نوآوری نباید به اصالت موسیقی ایرانی آسیب بزند

شما حدود 3 سال و نیم است که با گروه موسیقی قمر کار می‌کنید، این ارتباط از کجا شکل گرفته، با توجه به این‌که خودتان دارای یک گروه هستید که سال‌هاست فعالیت می‌کند؟

گروه راز و نیاز را سال 74 به همراه همسرم حریر شریعت‌زاده تشکیل دادم. آن زمان فقط ما 2 نفر به همراه آرش فرهنگ‌فر در این گروه کار می‌کردیم. گروه 3 نفره راز و نیاز با گذشت زمان بر تعداد نوازندگانش افزوده شد تا حدود 4 سال پیش که با 7 نفر به ثبات رسید.

من هم اکنون با گذشت این همه سال قصد دارم با اضافه کردن سازهایی چون سنتور، تارباس، بربط، قیچک و رباب ایرانی به گروه، آن را گسترش دهم.

در کنار اجرا با این گروه، من با گروه دستان که یک گروه منسجم است نیز از چند سال پیش همکاری کردم و در این مدت به واسطه اجرا با آنها بر تجربیات کاری‌ام افزوده شد.کارهای اجرایی با این 2 گروه و قمر خود دارای یک خط مشترک است که شنونده با دنبال کردن سیر فعالیت‌هایم این خط را مشاهده می‌کند.

یکی از دلایلم برای بزرگ کردن گروهم به این خاطر نیست که بخواهم کارهای عجیب و غریبی اجرا کنم در واقع من با این ترکیب جدید همان کارهای قبلی را اجرا خواهم کرد. من برای خودم یک ذهنیتی دارم و در فکرم چیزی می‌گذرد که دلم می‌خواهد آن را پیاده کنم. احساس می‌کنم اگر این ترکیب را درست کنم صدای خوبی از گروه خواهم گرفت. البته در حال حاضر گروه ما خیلی خوب است، اما من دنبال یک چیز دیگر و یک صدادهی دیگری هستم و دلم می‌خواهد آن را هم امتحان کنم.

در واقع با این کار تقریبا سازهای گروهم 2 برابر می‌شود که مسلما صدای بهتری خواهد داد. احتمالا اگر این اتفاق افتاد، قصد دارم با گروه 11 نفره راز و نیاز کنسرتی در ایران بگذارم و آنچه در فکر دارم را برای مردم عزیزم به تماشا بگذارم.

در ارکستر سمفونیک نزدیک به 50 ساز وجود دارد و  هیچ وقت این سوال برای آنها عنوان نمی‌شود که اگر این ارکستر 12 نفره بشود آیا همان صدا را می‌دهد یا خیر؟

ما سازهای مختلفی در موسیقی ایران داریم که حتی بعضی از آنها شناسایی نشده‌اند البته اخیرا برخی اساتید آنها را ساخته‌اند و در کنسرت‌هایشان نیز به مردم شناسانده‌اند که این خود کار بسیار ارزشمندی است. به نظرم سازهای ایرانی فقط 6 ـ 5 تا نیست و باید از توانایی‌های این سازها مثل رباب استفاده کرد.البته این مساله در ارکستر سمفونیک دیده می‌شود به طوری که از تمامی سازهای کلاسیک در آن استفاده شده است ما هم از سازهایی که داریم باید نهایت استفاده را کنیم چرا که همه آنها در کنار همدیگر معنا پیدا می‌کنند.

ما فعلا نمی‌توانیم به جهانی شدن موسیقی خودمان فکر کنیم چرا که هیچ‌گونه پشتیبانی نداریم و جهانی شدن به جز پشتیبان داشتن مسیر نمی‌شود. من هر چه قدر هم در دنیا کنسرت بدهم باز می‌بینید که تمام مخاطبین من اکثرا ایرانی هستند. ایرانی‌هایی که به کنسرت من می‌آیند خودشان موسیقی ایرانی را می‌شناسند و مهم این است که ما بتوانیم مخاطب خارجی را جذب کنیم. بر این اساس زمانی که 5 هزار نفر آلمانی، آمریکایی و انگلیسی به سالن کنسرت ما آمدند و توانستند با موسیقی ما ارتباط برقرار کنند آن موقع می‌توانیم ادعا کنیم که موسیقی ایرانی جهانی شده یا دارد جهانی می‌شود و این هم میسر نمی‌شود مگر با همکاری هنرمندان و نهاد‌های دولتی.

به عقیده من دولت باید موسیقی را پشتیبانی کند و هنرمندان شاخص را که نماینده موسیقی ایرانی هستند برای اجرا به جشنواره‌های خارجی ببرد و با حمایت مالی و تبلیغات خوب، مخاطب خارجی را به سالن‌های کنسرت بکشاند که در این میان نیز وظیفه ما معرفی موسیقی درست به آنها خواهد بود.