ساخت داربست مهندسی بافت استخوان

به گزارش ایسنا ، امروزه عمده‌ترین روش ‌پیوندزنی استخوان ، آلوپیوند و اتوپیوند است که این روش‌ها خطرات مختلفی از جمله فساد مراکز دهنده، ناهنجاری‌های تغذیه بافت پیوند زده شده، صدمات و عوارض جانبی، ناراحتی و رنج مریض را با خود به همراه دارند.

مهندس سید شهروز زرگریان ، کارشناس‌ ارشد مهندسی پلیمر و سازنده داربست مهندسی بافت استخوان ، در زمینه تولید این داربستها به روش الکتروریسی گفت: تولید نانوالیاف به روش الکتروریسی به دهه‌ی 80 میلادی باز می‌گردد. در این روش، با اعمال میدان الکتریکی به محلول پلیمری می‌توان الیافی بسیار نازک از آن جدا کرد و با بهینه سازی شرایط، قطر آنها را تا حدود کمتر از 100 نانومتر رساند. از ویژگی‌های این روش می‌توان به سهولت فرآیند، وفق‌پذیری و کم هزینه بودن آن اشاره کرد.

وی با بیان این که استفاده از روش الکتروریسی در این پژوهش، موجب برتری محصول شده‌ است، افزود: داربست پیوندی تهیه شده، دارای نانوالیافی با قطر یکسان بوده و همچنین نقص‌های مورفولوژیکی آن به حداقل رسیده ‌است. در نتیجه، این داربست‌ها، استحکام مکانیکی بالایی دارند و تمایل سلول‌های بنیادی به‌ آنها زیاد است.

کارشناس‌ ارشد مهندسی پلیمر و سازنده داربست مهندسی بافت استخوان اظهار کرد: از این داربست می‌توان در مصارف کلینیکی استفاده و همچنین با تهیه‌ استانداردهای لازم و یافتن سرمایه‌گذار می‌توان آن را در اندازه‌ها و مشخصات مورد نیاز، به بازار ارایه کرد.

وی گفت: برای ساخت داربست الیافی نمدی و شبیه‌سازی بافت طبیعی استخوان، از روش الکتروریسی در تولید نانوالیاف استفاده شده است. در اجزای تشکیل‌دهنده داربست، سه قسمت پلیمری مجزا و یک بخش معدنی به کار گرفته شده‌ است. از طرفی به منظور حصول حداکثر تأثیر بخش غیر آلی بستر و شبیه‌سازی شرایط طبیعی استخوان، نانوذرات هیدروکسی‌آپاتیت، با استفاده از روش محلولی در میان نانوالیاف گنجانده شده ‌است. نانوذرات هیدروکسی‌آپاتیت به صورت مکعبی و ابعاد آنها از 200 نانومتر کمتر است. همچنین زیست‌فعال و از دسته هدایت‌گرهای استخوانی است.

به گفته زرگریان ، استفاده از داربست‌های مورد مطالعه در این پژوهش، مشکلات روش‌های فعلی مهندسی بافت را ندارند ، همچنین در این روش به انجام جراحی دوم به منظور خارج کردن پیوند نیازی نیست.