ساخت بافت مصنوعی به وسیله آجرهای سلولی

برای به دست آوردن این سلول‌ها جهت مهندسی بافت ابتدا باید قسمتی از بافت را جدا کرد و سپس با استفاده از آنزیم‌هایی که مواد خارج سلولی را هضم می‌کند سلول‌ها را از یکدیگر جدا کرد. اگر چه به محض آزاد شدن سلول‌ها از یکدیگر مونتاژ کردن آنها به گونه‌ای که شبیه به میکرو ساختارهای بافت طبیعی باشد، سخت است.

تاکنون برخی متخصصان توانسته‌‌اند بافت‌های ساده مانند پوست، غضروف و مثانه را روی داربست‌های اسفنجی تجزیه‌پذیر ایجاد کنند. البته این ساختار فاقد کنترل در فرآیند طراحی است، اما در روش جدید محققان لگوی بیولوژیکی‌شان را به وسیله قرار دادن سلول‌ها در داخل پلیمری به نام پلی‌اتیلن گلیکول که استفاده طبی زیادی دارد به وجود آورده‌اند. این پلیمر به محض دریافت نور به شکل ژل درآمده و سلول‌ها را در محفظه‌های مکعبی‌شکل با ابعاد 100 تا 500 ملیونیوم متر محصور می‌کند.

به محض قرار گرفتن سلول‌ها در محفظه‌ای مکعبی می‌توان آنها را به وسیله قالب‌های ساخته شده از PDMS یک نوع پلیمر سیلیکونی به شکل‌های گوناگونی مرتب کرد. مجددا هم مکعب‌ها و هم قالب جدید توسط پلی اتیلن گلیکول پوشیده شده و به این طریق مکعب‌ها به هم می‌چسبند. پس از چیدمان مورد نظر مکعب‌ها، مجددا به آنها نور تابیده می‌شود تا ساختار جدید کاملا شکل گرفته و محکم شود.

محققان از این روش برای ساخت تیوب‌هایی استفاده کردند که مانند مویرگ‌ها عمل می‌کند تا از این طریق به یکی از مشکلات همیشگی مهندسی اعضا یعنی عدم وجود فوری منبع خونی فائق آیند. محققان امیدوارند به کمک این روش بتوانند بافت‌های مصنوعی قلب و کبد را تولید کنند.