ضرورت رفع ابهام از سرنوشت امام موسی صدر
چندی پیش دونامه جداگانه از سوی پاره ای از علمای سرشناس و طراز اول کشورمان و همچنین
هنرمندان ایرانی خطاب به رئیس جمهوری منتشر شد که طی آنها درخواست شده بود ، نسبت به
معلوم کردن سرنوشت امام موسی صدر رهبر شیعیان لبنانی اقدام کند.
الف : علمای روشن ضمیر امت و بویژه کسانی که موقعیت و جایگاه امام موسی صدر را در میان توده های مسلمان لبنانی و اثربخشی فراوان و ممتد او را در احیای حقوق شیعیان و دفاع از حقوق ملت فلسطین بخوبی می شناسند ، باید قبل از این ، نسبت به این اقدام موثر و دارای بازتاب و واکنش در سطح ایران ، لبنان و لیبی ، عمل می کردند و حساسیت ها را درخصوص سرنوشت یکی از فرزندان لایق و ممتاز حضرت امام (ره) بر می انگیختند.
ب : اگر چه دولت لیبی بارها سرسختی خود را در قبال ارائه اطلاعات مربوط به سرنوشت امام موسی صدر نشان داده و به طور انعطاف ناپذیری ، خود را از مسوولیت ربودن و پنهان کردن این عالم آگاه و انقلابی مبرا کرده است ، اما در حال حاضر، تمامی شواهد و قرائن حاکی است که امام موسی صدر که بنا به دعوت معمر قذافی و دولت او به طرابلس سفر کرده بود ، هرگز از خاک این کشور خارج نشده و به هر دلیلی ، وی هنوز در اختیار لیبیایی ها قرار دارد.
ج : معمر قذافی در چند سال گذشته ، عقب نشینی های مهم سیاسی از خود نشان داده که شگفتی ساز و تعجب آفرین بوده است و برخی از تحلیلگران نیز از گرایش های 180 درجه ای وی به دلیل صفات و ویژگی های منحصر به فرد او متعجب نشده و آن را بخشی از شخصیت غیرقابل پیش بینی قذافی دانسته اند.
از جمله آن باید به موضوع لاکربی و پذیرش مسوولیت دولت وی در سرنگونی هواپیمای مسافربری و همچنین پرداخت غرامت به خانواده های قربانیان و نیز اعلام آمادگی کشورش در زمینه بازدید هیات سازمان ملل و ماموران اطلاعاتی امریکا از تاسیسات هسته ای اشاره کرد که به مباحث جنجال برانگیزی در رسانه های عرب دامن زده است.
شاید بتوان گفت قذافی تحت اعمال فشار کشورهای مسلط جهانی ، حاضر به انجام عقب نشینی در این مسائل بنیادی شده است و از آن جا که در مورد مساله امام موسی صدر ، چنین فشاری روی دولت لیبی اعمال نمی شود ، بنابراین بی اعتنایی اش نسبت به حل این مساله حساس همچنان ادامه خواهد داشت.
د: آنچه که مسلم است میان کشورهای عربی ، دولتی یافت نمی شود که حاضر به اعمال فشار علیه قذافی درخصوص این موضوع باشد و در بین کشورهای اسلامی نیز حساسیت ویژه ای نسبت به سرنوشت امام موسی صدر دیده نمی شود و شاید در میان کشورهای عرب و مسلمان ، تنها کشورهای لبنان و ایران نسبت به پیگیری این قضیه اهتمام می ورزند و به همین دلیل ، راهکار یاد شده در نامه سرگشاده علمای امت درخصوص مراجعه به نهادها و مجامع معتبر بین المللی برای حل و فصل این موضوع و روشن کردن سرنوشت امام موسی صدر، چه بسا از وجهه حقوقی و قانونی ارزنده و قابل اعتناؤ برای متقاعدکردن محافل تاثیرگذار در عرصه بین المللی جهت اعمال علیه قذافی برخوردار باشد.
از این رو اقدام مشترک دولتهای ایران و لبنان و طرح درخواست تحقیق جهانی در این قضیه و جلب حمایت و همنوایی پاره ای از کشورهای دوست برای پشتیبانی از فراگیرشدن این درخواست ، می تواند امواج ارتعاشی به فضای سیاسی حاکم بر لیبی ارسال کرده و آنها را از ادامه لجاجت و سرسختی درباره پنهان کردن سرنوشت این عالم نامدار و پرآوازه شیعی مایوس کند.
یوسف غروی
