قاسمپور: پول بی‌نظارت، فساد به بار می‌آورد

به اعتقاد من، تیم ملی فوتبال ایران با ضعف‌ها و نقایص موجود خود مشکلی جدی در جام ملت‌های آسیا خواهد داشت و حتی صعودمان را از دور گروهی این مسابقه‌ها خیلی دشوار می‌بینم.

فوتبال ملی، در گذشته‌ای نه‌چندان دور نه براساس نظم و تشکل و سازماندهی صحیح، بلکه به دلیل نبوغ و خلاقیت‌های ویژه بازیکنانش، در مقاطعی دچار موفقیت‌هایی شده است. افشین قطبی هم براساس حضور چنین بازیکنان خلاق و سرنوشت‌سازی، ابتدا قول قهرمانی جام ملت‌های آسیا و صعود از مرحله گروهی جام جهانی بعدی را داد، ولی در ادامه وقتی فهمید آن ستاره‌ها را در اختیار ندارد و دست خود را از داشتن چنین بازیکنانی تقریبا خالی دید، با تجدیدنظر قول خود را تغییر داد.

البته الان فاصله‌ها در فوتبال کم شده است و دیگر مثل همیشه نمی‌‌توانیم تیم خود را برابر کره شمالی و امارات از پیش‌برنده فرض کنیم، ولی نگرانی من از شرایط نسبتا نامطلوب تیم خودمان است که در آخرین بازی‌هایش، گرچه بعضا در مقابل حریفانی درجه 2 صاحب نتیجه شده ولی به هیچ وجه، فوتبال خوب و جذابی ارائه نکرده است. حال آن که در زمان مربیانی چون مایلی‌‌کهن، قلعه‌نویی و... این تیم حتی وقتی نتیجه نمی‌گرفت هم فوتبال قابل قبولی ارائه می‌کرد.

به اعتقاد من، خط میانی نقطه قوت تیم ملی است با این حال اگر چهره‌ای کلیدی و تاثیرگذار مثل جواد نکونام ـ که در سطح بالایی از فوتبال بین‌المللی بازی می‌کند ـ دچار مشکل شود، ما در این خط، جایگزینی برایش نداریم و با مشکل جدی روبه‌رو خواهیم شد.

در عین حال، خط حمله و خط دفاعی ایران، آسیب‌پذیرترین بخش‌‌‌های تیم ملی هستند. زمانی در خط حمله، وقتی همه درها بسته می‌شد رو به ارسال‌‌های بلند و استفاده از ضربات علی دایی می‌آوردیم حال آن که الان اصلا مهاجم سرزنی در حد حضور در تیم ملی پیدا نمی‌شود. در خط دفاعی هم هرگاه در مقابل تیمی تکنیکی و زهردار قرار می‌‌گیریم، بی‌ثباتی و ضعفمان کاملا نمود پیدا می‌کند. در مجموع، اکنون علاوه بر فقدان ستاره‌ها، با مشکل تاکتیکی و مهره‌چینی هم روبه‌رو هستیم.

بازیکنان تیم امید، خود را در مسابقه‌های لیگ بخوبی نشان داده‌اند، بنابراین صاحب اعتماد به نفس، تجربه و توانایی تایید شده‌ای هستند. تنها این تیم نیازمند هماهنگی و هارمونی بالایی است که اگر طلسم همکاری نکردن باشگاه‌ها شکسته شود، امیدها می‌توانند موفق شوند و پس از سال‌های طولانی حسرت بازی نکردمان را در المپیک بشکنند.

البته متاسفانه برخی مسوولان برخورد مناسبی با سرمربی این تیم نکردند و اعتبار و حیثیت ورزشی او را زیرسوال بردند. به اعتقاد من مسوولان بهتر است فکری جدی به حال مشکل ده‌ها ساله تیم امید یعنی کسب مجوز خروجی همه بازیکنان مشمول خدمت یا غیرمشمول از مرزهای کشور بکنند تا این بار تیم امید در حساس‌ترین شرایط خود، با بزرگ‌ترین لطمات روبه‌رو نشود.

برخی دوستان مطبوعاتی معتقدند حضور بازیکنان ایرانی در لیگ امارات مضر است چون سطح لیگ این کشور پایین‌تر از لیگ ماست، اما من معتقدم لیگ امارات از لیگ ایران سطح پایین‌تری ندارد و دلیل آن پیروزی‌های پیاپی تیم‌های اماراتی بر تیم‌های سپاهان، استقلال و ذوب‌آهن به عنوان نمایندگان ایران در لیگ قهرمانان آسیاست. البته بازیکنان ایرانی حاضر در لیگ اصلی امارات نظیر مازیار زارع، مبعلی و کاظمیان، فصل گذشته حضور پررنگی در این کشور نداشتند و بهشاد یاورزاده به عنوان تنها ایرانی حاضر در لیگ دوم امارات که از اروپا به آن کشور آمده بود هم بعد از مدتی از آن مسابقه‌ها کنار رفت.

من توصیه می‌کنم اگر بازیکنی از کشورمان قصد حضور در امارات را دارد تنها به بالاترین لیگ این کشور برود، وگرنه باشگاه‌های خودمان هم خوشبختانه اکنون پول بدی نمی‌دهند و بازی در لیگ برتر ایران می‌تواند درآمد و فوایدی بیش از بازی در لیگ‌های بعدی امارات داشته باشد.

وقتی در نفت آبادان مربیگری می‌کردم از وجود فساد در فوتبال، عصیان‌زده شده بودم و لب به اعتراض در کمیته انضباطی باز کردم. گفتند اسم ببر، اسم هم آوردم، ولی با آن اسامی برخوردی نشد و گاه نام‌هایی به صورت الفبایی این طرف و آن ‌طرف مطرح می‌شود.

صحبت‌ من این است که اگر مجرمی را با دلیل و مدرک پیدا می‌کنید و جرم او ثابت می‌شود باید با او برخورد شود وگرنه مجرم وقیح‌تر می‌شود. باید موارد جرم به صورت روشن، شفاف و مستدل بیان شود و آن افراد با اسناد لازم محروم شوند نه این که فقط به طور کلی بگویند افرادی بودند و با آنها برخورد شد و واقعا معلوم نشود آن افراد چه کسانی بودند و چه برخوردی با آنها شده است. البته هنوز در فوتبال ایران افراد سالمی هم کار می‌کنند، اما محلی از اعراب نمی‌یابند تا همه چیز در هیاهوهای کاذب گم شود.

متاسفانه جو نامطلوب موجود، در مدیریت باشگاه‌ها هم نفوذ کرده است. چطور بازیکنی که 200 میلیون هم نمی‌‌ارزد با رقمی میلیاردی جابه‌جا می‌شود؟ آیا از این قضیه بوی زد‌و‌بند و واریز درصدی به حساب مدیران به مشام نمی‌رسد؟ بعضی مدیرعامل‌ها افراد سالمی بودند ولی وقتی دیدند در این قضایا درصدهایی مثلا 20 تا 30 درصد بین بازیکنان و مربیان و... جابه‌جا می‌شود تصمیم گرفتند خود هم به این ماجرا اضافه شوند. موقعی که پای پول وسط می‌آید و نظارتی بر آن نیست، فساد وارد می‌شود. می‌گویند فساد از دو طریق عمده وارد می‌شود یکی فقر و تنگدستی و دیگری پول زیاد است که فرد را به اشباع می‌کشاند. در فوتبال ما فساد از راه دوم وارد شده است.