پول؛ فوتبال ما را گارانتی نمی‌کند

شما بروید و تحقیق کنید که کره‌جنوبی و ژاپن که در حال حاضر فراتر از آسیا هستند، چقدر هزینه می‌کنند. همه تیم‌های این کشورها استادیوم اختصاصی دارند و از فوتبال پول درمی‌آورند و درآمد دارند، اما باشگاه‌های ما فشار زیادی را تحمل می‌کنند چون پولی که هزینه می‌کنند، در واقع برگشت ندارد و هیچ درآمدی از راه فوتبال ندارند. آنها بیشتر از ما هزینه‌ می‌کنند، اما اگر ما 2‌یا‌3‌برابر آنها هم هزینه کنیم، باز هم اگر مدیریت قوی نداشته باشیم و خوب برنامه‌ریزی نکنیم، باز هم مقام نمی‌آوریم یعنی این که پول، قهرمانی تیم را گارانتی نمی‌کند.

فوتبال ما مشکل دارد و این مشکل ربطی به نتیجه گرفتن یا نگرفتن ما ندارد. اگر در جام ملت‌های آسیا قهرمان می‌شدیم هم نباید از واقعیت فوتبال‌مان چشمپوشی می‌کردیم. قهرمانی ما در آسیا اتفاق عجیبی بود.

نه، به هیچ‌وجه چنین حرفی را قبول ندارم. ما در جام ملت‌های آسیا و در مرحله‌ حذفی به بد حریفی خوردیم. البته به هر حریفی می‌خوردیم، کارمان سخت بود اما ایران جزو 6 ـ 5 قدرت فوتبال آسیاست. البته دیگر نباید با قهرمانی‌ها و افتخارات گذشته زندگی کنیم و باید خیلی تلاش کنیم و کار اصولی و حرفه‌ای داشته باشیم تا دوباره قدرت اول آسیا شویم. شما به عربستان نگاه کنید که با آن سابقه به چه روزی افتاده و در جام ملت‌های آسیا با چه شرایطی مواجه شد و از گروهش هم بالا نیامد.

پیشرفت فوتبال در این قاره نسبت به خود آسیا خوب است. تیم‌های اردن، بحرین و ازبکستان پیشرفت قابل توجهی داشته‌اند، ژاپن خودش را به اروپا رسانده و کره‌جنوبی هم در حد اروپا کار می‌کند.

من 11 سال در آلمان بودم و در بهترین تیم‌های این کشور مثل بایرن‌مونیخ و هامبورگ بازی کردم و در سال‌های طلایی بوخوم و هانوفر عضو این تیم‌ها بودم. امسال با بوخوم برای حضور در لیگ دسته اول آلمان قرارداد داشتم، اما تیم ما به لیگ 2 سقوط کرد و علاقه‌ای نداشتم در لیگ دسته 2 آلمان بازی کنم. همچنین علاقه نداشتم در خارج از آلمان و ایران بازی کنم، به همین دلیل گفتم می‌آیم و در کشور خودم و در تهران بازی می‌کنم. در نیم‌فصل مذاکرات خوبی با مدیران باشگاه پرسپولیس که یک تیم بزرگ و مردمی است، داشتم که خیلی سریع به نتیجه رسیدیم و عضو این تیم شدم.

من همیشه انگیزه دارم و تمرینات منظمی داشته‌ام و الان هم همین‌طور است. اما سن که بالا می‌رود، آدم دنبال یک آرامش است. من وقتی وارد پرسپولیس شدم، شوکه شدم چون محیط خیلی خوبی داشت و با حرف‌هایی که شنیده بودم خیلی تفاوت داشت. بازیکنان پرسپولیس خیلی خوب هستند و همه بچه‌های تیم را دوست دارم. من یک روزی باید به فوتبال ایران می‌آمدم و تجربه‌ام را به فوتبال کشورم منتقل می‌کردم. البته الان حس رقابت در من کمرنگ شده که حتما باید مهاجم اول تیم باشم، اما مهاجمان جوان و خوبی داریم و من بیشتر در فکر کارهای گروهی تیم هستم و می‌خواهم در کارهای گروهی بیشتر حضور داشته باشم، چون نتیجه‌گیری تیم مهم است.

بله، ما مدعی هستیم چون پرسپولیس تیم بزرگی است و اختلاف امتیازات زیاد نیست و پرسپولیس در جدول خیلی بالاتر خواهد آمد.

می‌گویند مربی را باید با نتایجی که می‌گیرد، سنجید. آقای دایی 4 سال است که کار مربیگری می‌کند و در این مدت یک بار قهرمان لیگ برتر با سایپا و یک بار قهرمان جام ‌حذفی با پرسپولیس شده است که به نظر من نتیجه خوبی است، اما ما می‌خواهیم یک نفر را زود بسوزانیم. آقای دایی در دورانی که بازیکن بوده، مربیان بزرگی داشته و از هر کدام از آنها اگر یک چیزی یاد گرفته باشد، بار فنی بالایی دارد که به نظر من همین‌طور هم هست.

ما وقتی رشد می‌کنیم که هوادار و طرفدار داشته باشیم. فوتبال برای پیشرفت به طرفدارانش نیاز دارد. البته الان مردم دلسرد شده‌اند که من به آنها حق می‌‌دهم چون فوتبال ما نتیجه نگرفته و مردم نمی‌توانند باز هم کنار فوتبال باشند، اما باید واقع‌بین باشیم و امکانات خودمان را با دیگر کشورها مقایسه کنیم و این طرفداری و حمایت را قطع نکنیم.

فوتبال می‌تواند برای مردم شادی بیاورد و جوان‌ها را از مسائلی مثل مواد مخدر و چیزهای خلاف دیگر دور کند. امیدوارم هواداران پرسپولیس حمایت قاطع و محکمی از تیم داشته باشند تا با انگیزه‌ای که به ما می‌دهند، نتیجه بگیریم.

مهدی نوری