه می‌گفتم؟

فکر کردم که اگر من از دیگران، از دوستان و آشنایان همین پرسش را بپرسم، چه می‌گویند؟

به یاد برخی دیگر از تبلیغ‌های این روزها هم افتادم؛ تبلیغ‌هایی که به ما می‌گویند کاری می‌کنیم که هزار تومان‌تان بعد از نمی‌دانم چه مدت، چند برابر شود. تبلیغ‌هایی که می‌خواهند به ما یاد بدهند چگونه پولدارتر و هر چه بیشتر به خودمان و به دنیای‌مان مشغول‌تر شویم.

اما این یکی قدری متفاوت بود؛ چیز دیگری می‌گفت و انگار دنیا را طور دیگری می‌دید.

نمی‌خواهم از طراح آن آگهی تعریف کنم و نمی‌خواهم این کار را بیش از آن‌که هست بزرگ‌تر کنم؛ آنچه در ذهن دارم این است که ما خیلی وقت‌ها از آن‌چه پیرامون‌مان می‌گذرد غافل می‌شویم. البته طبیعی است که ما در تمام دقایق زندگی به یاد بیماران یا کودکان سرطانی نباشیم، اما آن‌چه مهم است این که آنها را از یاد نبریم؛‌ فراموش نکنیم که چنین افرادی در همین دنیا، همین کشور و همین شهری که ما در آن زندگی می‌کنیم، هستند.

یادمان نرود که آنها هم حق زندگی دارند؛ آنها هم دوست دارند مانند هر انسانی زندگی خوبی داشته باشند.

ممکن است دولت‌ها و آنها که مسوولیت اصلی را در قبال زندگی افرادی چون کودکان سرطانی بر عهده دارند، به هر دلیلی که گاه ممکن است به نظر منطقی هم نیاید، این کار را آن‌گونه که باید و شاید به انجام نرسانند. شاید کوتاهی‌ای در کار نباشد؛ شاید... اما آنچه برای ما انسان‌ها مهم است، این‌که نگذاریم انسانیت و دیگرخواهی کمرنگ شود. این‌که با خود عهد ببندیم گاهی به آن سو هم نگاهی بیندازیم؛ این‌که بدانیم کسانی در جاهایی به کمک‌ ما نیازمندند.

آنچه برای ما انسان‌ها مهم است این‌که یادمان نرود انسانیت و انسان بودن را مهم بدانیم، یادمان نرود که دل‌هامان باید زنده بمانند و این زنده بودن نه در تپیدن که در پناه دوست داشتن معنا می‌گیرد.

یادمان نرود قدیمی‌ها به درستی، می‌پنداشتند و معتقد بودند و می‌گفتند که از هر دست بدهیم، از همان دست پس می‌گیریم. و ای‌کاش هیچ‌گاه یادمان نرود با هزار تومان چه کار می‌شود کرد.

علی مهربان