آرزوی بزرگم رویارویی با کاسپارف است

شاهین کوهستانی یکی از همین جوانان نابغه است که اول فروردین 1372 در مشهد مقدس به دنیا آمده و حدود 10 سال است که به صورت حرفه‌ای شطرنج بازی می‌کند. او از 14 سال قبل یعنی از 5 سالگی شطرنج را شروع کرده، ولی از 8 سالگی به شکل حرفه‌ای در این رشته کار کرده است. کوهستانی در حال حاضر کلاس سوم دبیرستان است و در رشته ریاضی فیزیک تحصیل می‌کند. او یک خواهر بزرگ‌تر از خودش دارد که ازدواج کرده، پدرش شغل آزاد دارد و مادرش خانه‌دار است. رویای او رسیدن به درجه سوپراستاد بزرگ شطرنج است تا بتواند آن طور که دوست دارد، زندگی کند و دنبال شغل دیگری نیست. او تا به حال 12 بار قهرمان کشور شده و از این 12 قهرمانی، قهرمانی‌اش در رده دانش‌آموزی رقم خورده است. او یک بار نفر دوم و یک بار هم نفر سوم مسابقات بین‌المللی دبی در رده زیر 14 سال شده است. کسب مقام سوم تورنمنت بین‌المللی باکو، مقام سوم آسیا در سنگاپور، مقام اول مسابقات زیر 16 سال ترکیه، قهرمانی در مسابقات برق‌آسای تایلند و قهرمانی زیر 20 سال مسابقات بین‌المللی تایلند از دیگر افتخارات این شطرنج‌باز است.

رتبه‌ای که در شطرنج داری؟

از نظر درجه بین‌المللی در ایران نفر هجدهم با امتیاز 2332 هستم و استاد فدراسیون جهانی شطرنجم و اگر امتیازم به 2400 برسد، استاد بین‌المللی شطرنج می‌شوم که بزودی یعنی تا 2 ماه دیگر به این عنوان دست می‌یابم. الان هم بهترین بازیکن استان خراسان از نظر درجه بین‌المللی هستم.

هیچ وقت خودم نمی‌توانم بگویم که آدم باهوشی هستم یا نه، دیگران باید در این باره نظر بدهند، اما حداقل در شطرنج استعداد خوبی دارم. فکر می‌کنم آدم باهوشی هستم، اما بهتر است دیگران در این خصوص قضاوت کنند.

با توجه به این که هیچ وقت مدرسه نمی‌روم، اما درسم خوب است. من همیشه در مسابقات هستم و فقط هنگام امتحانات سر جلسه حاضر می‌شوم. نمرات خوبی دارم، ولی عالی نیست.

دوست دارم مدرک تحصیلی خوبی بگیرم و فقط به شطرنج ادامه دهم تا مثل بازیکنانی در سطح کاسپارف سوپراستاد بزرگ شطرنج بشوم و از آن راه به اهدافم برسم.

خیر. فقط دنبال شطرنج هستم، اما مدرک تحصیلی خوب در کنارش لازم است.

به «IT» علاقه دارم، شاید هم تربیت بدنی بخوانم، اما «IT» را خیلی دوست دارم و اگر وقت نداشته باشم، تربیت بدنی می‌خوانم.

همه را در اتاقم نگه می‌دارم. من 74 تا مدال دارم و همه آنها حکم دارد.

سرقت نمی‌شود. احکام من در فدراسیون هست و مشکلی پیش نمی‌آید، اما خیلی ناراحت می‌شوم که چنین اتفاقی برایم بیفتد.

95 درصد موفقیت من در شطرنج به خاطر پدرم و هزینه‌هایی بوده که ایشان تقبل کرده است. از فدراسیون شطرنج ایران و هیات شطرنج خراسان انتظار بیشتری داشتم، چون ما هم برای شطرنج ایران زحمت زیادی کشیده‌ایم، اما آن طور که باید به ما توجه نکردند و از ما قدردانی نشد.

پدرم هر تورنمنتی که در خارج از ایران هست، مرا با هزینه خودش می‌فرستد.

