حافظ، نازیبایی‌ها را هم زیبا توصیف می‌کند

او همچنین پیوند مقبره شمس‌تبریزی در خوی و مقبره حافظ در شیراز را که با شعار ایجاد پل فرهنگی میان فارس و آذربایجان غربی صورت گرفته است برای احیای هویت ایرانی و اسلامی ضروری دانست.

رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری با اشاره به اهمیت این پیوند فرهنگی گفت: ما از چنین پروژه‌هایی پشتیبانی و از فعالان فرهنگی که در این بخش فعالیت می‌کنند، حمایت می‌کنیم.

به گزارش روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، یحیی طالبیان هم در سخنانی گفت: حافظ با اندیشه زیبا و زیبایی اندیشه خود 500 ترمه تغزل بافته است که «حله تنیده ز دل بافته ز جان» است. او ادامه داد: حافظ نه فقط زیبایی‌ها، بلکه نازیبایی‌هایی چون فقر و وحشت و تنهایی را نیز زیبا توصیف می‌کند و با امیدآفرینی و تسلابخشی همیشگی خود، از دام آنها می‌رهد.

قائم مقام وزیر ارشاد در بخش‌هایی از سخنان خود به طنازی خواجه شیراز هم اشاره کرد و او را شاعری خواند که بسیاری از آسیب‌های جامعه زمان خود را با استفاده از زبان طنز طرح کرده است. تجلیل از کاووس حسن لی، حسن انوری، عبدالعلی دستغیب و علی اصغر دادبه، اجرای موسیقی، شعرخوانی جمعی از شاعران استانی و ملی از دیگر برنامه‌های این مراسم بود.

در همین حال، دیروز اعلام شد در میان 10 نسخه از قدیمی‌ترین نسخ دیوان حافظ که در کل دنیا وجود دارد 3 نسخه از آن در هندوستان نگهداری می‌شود و سهم هند و شبه قاره در داشتن شروح و دیوان‌های خطی و سنگی حافظ سهمی چشمگیر است.

علیرضا قزوه، مدیر مرکز تحقیقات فارسی و رئیس انجمن ادبی دهلی روز گذشته با اعلام این مطلب به فارس گفت: نسخه‌ای مشهور به نسخه مغولیه از دیوان حافظ در هند وجود دارد که مهر پادشاهان بزرگ هند همچون اکبر و جهانگیر و شاه جهان و... روی آن وجود دارد.

او ادامه داد: این نسخه در کتابخانه خدابخش شهر پتنا نگهداری می‌شود، ولی قدیمی‌ترین نسخه از نسخ خطی دیوان حافظ هند در موزه سالار جنگ حیدرآباد نگهداری می‌شود که متعلق به سال 813 است. قزوه تاکید کرد: این نسخه پنجمین نسخه قدیمی حاوی غزلیات حافظ است و نسخه حافظ دیگری که در کتابخانه آصفیه حیدرآباد وجود دارد هم هشتمین نسخه قدیمی حافظ در دنیاست و 357 غزل حافظ را در بر می‌گیرد.

مدیر مرکز تحقیقات فارسی در شبه قاره آخرین نسخه قدیمی از دیوان حافظ را نسخه‌ای معرفی کرد که متعلق به کتابخانه‌ای در ایالت اوتارپرادش است که به نام نسخه گورکپوری آن را می‌شناسند و 434 غزل حافظ را دارد و در سال 824 هجری قمری کتابت شده است.