همراهی بسیج و تئاتر ؛ سود دوطرفه

در این میان، تئاتری‌ها هم فعال‌تر از سال‌های گذشته به میدان آمده‌اند. همین چند روز پیش دوستان خبر دادند که جشنواره تئاتر بسیج تهران به همت سپاه محمد رسول‌الله(ص) تهران بزرگ با عنوان میلاد سبز از 7 تا 9 مهر برگزار می‌شود که اگرچه باید از آن استقبال کرد، اما چند نکته هم را باید در نظر داشت تا این حرکت به درد سکون و خمودی دچار نشود.

همراهی بسیج و تئاتر اتفاقی است که در نهایت می‌تواند به نفع هر دو سوی جریان خاتمه پیدا کند. اول آن‌که بسیج می‌تواند این هنر پویا را در جهت اهداف متعالی خود به کار گیرد، فرهنگش را به‌واسطه صحنه نمایش در جامعه گسترش دهد و نیروهایش را از نظر فرهنگی ارتقا بخشد.

از سوی دیگر، بسیجیان که در گوشه و کنار شهرهای بزرگ و کوچک و روستاهای ایران حضور دارند، می‌توانند در مردمی کردن هنر تئاتر نقش پررنگی را ایفا کنند. در واقع بسیج به دلیل گستردگی و پراکندگی‌اش در تمام نقاط کشور می‌تواند به سفیر و نماینده این هنر ناب تبدیل شود.

در این راه البته چند تابلوی هشداردهنده وجود دارد که نباید به آنها بی‌اعتنا بود. مهم ترین نکته آن است که بسیج نباید مسحور وضع موجود شود، بلکه باید با نگرشی نو در پی ایجاد فضایی مطلوب در تئاتر کشور باشد.

بسیجیان می‌توانند مانند حضورشان در جبهه‌های حق علیه باطل، با اهداف فرهنگی ـ اسلامی خود به خط‌شکنی وضع موجود بپردازند. از این‌رو لازم است مسوولان فرهنگی بسیج و متولیان تئاتر کشور با استفاده از نخبگان و استادان این هنر، راهکار‌های مفید ارتباط بین تئاتر و مردم را به مطالعه و پژوهش نشسته و پایه‌های تولید آثار متفکرانه و تاثیرگذار را بنیان نهند.

هنرمندان این عرصه باید بکوشند تا بسیجی‌وار، تفکر و منش افرادی مانند شهید همت، شهید جهان‌آرا و شهید چمران را با خلاقیت و توانایی و نبوغ خود به روی صحنه بیاورند. در تئاتر بسیج باید دنبال چنین چهره‌هایی بود. البته این رویکرد نباید در دام جنبه‌های تبلیغی بیفتد و به شعار، گرایش پیدا کند.

اگرچه تئاتر متعلق به تمام اقشار جامعه است، اما اگر نهاد یا سازمانی وارد حوزه هنرهای نمایشی شد، باید بسیار جدی به آن فکر کرده، برای آن از هر جهت هزینه کند تا در نتیجه حرکت جامعه در جهت اهداف انقلاب اسلامی بیش از پیش نمایان شود.