روشی متفاوت در درمان شکستگی استخوان

این گروه از محققان دانشگاه براون، موفق به طراحی و ساخت نانوماده‌ای شده‌اند که در دمای بدن بلافاصله سفت و محکم و به ساختاری شبیه استخوان تبدیل می‌شود.

این ماده متشکل از اسیدهای نوکلئیک مشابه DNA است و هر مولکولی از این ماده دارای دو پیوند کووالانسی است و پس از اتصال به دیگر مولکول‌ها، ساختار لوله‌ای شکلی را به وجود می‌آورد. این ماده از بسیاری جهات شبیه بافت طبیعی بدن است و پس از تزریق به بافت مورد نظر خود را با ویژگی‌های فیزیکی آن بافت تطبیق می‌دهد، اما لازم است آزمایشات گسترده‌تری در این زمینه انجام شود تا میزان تحمل وزن آن در مقایسه با بافت‌های استخوانی بدن مورد بررسی قرار گیرد. اگرچه این گروه از محققان بر این باورند که نتایج به دست آمده از تحقیقات آزمایشگاهی درباره این ماده نشان داده است که این ماده می‌تواند همانند یک بافت استخوانی از توانایی خوبی در تحمل وزن و سنگینی برخوردار باشد، امروزه از قطعات فلزی برای افزایش استحکام استخوان‌های آسیب‌دیده استفاده می‌شود و این در حالی است که استخوان آسیب‌دیده یا شکسته پس از مدت زمان کوتاهی ترمیم خواهد شد و در نهایت پس از مدتی و بخصوص در بیماران جوان‌تر باید این قطعه فلزی را از بدن فرد خارج کنیم. این در حالی است که این مواد جدید از سازگاری بیشتری با بافت بدن برخوردار بوده و به همین علت می‌توان آن را برای سال‌های طولانی در بدن فرد بیمار حفظ کنیم. با توجه به آنچه گفته شد می‌توان پیش‌بینی کرد که این مواد جدید بتوانند تغییرات قابل توجهی را در درمان بیماری‌ها و شکستگی‌های استخوانی به وجود آورند و بسیاری از موانع و محدودیت‌ پیشین در این زمینه را از میان بردارند.

این گروه از محققان درحال حاضر آزمایشاتی را درخصوص استفاده از این ماده استخوانی در شکستگی مفصل ران و استخوان‌های زانو انجام داده‌اند که خوشبختانه با موفقیت همراه بوده است. براساس برنامه‌ریزی‌های انجام شده، پیش‌بینی می‌شود این ماده در صورت کسب مجوزهای لازم سال 2013 در درمان بیماران مورد استفاده قرار گیرد. تزریق این ماده در بیماران، مستلزم انجام هیچ‌گونه عمل جراحی نبوده و مراحل درمان به صورت سرپایی انجام خواهد شد و برآورد شده است که قیمت هر واحد تزریقی از این ماده استخوانی، تنها حدود 1000 تا 1500 دلار باشد. اگر بتوان از روش‌های ارزانقیمت‌تری برای تولید این ماده استفاده کرد، می‌توان هزینه آن را به میزان قابل توجهی کاهش داد تا به این ترتیب بتوان از این راهکار حتی در مقیاس‌های بزرگ‌تر نظیر درمان پوکی استخوان نیز با هزینه بسیار کمتری استفاده کرد.