ضرورت حفاظت از خشکی‌ها و اقیانوس‌ها

هیات‌های نمایندگی همچنین پس از مذاکرات فصلی، توافق کردند که کشورهای فقیر و غنی سهم یکسانی در بهره‌مندی از مزایای منابع ژنتیک، مانند استفاده از عصاره‌های گیاهی در مصارف پزشکی داشته باشند.

به گزارش آسوشیتدپرس، براین اساس هیات‌های نمایندگی در کنوانسیون تنوع زیستی سازمان ملل برای حفاظت از 17 درصد خشکی‌های زمین و 10 درصد از اقیانوس‌های جهان تا سال 2020 میلادی توافق کردند.

در حال حاضر 13 درصد از خشکی‌ها و کمتر از یک درصد آب‌های کره زمین تحت حفاظت هستند.

این وضعیت در ایران به گفته رئیس سازمان حفاظت محیط زیست نیز در حال ارتقاست و سطح مناطق تحت حفاظت این سازمان امسال به 10 درصد افزایش می‌یابد.

به گفته محمدجواد محمدی‌زاده، مناطق تحت حفاظت از 7/6 درصد در ابتدای کار دولت نهم هم‌اکنون به 9 درصد رسیده است و تا پایان سال این عدد را به 10 خواهیم رساند. بررسی‌ها نشان می‌دهد،‌ برخی مناطقی که ارزش حفاظت ندارند، حذف و برخی مناطق با ارزش به فهرست بخش‌های حفاظت شده اضافه خواهد شد. این در حالی است که باید در کنار افزایش مناطق تحت حفاظت سازمان، امکانات و نیروهای حفاظتی را نیز گسترش داد تا با ورود ناهماهنگ گردشگران ناآگاه به اکوسیستم‌های حساس و ارزشمند مانند اکوسیستم جنگل‌های هیرکانی چند میلیون ساله، این مناطق با خطرات جدی آلودگی‌ها و تغییرات مواجه نشوند.

مناطق چهارگانه تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست شامل پناهگاه حیات وحش، پارک ملی، منطقه حفاظت شده و اثر طبیعی ملی است.

این درحالی است که براساس قوانین محیط زیست کشور ورود هر فرد به منطقه‌های حساس تحت حفاظت این سازمان نیاز به اخذ مجوز از ادارات کل محیط زیست استانی دارد تا آنها طی هماهنگی با مراکز محیط بانی خود در مناطق چهارگانه، برروند صحیح پیشبرد برنامه‌های گردشگری با هدف کاهش مخاطرات زیست محیطی، نظارت داشته باشند. به این ترتیب با سیاستی که جامعه جهانی برای نظارت و حفاظت از منابع زیستی و ذخایر ژنتیکی درنظر گرفته است، کشور ما نیز چاره‌ای جز همسو شدن با این جریان ندارد و برای ارتقای سطح حفاظتی مناطق تحت مدیریت خود باید سیاست‌های کلان و جدی‌تری را در نظر بگیرد.

مسعود ابوالشیخی