روستاییان زاگرس چشم انتظار تامین سوخت

اجرای طرح‌های عمرانی و بدون ارزیابی زیست محیطی توسط دستگاه‌های توسعه‌ای از مهم‌ترین تهدیدات جنگل های زاگرس مرکزی است.البته جوامع محلی همچون عشایر و روستاییان، به‌صورت بالقوه برای تنوع زیستی تهدید محسوب نمی‌شوند، بلکه آنها می‌توانند نقش حفاظتی هم در این مناطق ایفا کنند، اما چون نیازهای آنها که در صدر آن سوخت جایگزین است، تامین نمی‌شود، به ناچار میزان بهره‌برداری‌شان را از طبیعت بالا می‌برند و به جای سوخت فسیلی، درختان جنگلی و پوشش گیاهی مراتع را در اجاق و بخاری‌هایشان می‌سوزانند.در حال حاضر در محدوده 5‌/‌2 میلیون هکتاری پروژه حفاظت از تنوع زیستی زاگرس مرکزی، بیش از 700روستا قرار دارد که نزدیک به 80 درصد آنها به سوخت مناسب دسترسی ندارند، در حالی که اگر به این مناطق گازرسانی شود نزدیک به 50 درصد تخریب‌ها در محدوده زاگرس کنترل می‌شود.این در حالی‌است که‌ ‌ اگر قرار باشد تا پایان برنامه پنجم یا حتی ششم صبر کنیم تا به این روستاها گازرسانی شود، دیگر چیزی از جنگل‌های زاگرس باقی نخواهد ماند.

هم‌اکنون با گذشت بیش از 5 سال از اجرای پروژه حفاظت از تنوع زیستی زاگرس، به این روستاها هنوز گازرسانی نشده است. برای همین، هدف از اجرای این پروژه، همسوسازی دستگاه‌های توسعه‌ای با سازمان محیط‌زیست در محدوده زاگرس مرکزی و ایجاد چند نمونه پایلوت به عنوان الگوهای درست توسعه، همگام با حفظ تنوع زیستی است که در این راستا 8 روستا به عنوان مناطق پایلوت برگزیده شده و در 4 روستا نیز با پیگیری‌های صورت گرفته با شرکت ملی گاز و حمایت استانداری‌ها، نیازهای مردم به سوخت با عملیات گازرسانی مرتفع شده است.

البته باید به یاد داشت که با 20 نفر پرسنل نمی‌توان همه زاگرس را حفظ کرد، آن هم در شرایطی که دستگاه‌های اجرایی در استان‌های تحت پوشش پروژه، حداقل 2000 پرسنل متخصص و ده‌ها و صدها برابر بیشتر از پروژه حفاظت از زاگرس، بودجه در اختیار دارند، اما به هر حال همسوسازی دستگاه‌ها با هدف حفظ تنوع زیستی و ایجاد پایلوت‌های موفق، می‌تواند زاگرس مرکزی و حیات بومیان ساکن در آن را از نابودی نجات دهد.