نه، تمام بچه‌های شطرنج این مشکل را دارند. خیلی‌ها آمدند که استعداد خوبی در شطرنج داشتند، اما پول نداشتند و مجبور شدند که کارشان را ادامه ندهند.

یا بودجه ندارند یا نمی‌خواهند هزینه کنند. نمی‌گویم مثل فوتبال برای ما هزینه کنند، اما نباید بین رشته‌های مختلف، اینقدر فاصله باشد و باید بیشتر توجه کنند.

حدود 10 میلیون تومان، اما پدرم تاکنون حدود 120 میلیون تومان یعنی به اندازه 12 تا بچه خرج من کرده است.

تا زمانی که رویه فدراسیون عوض شود یا این که هر چه زودتر استاد بزرگ شوم، چون فدراسیون فقط به استادهای بزرگ شطرنج در ایران امتیاز می‌دهد و آنها را به مسابقات مختلف آسیایی و جهانی می‌فرستد.

اصلا درست نیست. حتی امسال در مسابقات فینال قهرمانی کشور نفر دوم را ـ که حتما باید عضو تیم ملی می‌شد ـ حذف کردند و به جای او بازیکنی به تیم ملی آوردند که در مرحله نیمه نهایی مسابقات قهرمانی کشور حذف شده بود، فقط به این دلیل که استاد بین‌المللی بود.

سطح شطرنج ما خوب است در این چند سال اخیر زیاد پیشرفت کرده و خودش را خوب بالا کشیده و رقابت‌ها هم خیلی سخت و سنگین شده است، چون قهرمان شدن در ایران مانند 10 سال قبل نیست.

فعلا در سطح جهانی و در رده بزرگسالان هیچ حرفی برای گفتن نداریم، چون بهترین بازیکن ما آقای احسان قائم‌مقامی از کارسن و کرامنیک سطح پایین‌تری دارد و نمی‌تواند با آنها رقابت کند. البته فقط این دو نفر نیستند و افرادی مثل آناند که امسال قهرمان جهان شد هم هستند.

نمی‌توانم بگویم نتیجه می‌گیرم یا نه، اما سعی می‌کنم بهترین بازی خودم را انجام دهم چون چنین موقعیتی براحتی به دست نمی‌آید.

آناند، کارسن و کرامنیک افرادی هستند که دوست دارم با آنها بازی کنم. بازی با کاسپارف هم که در حد رویاست و اگر این اتفاق بیفتد، یکی از آرزوهای بزرگ من رقم می‌خورد.

غیر از سلامتی خودم و خانواده‌ام، فقط می‌خواهم سوپراستاد بزرگ شطرنج شوم.

شرکت نکردن در مسابقات قهرمانی بزرگسالان جهان که در آن شرکت خواهم کرد.

مهم هست، ولی به اندازه‌اش.

وقتی 6 سالم بود، 2 سال فوتبال بازی کردم و خیلی هم استعداد داشتم، ولی فوتبال را کنار گذاشتم.

چون فوتبال رشته خطرناکی بود و من از خطر گریزان بودم و به همین دلیل فوتبال را ادامه ندادم.

خیر، چون پول واقعا مهم نیست و خیلی خوشحالم که شطرنج را انتخاب کردم و در آن حرفه‌‌ای شدم.

بیشتر پای اینترنت هستم یا کتاب مکالمه زبان انگلیسی می‌خوانم.

خیلی علاقه دارم. همیشه در منزل موسیقی گوش می‌کنم.

فردوسی که واقعا شاهکار است.

کوهنوردی و رفتن به جاهای تفریحی با دوستانم.

تکواندو هم کار می‌کردم، ولی الان شنا می‌کنم.

30 درصد تاثیر دارد. اگر آمادگی بدنی نداشته باشید، 30 درصد توانایی برای بازی را از دست می‌دهی.

خیر، آنقدر شطرنج را دوست دارم که هیچ‌وقت نمی‌توانم آن را کنار بگذارم، اما شده که از یک باخت خیلی ناراحت شوم.

تا جایی که امکان داشته باشد، حتما بازی می‌کنم و ادامه می‌دهم.

اصلا از مربیگری خوشم نمی‌آید و فقط دوست دارم بازی کنم.