فریاد ‌بازیکنان‌ شهرستانی ‌به ‌گوش ‌کسی ‌نمی‌رسد

ناظمی در این مورد گفت: برخی نتایج بسیار ضعیف اخیر تیم ملی را به ضعف کادر فنی نسبت داده‌اند در حالی که استاس روس، شریعت و طاهریان افراد کاملا شناخته شده‌ای در واترپلو هستند و کسی به توانایی‌های آنها تردید ندارد. در حقیقت مشکل ما آنجاست که سرمربی تیم ملی ناگزیر است از بین حدود 13 بازیکن همیشه حاضر در اردوهای تیم ملی، 12 نفر مورد نیاز خود را انتخاب کند، به این ترتیب او شاید در پستی هیچ بازیکن تخصصی نداشته باشد و در پست دیگر با ترافیکی از 3 تا 4 بازیکن روبه‌رو شود. در حالی که یک مربی وقتی می‌تواند تیم قدرتمندی تشکیل دهد که بازیکنان خود را از بین 200 تا 300 بازیکن آماده، گزینش کند.

مهاجم فصل گذشته تیم فولاد ماهان، دلیل بروز چنین مشکلی را اردوهای بسیار طولانی تیم ملی ذکر کرد که همواره به صورت متمرکز در ورزشگاه آزادی تهران برگزار می‌شوند. ناظمی در این مورد گفت: کدام رشته دیگر را سراغ دارید که در آن طی سال‌ها، بازیکنان همواره فقط در یک شهر در اردوهای یک ماهه،‌ 2 ماهه و 3 ماهه حاضر شوند و شبانه‌روز در خوابگاه‌‌های ورزشگاه آزادی استقرار داشته باشند؟ حتی سربازها چنین شرایطی را تجربه نمی‌کنند. این برنامه‌ریزی، موجب ریزش قریب به اتفاق نیروهای شهرستانی و بسیاری از بازیکنان تهرانی از تیم‌ملی شده است. با این وضعیت خود من از 21 سالگی ناچار به خداحافظی با تیم ملی شدم، در حالی که وقتی تیم ما در نیمه‌نهایی بازی‌های آسیایی بوسان با اختلاف 2 امتیاز مغلوب ژاپن شد و حضور در فینال را از دست داد ناکیچ (سرمربی کروات وقت تیم ملی)‌ اعلام کرد اگر ما 3 بازیکن اصفهانی خود را در اختیار داشتیم حتما فینالیست می‌شدیم. ناظمی پیشنهاد می کند حالا که تیم ملی با نتایجی بسیار ضعیف، رقابت‌های جهانی را ترک کرده است باید مطمئن شویم اردوهای بلندمدت، بهره لازم را به همراه نداشته و باید تمهید دیگری برای آماده‌سازی خود در نظر بگیریم: ما بازیکنان شهرستانی، مرتبا از مسوولان ارشد فدراسیون درخواست کرده‌ایم با استقرار چند پایگاه قهرمانی در نقاط مناسب کشور، که به صورت متحد و یک شکل، برنامه‌های خود را به اجرا می‌گذارند، زمینه‌ای فراهم آورند که بتوان از بین تعداد بیشتری ورزشکار آماده، ملی‌پوشان را گزینش کرد و پس از برگزاری جلسات چند روزه هماهنگی و انجام دیدارهای تدارکاتی، تیم ملی بسیار قدرتمندتری با حضور و بهره‌گیری از بهترین‌‌ها و آماده‌ترین ورزشکاران تشکیل داد، اما افسوس که فریادمان به جایی نرسیده است. هرچند هنوز ناامید نشده‌ام و قصد دارم طی جلسه‌ای با آیت‌اللهی، پیشنهادم را برای رئیس فدراسیون مطرح کنم. به اعتقاد من درد اصلی واترپلو همین است و بعد این که باشگاه باثباتی در این ورزش پیدا نمی‌شود. به‌ عنوان مثال فصل گذشته، باشگاه فولاد ماهان با صرف بودجه و تلاش فراوان، نایب قهرمان لیگ شد و به رقابت‌های قهرمانی آسیا راه پیدا کرد ولی به دلیل این که این تیم قهرمان لیگ نشده بود، بازیکنان به جای پاداش، با جرایمی حدود 2 میلیون تومانی روبه‌رو شدند و اساسا فعالیت باشگاه لغو شد. سال گذشته هم ادامه فعالیت باشگاه نفت و گاز گچساران لغو شد که قهرمان هر 3 جام واترپلوی باشگاهی ایران شده بود. حتی ذوب آهن که قهرمان باشگاه‌های آسیا هم شده بود بعد از کسب آن قهرمانی، اعلام انحلال کرد.

مجید عباسقلی / گروه ورزش