سرراست‌ترین راه برای سردرآوردن از نقشه راه

خدایا

ای که تنها تو را می‌پرستیم و ‌تنها از تو یاری می‌جوییم.

تو خود، نقشه‌ راستین‌ترین راه را به ما بنما!

در این شبِ سیاهم، گُم گشت راهِ مقصود‌/‌ از گوشه‌ای برون آی، ای کوکب «هدایت»! [«حافظِ» قرآن]

ارتباطِ «هدایت» و «تقوا»، یک ارتباطِ دوسویه و تنگاتنگ است. معادله‌ای مُتعادل و اجتناب‌ناپذیر.

هدایت»؛ سرراست‌ترین و آسان‌ترین نقشه‌ راه برای رفتن و رسیدن‌ است

و «تقوا»؛ سرراست‌ترین راه برای سردرآوردن!...

«تقوا»، به گونه‌ای، «بینش» است و شاید هم بشود گفت: «مدیریتِ بینش».

«تقوا»، سوادِ خواندنِ «قرآن» است.

برای خواندن و خوانشِ هر چیز‍، «سواد» ویژه همان چیز را – هم – لازم داریم.

مثلاً:

آن کس که «رایانه» و «رایانِش» را نمی‌داند – در واقع – در فضایِ امروزین «وِب» و ارتباطاتِ «دیجیتال»، «بی‌سواد» است!

امام حسن مجتبی‌*ع را در باب قرآن‌شناسی، سخنی راهبردی ا‌ست که می‌گفت: «اگر که اردوگاهِ مخالفان و مخالفت‌های قرآن را نشناخته باشید، هنوز نتوانسته‌اید – بدرستی – از شناخت و فهم راهبردی این کتاب، سردرآورید!»

آری، «تقوا»، «تدبیر راه» و «تشخیص» و «تعیینِ» درست از نادرست‌هاست.

تقوا، زبان و ادبیاتی شفاف و صادقانه‌ای، برایِ تبیینِ حرکت‌هاست.

مؤلفه‌هایِ «مدیریتِ دانش» و «مدیریتِ بینش» را‌ در چشم‌اندازِ الاهیِ «حیات»، برآیندی‌ است به نام «تقوا».

و در یک کلام کوتاه:

قرآن، ترسیم و تصویرِ «نقشه‌ راه» است و تقوا، زبان و ادبیاتِ «نقشه‌خوانیِ» آن... تا بعد.

* که الهی زادروز و زایشِ این پیشوایِ تنها مانده‌ پُرشکیب – هماره – با برکت باد!