پرسپولیس را با اختلاف یک گل شکست می‌دهیم

از مدت‌ها پیش منتظر چنین روزهایی بودم. خدا را شکر می‌کنم که تا این لحظه هم مشکلی برای حضور در این دیدار ندارم و امیدوارم بتوانم به این آرزویم دست یابم.

خیلی تفاوت دارد. این مسابقه برای همه مردم ایران حتی آنها که می‌گویند اهل فوتبال نیستند هم لااقل به اندازه کمی اهمیت دارد، چه برسد به فوتبالدوستان.

یک اصل نانوشته وجود دارد که می‌گوید از بین مردم ایران همواره یک عده استقلالی هستند و یک عده پرسپولیسی و این خودش جاذبه‌های این مسابقه را دو چندان می‌کند.

شاید به خاطر تساوی‌های مکرر 2 تیم بوده است اما حالا که پرسپولیس در آخرین شهرآورد توانسته استقلال را شکست بدهد شرایط فرق کرده است.

همین حالا همه طرفداران استقلال از آن شکست زخمی هستند و در کوچه و خیابان هرکجا ما را می‌بینند از ما می‌خواهند که هر طور شده آن شکست را جبران کنیم. بنابراین این خودش اولین تفاوت فاحش میان شهرآورد‌های گذشته با این مسابقه است.

به هر حال ما تمام تلاش خود را برای شکست دادن پرسپولیس به کار می‌گیریم.

قطعا اینچنین نیست و آنها هم می‌خواهند اولین برد پیاپی‌شان را کسب کنند. به هر حال همه از انگیزه‌های آقای دایی در چنین مسابقاتی خبر دارند و اصلا هیچ زمان هیچ یک از این دو تیم برای شکست خوردن یا مساوی کردن پا به این رقابت نمی‌گذارند.

بله. من بارها با پیراهن استقلال اهواز برابر هواداران پرسپولیس به میدان رفته‌ام اما شهرآورد یک چیز دیگر است.

اگر بتوانم گل بزنم که خیلی خوب می‌شود. همه تلاشم را نیز به کار خواهم بست تا تلاش خودم و سایر هم‌تیمی‌هایم این چنین به ثمر برسد اما اگر هم گل نزنم باز هم چندان مهم نیست چون همه هدف‌ ما در وهله اول برد در این بازی است و فکر می‌کنم این نظر همه اعضای تیم استقلال هم باشد.

استقلال باید برنده این بازی باشد. ما محکوم به برد هستیم، چون پرسپولیس در این فصل از رقبای اصلی‌مان برای صدرنشینی در جدول است و اگر بخواهیم با این تیم یک رقابت کامل داشته باشیم باید هر طور شده در این بازی به پیروزی برسیم. فکر می‌کنم ما با اختلاف یک گل برنده شویم.

مدافعان پرسپولیس از بهترین‌های لیگ برتر هستند و قطعا آن روز هم با انگیزه و توان 2 برابر به میدان خواهند آمد. از این نظر قطعا کار ما سخت خواهد بود اما خیالم راحت است که باتوجه به حضور جباری و مبعلی در پشت سرم و فرهاد مجیدی و آرش برهانی در کنارم، قطعا به هدفمان در این بازی خواهیم رسید.

چون اعتقاد دارم فوتبال ورزشی نیست که بتوان آن را پیش‌بینی کرد و در مورد آن به پیشگویی دست زد. در این بازی هم که شرایط به‌کل با تمام مسابقات لیگ برتر تفاوت دارد و اصلا نمی‌توان حرفی زد.

نمی‌توان اسمش را ترس گذاشت. بلکه فکر می‌کنم نوعی شرمندگی از روی هواداران شامل حالمان خواهد شد.

اینکه ما را تنها نگذارند و جمعه که ما میزبان هستیم بیشتر ورزشگاه را آبی کنند.چون حالا فقط به خاطر آنها تلاش می‌کنیم و دوست داریم آنها هم شاهد این تلاشمان باشند.

ببینید در فوتبال همواره نفرات درون زمین هستند که سرنوشت مسابقات را رقم می‌زنند و هیچ‌کس نمی‌تواند منکر این قضیه بشود، اما همیشه این چنین نیست و گاهی اوقات این کادر فنی تیم‌ها هستند که با یک تغییر تاکتیک یا سیستم، روش کارشان را عوض کرده و برتری‌شان را بر حریف ثابت می‌کنند. اما به نظر من باز هم سرنوشت یک تیم به این دو مورد وابسته نیست و نباید از کادر پشتیبانی یک تیم فوتبال هم غافل بود و مدیران و نقش بسزای آنها را نادیده گرفت. از این موارد که بگذریم باز هم هواداران می‌مانند. آنهایی که یکی از ارکان اصلی یک تیم برای کسب پیروزی برابر رقبایشان به حساب می‌آیند. از این جهت اگر بخواهیم هر دو باشگاه را با هم مقایسه کنیم فکر می‌کنم در این فصل استقلال و پرسپولیس شرایطی تقریبا یکسان دارند و چه در نفرات و چه در روی نیمکت فنی، هر دو تیم دارای نفرات زبده‌ای هستند.

