شهر در قرق موتورسواران

در واقع این نگاه، نطفه اولیه تن ندادن به قانون از سوی بسیاری از موتورسواران است. یعنی افرادی بیایند و برای فرار از ترافیک، فرار از ماندن پشت چراغ قرمز و.... وسیله‌ای تهیه کنند که هم تیزرو است و هم کوچک و از لابه‌لای ماشین‌ها براحتی عبور می‌کند و چراغ قرمز را که رد کرد کسی نمی‌تواند او را گیر بیندازد؛ چرا که با این وسیله نقلیه چموش می‌تواند از هر قانون و هر مامور قانونی فرار کند و از کوچه‌ها و پس‌کوچه‌ها و پیاده رو‌ها نیز به مقصد برسد.

نکته جالب توجه، استقبال قشری ازمردم از پدیده موتورسواران مسافربر است. عده‌ای که شاید در رودربایستی جایگاه خود و تناسب نداشتن موتورسواری با شغل و جایگاه خود هستند و در واقع روی موتور خریدن ندارند اما براحتی برای رسیدن به جلسات مهم و قرار‌های کاری خود از موتورسواران مسافربر استفاده می‌کنند و جالب این‌که به موتور سوار توصیه می‌کنند که تندتر و تندتر برود و تا می‌تواند از چراغ‌های قرمز نیز عبور کند.

گرچه در سال‌های گذشته با اجرای برخی طرح‌های پلیسی، برخی تخلفات موتورسواران نظیر تردد در مسیر ویژه کاهش چشمگیر یافته اما به نظر می‌رسد برای بهینه کردن وضع موتورسواری در کشور و بویژه در تهران تلاش مضاعفی لازم است؛ این تلاش باید در ابعاد مختلف صورت‌گیرد.

جدیت تمام و کمال در ارائه گواهینامه موتورسیکلت و پا گرفتن آموزشگاه‌ها و فرآیند اعطای گواهینامه در سطح وسیع و نیز شناسنامه‌دار کردن موتورسواران مسافربر، در کنار برخورد جدی با متخلفان شاید بتواند اوضاع نابسامان موتورسواران رو به ازدیاد را کاهش دهد. همچنین مهیا کردن محل‌هایی برای استفاده هر چه بیشتر از این وسیله به‌عنوان ورزش و سرگرمی البته با هزینه‌های کم، قطعا می‌تواند بسیاری از جوانانی را که خیابان‌ها را به محل ویراژ و کورس گذاشتن با موتورسیکلت تبدیل می‌کنند، از سطح خیابان‌ها به این محل‌های استاندارد بکشاند.

صولت فروتن / جام‌جم