سقوط شهرداری تبریز محال است

البته درخشان دو هفته قبل از ورود من به این تیم هدایت شهرداری را بر عهده گرفت. او مربی بزرگی است که سابقه درخشانی نیز در دوران بازیگری داشته و کاپیتان مقتدری برای تیم ملی و پرسپولیس بوده است. درخشان به فوتبال روی زمین اعتقاد دارد و با حضورش در شهرداری نتایج بسیار متفاوتی با هفته‌های اول لیگ رقم زد. آن زمان، شهرداری از حریفان تعداد گل‌های زیادی دریافت می‌کرد ولی از آن پس دیگر در مقابل هیچ حریفی کم نیاورده است. من در تیم امید ایران و پرسپولیس، شاگرد درخشان بوده‌ام و وقتی او پیشنهاد انتقالم به شهرداری را داد با لطف زنوزی، مالک باشگاه گسترش فولاد، این کار را سریعا پذیرفتم هرچند در آن باشگاه تبریزی هم شرایط خوبی داشتیم ولی درخشان جمله‌ای گفت که مرا متقاعد به انتقال کرد. او گفت: «برای یک بازیکن لیگ برتری همیشه شرایط بازی در لیگ یک وجود دارد ولی یک لیگ یکی به سختی می‌تواند در لیگ برتر بازی کند». من به شهرداری آمدم در حالی که پیشنهاد خوبی هم از کمالوند برای حضور در تراکتورسازی داشتم.

نه‌تنها آذری‌‌تبار نبوده‌ام بلکه متاسفانه اصلا استعداد خوبی در زمینه یادگیری این زبان دشوار ندارم و فکر می‌کنم آذری بعد از ژاپنی و چینی سومین زبان مشکل دنیا باشد چون مردم شهرهای مختلفی مانند ارومیه، تبریز، اردبیل، همدان و... هر یک گویش متفاوتی دارند. در عین حال چنان کمک‌ها و دلسوزی‌هایی از مردم این خطه و بویژه زنوزی مالک باشگاه گسترش فولاد دیده‌ام که سال گذشته در روزهای سوم، هفتم و چهلم فوت پدرم هم برای این تیم به میدان آمدم که بازی روز چهلم، فینال جام حذفی در مقابل پرسپولیس بود. انصافا کاظمی، تیم گسترش فولاد را به شرایط بسیار خوبی رسانده بود و شاید تا 30 سال بعد هم این اتفاق تکرار نشود که تیمی از لیگ دسته اول در نخستین سال حضورش تا فینال جام حذفی صعود کند.

گسترش فولاد در انتخاب مربی دچار اشتباه شد و در شرایطی که هنوز فیروز کریمی با مشکلات زیادی بویژه در شهر اهواز روبه‌رو بود، او را به خدمت گرفت تا نتواند روند صعودی خود را ادامه دهد. شهرداری تبریز هم به دلیل پیوستگی رقابت‌های لیگ یک، پارسال به لیگ برتر امسال، نتوانست خوب یارگیری کند و بازیکنان خوب مورد نظرش را به خدمت بگیرد و با تیمی خسته و ناآماده پا به لیگ برتر گذاشت. البته تعطیلی نیم فصل کمک زیادی به بازسازی بدنی تیم ما کرد و مومنی بدنساز تیم، در اردوی ترکیه بهره‌های زیادی از تعطیلی لیگ گرفت.

مثل ارسال دیرهنگام فهرست تیم استقلال به کنفدراسیون فوتبال آسیا و حذف این تیم مدعی از شرکت در آن مسابقه‌ها که واقعا اتفاق تلخ و مهمی بود که به راحتی از آن گذشتیم.

هنوز آرزوی بازگشت به پرسپولیس را دارم و این که کسی پیدا شود و بگوید به چه دلیل از این تیم کنار گذاشته شدم، البته وقتی نگاه می‌کنم می‌بینم این قضیه منحصر به من نیست و هر بازیکنی که به مرحله خوبی از رشد رسیده برایش مشکل‌ساز شده‌اند. به هر حال پرسپولیس و استقلال شرایط میلان و رم را ندارند که به بازیکنان بسیار وفاداری مثل مالدینی، باره‌سی و توتی نگاهی بسیار محترمانه بیندازند. با این حال زندگی‌ام را مدیون پرسپولیس می‌دانم و خوشحالم دینم را به این باشگاه و خانواده‌ام که عاشق این باشگاه بوده‌اند، ادا کرده‌ام. من حتی بعد از 3 سال از دعوت بلاژه‌ویچ به تیم ملی، توسط برانکو دعوت شدم که به خاطر پرسپولیس شانس بازی در تیم ملی را از دست دادم. در عین حال خوشحالم که همه هواداران به خاطر دارند همیشه سر و دستم را برای این باشگاه مقابل توپ قرار می‌دادم و بارها با سر و رویی بخیه شده کارم را در این تیم دنبال می‌کردم.

در طول مدتی که برای این باشگاه کار کردم هیچ مشکلی به وجود نیامد جز بازی آخر آن تیم که در آن غایب بودم و به فاصله 7 دقیقه تا صعود به لیگ برتر، همه چیز به هم ریخت. یعنی دریافت تنها یک گل در خلاف مسیر یک بازی کاملا یک طرفه، همه چیز را تغییر داد و استیل آذین از صعود به لیگ برتر بازماند. شاید جریمه این اتفاق بود که به همه بازیکنان، تنها بخشی از آخرین قسط قرارداد آنها پرداخت شد که هم مشکلاتی برایشان به وجود آورد و هم از لحاظ اخلاقی به اعتبار باشگاه و افرادی که طرف قرارداد بازیکنان بودند لطمه زد. به هر حال همه ما به جز 3 نفر، تنها به اعتبار نام فرد خوشنامی با این باشگاه قرارداد بسته بودیم که از قسط آخر خود تنها مبلغی بین 5 تا 10 میلیون تومان آن را دریافت کردیم، در حالی که ابراهیم میرزاپور، محمد محمدی و ایمان رزاقی‌راد که به واسطه مدیر برنامه‌هایشان با باشگاه قرارداد بسته بودند موفق شدند تمام مبلغ قرارداد خود را دریافت کنند.

خاکپور واقعا فرد باشخصیتی است، ولی مطمئنم حتی برای گواردیولا هم خیلی سخت و تقریبا غیرممکن است که استیل آذین را از شرایطی که قرار گرفته است خارج کند. چون تیمی که به باخت عادت کند خیلی به دشواری از چنین شرایطی بیرون می‌رود. من به عنوان کاپیتان سابق این تیم از شرایط فعلی استیل آذین ناراحتم و فکر می‌کنم اگر واقعا همه بازیکنانش بخواهند می‌توانند از بحران خارج شوند. واقعیت این است که این باشگاه در ابتدای فصل توجهی به لزوم برخورداری از مدافعان و دروازه‌بان‌های خوب نکرد و هرچه توانست هافبک و مهاجم گرفت، همان‌هایی که اکنون کاربرد چندانی هم برای باشگاه ندارند. جابجایی یک مدیر موفق، ریسک خطرناکی بود که استیل آذین انجام داد و لطمه بدی از آن دریافت کرد. امیر مهریزی کارنامه خیلی خوبی آنجا داشت که کنار رفتنش نظم و شیرازه باشگاه را به هم ریخت.