البته من نمی‌خواستم این را بگویم که خودتان گفتید. شاید ما تیم پر مهره‌تری باشیم، اما متاسفانه در حال حاضر تعداد زیادی مصدوم داریم که این مساله تا حد‌ قابل‌ ملاحظه‌ای کار را برای کادر فنی ما دشوار می‌کند.

قطعا بی‌تاثیر نخواهد بود. هر چند که مدت زمان خیلی کمی توانستم برابر برزیل به میدان بروم، اما فکر می‌کنم همان هم برایم کافی باشد.

متاسفم که نتوانستم در لحظات پایانی آن توپ را به گل تبدیل کنم. فکر می‌کنم در دنیا هیچ‌کس به اندازه خودم بابت آن توپی که گل نشد ناراحت نیست، اما هر چه بود تمام شد و فقط افسوسش برایم ماند.

راستش را بخواهید به این شکل نه، شاید از وقتی که توانستم پیراهن تیم ملی را بپوشم آرزو می‌کردم که بتوانم با تیم ملی ایران به جام جهانی بروم و شاید آنجا قرعه طوری باشد که در گروه برزیل قرار بگیریم و شاید من هم بازی کنم، اما هرگز فکرش را هم نمی‌کردم که به این شکل بتوانم برابر برزیل بازی کنم.

واقعا گاهی اوقات اتفاقات طوری رقم می‌خورد که خود آدم هم از تعجب مات می‌شود. هرگز فکرش را نمی‌کردم در فاصله حدود یک هفته چنین شرایطی برایم رقم بخورد.

همیشه دوست داشتم پدرم اجازه می‌‌داد برای تماشای شهر آورد در ورزشگاه آزادی به تهران بیایم، اما هرگز این شرایط برایم مهیا نشد. بنابراین من هم تا وقتی که بچه بودم این مسابقه را در خانه با پدر و مادرم می‌دیدم و وقتی هم که کمی بزرگ‌تر شدم خانه دوستانم جمع می‌شدیم و با کلی سر و صدا بازی را نگاه می‌کردیم و حرص و جوش می‌خوردیم.

غیر از شهر آورد‌های مساوی، همه‌شان خاطره‌انگیز بوده‌اند. چه بردهای استقلال و چه باخت‌هایش همیشه برایم خاطرات خوب و بدی را رقم زده‌اند. اما یکی از خوب‌هایش شاید همان شهرآورد 2ـ3 بود که گل سوم استقلال را پیروز قربانی در لحظات پایانی به ثمر رساند و استقلالی‌ها را منفجر کرد.

بله. باشگاه پاس بودم. ولی خب گفتم که شهرآورد را همه دوست دارند.

متاسفانه خبر درگذشت یکی از لیدرهای خوب تیم‌مان را در امارات شنیدم و از این بابت خیلی ناراحت شدم. فکر می‌کنم قرار است در بازی شهرآورد مراسمی هم به همین مناسبت داشته باشیم و امیدوارم بتوانیم این بازی را با برد پشت سر بگذاریم تا هواداران استقلال هم غم درگذشت لیدرشان را فراموش کنند.

هیچ فرقی نمی‌کند. هر دو این عزیزان از بهترین مهاجمان حال حاضر ایران هستند و ایستادن کنار هر یک از آنها برایم افتخار است.

اصلا اینچنین نیست. شاید این به خاطر حضور همزمان ما 2 نفر در خط حمله استقلال بوده که به واسطه مصدومیت آرش و نبود او در ترکیب ثابت بیشتر به چشم آمده است وگرنه همان‌طور که گفتم من کنار هر دو این نفرات که باشم برایم افتخار است.

خیر. امیدوارم هم آنها و هم بازیکنان استقلال یک بازی زیبا، جوانمردانه و تماشاگر پسند را ارائه کنند تا آن دسته از هوادارانی که از گوشه و کنار ایران خودشان را برای تماشای این بازی به تهران می‌رسانند راضی و خشنود به شهر و دیارشان برگردند.

چیزی نمی‌توانم به این همه عشق و علاقه بگویم، جز این‌که دعا می‌کنم که جمعه غروب، شرمنده‌شان نباشیم و شاد و خوشحال همه‌شان را بدرقه کنیم.