در جستجوی راهی برای درمان ایدز

اکنون دانشمندان مرکز پزشکی دانشگاه دوک توانسته‌اند علت این ناکامی را توضیح دهند: بسیاری از پادتن‌های اولیه و کنونی موجود جهت مبارزه با ویروس ایدز واقعا قادر به دیدن ویروس پیش از حمله آن به سلول سالم نیستند.

دانشمندان براساس بحث و بررسی روی نتایج یک‌سری آزمایشات بیوشیمیایی و بلورنگاری (کریستالوگرافی) که مشخص می‌کرد ساختارهای خاص معین ملکولی در انواع مختلف پادتن‌ها باید وجود داشته باشد تا بتوان از آنها به عنوان یک شیوه‌ دفاعی موثر نام برد به شواهدی دست یافتند. تحقیقات قبلی نشان می‌داد 2 پادتن بسیار قوی که برعلیه ویروس ایدز به کار می‌رود بخش خاصی از پوشش خارجی ویروس که «MPER region of gp41» نامیده می‌شود مورد هدف قرار می‌دهد.

این پادتن‌ها 2F5 و 4E10 نام داشته و قادرند به محض این‌که ویروس بخش آسیب‌پذیر ساختارش را آشکار می‌کند به آن چفت شوند. این بخش به عنوان پاشنه آشیل ویروس ایدز شناخته می‌شود.

بارتون ‌هاینز دکتر داروساز موسسه‌ واکسن‌ انسانی دانشگاه دوک می‌گوید: آنچه مطالعات ما نشان می‌دهد این است که ویروس 2 نوع از این پاشنه آشیل را ایجاد می‌کند. یک شکل از پاشنه آشیل برای پاتن‌های کمیابی مانند 2F5 و 4E10 و شکل دیگر آن برای پادتن‌هایی است که به وفور وجود داشته و به عنوان پاسخ و درمان اولیه به کار می‌روند این پادتن‌ها کار زیادی انجام نمی‌دهند چون قبل از آن‌که ویروس راه ورود خود را بیابد قادر به تشخیص پاشنه آشیل ویروس نیستند. دکتر ناسیلی که بسیاری از مطالعات کریستالوگرافی به وسیله او طراحی و هدایت شده می‌گوید: به دست آوردن این ساختار مشکل است اما اکنون ما آن را در اختیار داریم. این ساختار برای درک این‌که چرا پادتن‌های گروه دوم با پوشش بیرونی HIV-1 فعل و انفعال انجام می‌دهند سودمند است. به عقیده هاینز اهمیت نتایج به‌دست آمده به این دلیل است که آنها می‌توانند تشخیص دهند به جای بخش‌هایی که به تله افتاده‌اند کدام بخش‌ها در ویروس و پادتن نیاز به شناخته شدن دارند. محققان در صددند تا نیازهای سیستم ایمنی به‌منظور دفاع موثرتر و بهتر در برابر ویروس ایدز را بهتر درک کنند و آن را ممکن سازند.

بودجه‌ لازم برای این تحقیقات توسط موسسه‌ بیل و ملیندا گیتس فراهم شده است.