اروگوئه ، حریفی خطرناک برای مدعیان

برخی هنوز به ما خرده می‌گیرند که چرا کارمان به پلی‌آف و دیدارهای رفت و برگشت با کاستاریکا در این مرحله کشید و مستقیما بالا نرفتیم؛ اما حقیقت آن است که کار در منطقه آمریکای جنوبی به خاطر نزدیک شدن قوای تیم‌‌ها به یکدیگر بسیار سخت شده و هیچ تیمی امنیت ندارد. حتی آرژانتین هم تا مرز خذف شدن پیش رفت و جان به لب شد تا بالا رفت. ما تداوم لازم را نداشتیم؛ اما در برخی روزها همانی بودیم که از ما انتظار می‌رفت و مهم‌ترین مساله این بود که سرانجام صعود کردیم.

از‌ آغاز هم می‌دانستیم که در گروه آسانی قرار نخواهیم گرفت؛ زیرا ما را در سید 3 قرار داده بودند و معلوم بود که با یکی دو تیم قدرتمند همگروه خواهیم شد. در اردوی اتلتیکو مادرید در حال تدارک برای بازی بعدی‌مان بودیم که نتیجه قرعه‌کشی به دستم رسید. بدون آن‌ که نام هیچ ‌یک از 3 حریف‌مان را مهم‌تر کنم، باید متذکر شوم که برای شکست به آفریقای جنوبی نمی‌رویم و چون در میدان حاضریم، هرچه داریم ارائه می‌کنیم. چه کسی می‌گوید که ما کلا بدون شانس هستیم؟

او مربی برجسته‌ای است. از موقعی که به این پست بازگشت، تدارکات و شکل کار تیم ملی ارتقا یافت و دیدارهای تدارکاتی مناسبی برای ما در نظر گرفت که فقدان آن در دور مقدماتی جام قبلی (2006)‌ در نهایت به قیمت حذف ما از آن پیکارها تمام شده بود. او 20 سال پیش نیز سرمربی اروگوئه در مرحله نهایی جام جهانی بود که در ایتالیا برگزار شد و همین مساله نیز می‌گوید که او چه تجربه زیادی دارد.

هنوز هم برقرار است. این جزو سنت و بافت فوتبال اروگوئه شده و قابل حذف شدن نیست. همه بازیکنان کشور به گونه‌ای مجری آن هستند و در آستانه یک دوره جام‌جهانی هم عاقلانه نیست که تغییری در این فلسفه بدهیم. ما از رده‌ها و سنین مختلف در اردوی ملی بازیکن داریم و به همین خاطر گاهی فوتبال‌های خوبی را نیز از ما دیده‌اید. بنابراین تنها سلاح ما جنگندگی نیست و امیدواریم که این مساله در آفریقای جنوبی باز به اثبات برسد.

سبک‌های متفاوتی دارند اما اغلب قوی هستند. برزیل بی‌نیاز از توصیف و یکی از دو مدعی اول فتح جام است و آرژانتین به رغم صعود بسیار دشوارش از این منطقه، می‌تواند متحول شود و از قطب‌های مرحله نهایی باشد. شیلی هم از وقتی مارچلو بی‌یلسا آرژانتینی در آن جا زمام امور را در دست گرفته، متحول شده است. پاراگوئه هم یک روش موفق مختص به خود را دارد و اگر این سیستم جواب نمی‌داد، یک بار دیگر به مرحله نهایی جام نمی‌رسید.

باید ابتدا از گروه‌مان بالا بیاییم و سپس ببینیم که در مرحله اول حذفی به کدام تیم می‌خوریم. وقتی حتی صعودمان از مرحله نخست و تکلیف بازی نخست ما (در برابر فرانسه در روز 21 خرداد در کیپ تاون)‌ نیز مشخص نیست، من چه می‌توانم بگویم؟

خیر. ما تا اواسط ماه مه (اواخر اردیبهشت)‌ که پایان مسابقات باشگاهی در اروپا بود فقط به اتلتیکو و کسب بهترین نتایج برای آن می‌اندیشیدیم. ابقای جایگاه این تیم در لالیگا، فینال جام حذفی اسپانیا و بازی‌های «لیگ اروپا» (جام یوفای سابق)‌ در دستور کار ما در ویسنته کالدرون قرار داشتند و به چیزی جز آن فکر نکرده‌ایم.

نتایج بسیار ضعیف ما در اوایل فصل پایه‌گذار جایگاه نه چندان خوب‌مان در جدول رده‌بندی این رقابت‌ها بوده است وگرنه ما در 4 ماه آخر در این رقابت‌ها به وضوح بهتر از 3 ماه اول نتیجه گرفتیم. از آنجا که فقط ابقاء در لیگ با توجه به شرایط نه چندان قابل ترمیم فعلی مورد توجه ما قرار داشت، حواس‌مان را نیز معطوف دو جام دیگر کرده بودیم و لیگ اسپانیا از چندی پیش از اولویت کارهای ما خارج و فقط حفظ‌مان در آن و پرهیز از دسته دومی شدن به عنوان یک هدف تعیین شد.

طی این مدت بر تجربیات من در اروپا افزوده شد و بازی در منچستر یونایتد، ویارئال و اتلتیکو مادرید مرا به فوتبالیست کامل‌تری بدل کرده است و در نتیجه فکر می‌کنم با کارایی‌های بیشتری در قیاس با سال 2002 به دوره جدید جام خواهم رفت.

فعلا خیر. با اتلتیکو مادرید تا 2013 قرارداد دارم و دلیلی برای فسخ آن نمی‌بینم اما در درازمدت بدم نمی‌آید که روزی به ایندپاندیانت، تیم آرژانتینی سابق خودکه آن را بسیار دوست دارم، برگردم.

چون چپ‌دست هستم، رافائل نادال اسپانیایی به سرعت به ذهنم می‌آید. اگر با او بازی کنم، طبعا می‌بازم اما من از آنهایی هستم که دائما جر می‌زنم و آرای داوران را رد و اوضاع را شلوغ و آشفته می‌کنم تا این جوری برنده شوم. بهتر است نادال مراقب خودش باشد!