تکنیک، سواد و هنر نیاز مشترک اجرا

ارتباط رسانه‌ای علی ضیاء با مخاطبانش که ابتدا در رادیو شکل گرفت، به چه صورت دیداری شد؟

ابتدا باید بگویم که معتقدم آدم‌ها در هر جایگاهی که هستند، باید وظیفه‌شان را به بهترین شکل انجام دهند. حالا اگر من این توانایی‌ را در خودم می‌بینم که فعالیتم را گسترش دهم و در تلویزیون نیز اجرا کنم، نباید جلوی این توانایی را بگیرم، ولی اگر بخواهم از آشنایی‌ام با این گروه برنامه‌ساز بگویم، ابتدا قرار بود که یک‌سری آیتم نمایشی را برای آقای زاهدی کارگردانی کنم که بنا به دلایلی هیچ‌گاه ساخته نشد و در ادامه همکاری ما به سمت اجرای برنامه «گزینه جوان» پیش رفت، به هر حال آقای مجتهد (رئیس گزینه 2)‌ هم اجرای مرا پسندیدند و پس از طی مراحل اداری پس از 6 ماه برای این برنامه انتخاب شدم.

ما تازه در ابتدای راه هستیم و از همکاری‌مان مدت زمان زیادی نمی‌گذرد، اما درباره سوال شما باید بگویم احساس می‌کنم این علی زاهدی نیست که مجریانش را رها می‌کند، یعنی فرزاد حسنی را علی زاهدی رها نکرد. همین طور احسان علیخانی را... گاهی اتفاقاتی می‌افتد که ما یادمان می‌رود جایگاهمان کجا بوده و الان کجا هستیم و آدم‌هایی که ما را به جایی رساندند، فراموش می‌کنیم.

واقعیت این است که از ابتدا هم استراتژی‌ام برای اجرا در تلویزیون، این نبوده که روزی محو شوم یا حتی یکشبه به شهرت برسم، اما تمایزی که فکر می‌کنم نسبت به برخی مجری‌های تلویزیون دارم این است که پیشینه رسانه‌ای‌ام به رادیو برمی‌گردد که این خود به شناخت من از رسانه‌ای که در آن حضور دارم کمک می‌کند. در رادیو یک سری خط‌ قرمزها وجود داشت که به دلیل شناخت می‌شد به راحتی از کنار آنها گذشت. در تلویزیون هم این شناخت باید به مرور زمان پیش بیاید و بعد از آن مطمئنا می‌مانم.

واقعیت این است که اول به دلیل چهره‌ام انتخاب شدم ولی علاقه‌مندم در آینده به خاطر کارم انتخاب شوم. مهران دوستی یک روز حرف جالبی به من گفت «در رادیو جوی وجود دارد که تلاش می‌کنی فقط صدایت خوب باشد و قشنگ حرف بزنی، اما شنونده 10 دقیقه صدای زیبا را می‌پذیرد بعد از تو تکنیک می‌خواهد» در تلویزیون هم همین طور است. اوایل شاید به خاطر چهره انتخاب شدم، ولی بعد بیننده تکنیک، سواد و هنر مرا می‌خواهد.

یک بخش از سواد به پیشینه خانوادگی‌ام برمی‌گردد. مادرم جزو 10 داستان‌نویس برتر کشور شناخته شده است ولی تکنیک کار به رادیو برمی‌گردد و اکنون باید تکنیک‌های رسانه تلویزیون را بشناسم. چون برخی تکنیک‌های رادیو در تلویزیون جواب نمی‌دهد. در 10 برنامه اول «گزینه جوان» هم تلاش می‌کردم یک اجرای رادیویی داشته باشم ولی دیدم بیننده لذت نمی‌برد.

مثلا برخی اصطلاحات خاص در اجرایم به کار می‌بردم که در رادیو بسیار برای شنونده دلچسب بود، ولی در تلویزیون و برنامه‌اش مثل «گزینه جوان» باعث می‌شود که بیننده مسخره‌ات کند.

بله، نه‌تنها شخصا از این نوع اجرا در تلویزیون لذت نبردم بلکه بازتاب خوبی هم از مخاطب نگرفتم.

یک موضوع را در مورد اجرای خودم می‌دانم و آن این است که فقط برای تایید صحبت‌های مهمان جلوی دوربین قرار نمی‌گیرم. همیشه هم از تهیه‌کننده خواسته‌ام تا اطلاعات مورد نیاز را در اختیارم قرار دهد. از این‌رو تمام مجلات آموزشی «گزینه دو» را خوانده‌ام و با مشاوران این برنامه صحبت کرده‌ام و این کمک می‌کند که سبک اجرای شما به سمتی پیش رود که صرفا تایید‌کننده نباشید و چیزی برای اظهارنظر داشته باشید.

در شرایطی به رادیو برمی‌گردم که بتوانم همزمان کار تصویر را هم انجام دهم. خودم را بچه رادیو جوان می‌دانم. از 19 سالگی کارم را با این شبکه آغاز کردم و 5 سال زحمت کشیدم تا به اینجا رسیدم ولی نمی‌دانم فرق من با دیگر همکاران رادیو جوانی‌ام که در هر دو رسانه حضور دارند، چیست؟ با این که آقای پورمحمدی با یک نامه رسمی خواستند تا در شبکه 3 سیما باشم اما شرایطی پیش آمد که می‌بایست یا رادیو را انتخاب کنم یا تلویزیون را. با این که حاضر بودم فقط به خاطر عشقم در رادیو بمانم،‌ ولی مدیر رادیو جوان با این مساله موافقت نکرد.