ترک‌عادت حضور یک‌ساله در هرباشگاه

مثل 3 سال پیش که بعد از قهرمانی فابیو کاپلو با رئا‌ل‌مادرید در لالیگا به دلیل فوتبال نتیجه‌گرا و نازیبای کاپلو عذر مربی ایتالیایی خواسته شد یا فلیکس ماگات فصل گذشته قبل از قهرمانی ولفسبورگ در بوندس‌لیگا با شالکه برای این فصل به توافق رسیده بود و بعد از قهرمانی، ولفسبورگ را به مقصد گلزن کرشن و برای هدایت شالکه ترک کرد.

امیر قلعه‌نویی هم از عرف و روال فوتبال جهان خارج نبود و پس از قهرمان کردن سپاهان در لیگ نهم و به رغم ناکامی در لیگ قهرمانان آسیا قراردادش را با این باشگاه متمول تمدید کرد، اما به نظر می‌رسد که وی به نوعی در آچمز گیر کرده که مجبور به پذیرش این ریسک پرخطر شده است. شاید مخاطبان هم با مطالعه توجیهات پرخطر بودن این ریسک و تمدید قرارداد با ما هم‌عقیده باشند.

1 ـ بجز دوره 3 ساله مدیریت محمدحسین قریب در استقلال، امیر قلعه‌نویی طی یک دهه گذشته هیچ‌گاه بیش از یک‌سال در تیمی نمانده است. استقلال اهواز، مس کرمان و حضور مجدد در استقلال تهران در جریان لیگ هشتم، هیچ‌کدام بیش از یک دوره یک‌ساله یا حتی کمتر شاهد حضور ژنرال نبوده‌اند. هرچند قلعه‌نویی معتقد است که شرایط روز و جبر زمان باعث این قضیه شده، ولی برخی نزدیکان و اکثر منتقدانش اعتقاد دارند که او نمی‌خواهد شاهد خراب شدن موفقیت‌هایش شود و به همین خاطر به دوره یک‌ساله حضور در هر تیمی اکتفا می‌کند. در این میان تیم‌های انتخابی او همگی تیم‌هایی بوده‌اند که اوضاع روبه‌راهی نداشته و جا برای پیشرفت داشته‌اند.

2 ـ بعد از قهرمانی در لیگ برتر، هر عنوانی در فصل آینده غیر از قهرمانی یک ناکامی برای قلعه‌نویی محسوب خواهد شد و تازه تکرار ‌قهرمانی در لیگ دهم نیز پیشرفتی برای او به حساب نمی‌آید. ولی سپاهان فصل آینده نیز به خاطر قهرمانی لیگ نهم در لیگ قهرمانان آسیا حضور خواهد داشت و همه روی او زوم خواهند کرد تا ببینند در عرصه آسیایی چه نتیجه‌ای کسب می‌کند، چون سابقه او در عرصه رقابت‌های بین‌المللی برعکس مسابقات داخلی بسیار ضعیف و غیرقابل دفاع است و در صورت تکرار داستان‌های قبلی مسلما موفقیت‌های داخلی او هم همراه با حواشی فراوان زیر سوالات بیشتر و تردیدهای افزون‌تری خواهد رفت.

3 ـ بی‌تردید سپاهان پرمهره‌ترین تیم حاضر در لیگ نهم بود و به‌رغم انکار شخصی قلعه‌نویی و مدیران باشگاه، هیچ تیمی در فصل نقل و انتقالات به اندازه سپاهان ریخت و پاش نکرد که البته مزد این هزینه کردن را با قهرمانی در لیگ نهم گرفت، ولی اکنون پس از رسیدن به این قهرمانی، نغمه‌های خوشایندی از جمع زردپوشان حاشیه زاینده‌رود به گوش نمی‌رسد.

به‌رغم تکذیب مسوولان سپاهان، رابطه‌ هادی عقیلی با سرمربی تیمش بسیار تیره و تار است و در شرایط فعلی امکان بقای او در جمع قهرمانان لیگ نهم چیزی در حد صفر است، سیدجلال حسینی هم به صراحت عنوان کرده که فصل بعد از این تیم جدا خواهد شد، عمادرضا هم به خاطر مشکلات خانوادگی و عدم امکان تحصیل فرزندش در اصفهان نمی‌خواهد در این تیم بماند و از سوی سیدمهدی رحمتی هم سازهای ناکوکی درباره ماندن در این باشگاه به گوش می‌رسد. هرچند در ظاهر قضیه سپاهان با بنیه مالی قدرتمند و چشمگیر خود می‌تواند بهترین‌های لیگ برتر را جذب کند، ولی با نگاهی به نفرات جدایی‌طلب و مقایسه آنها با هم‌پستی‌های لیگ برتری‌شان به نظر می‌رسد که قلعه‌نویی و سپاهان کار دشواری برای جانشینی این نفرات داشته باشند. بحث تقویت تیم و مرتفع کردن نقاط ضعف را هم فراموش نکنید.

با تمام این اوصاف نمی‌‌توان چشم بر توانایی‌های غیرقابل انکار امیر قلعه‌نویی در عرصه رقابت‌های داخلی بست و در عین حال نمی‌توان منکر قدرت مدیریت باشگاه سپاهان و توانایی‌های مالی این باشگاه شد که می‌تواند ضمن مرتفع کردن بسیاری از کاستی‌ها، همچنان این تیم را در صف قدرت‌های درجه اول لیگ ایران حفظ کند.

به هر حال از قدیم گفته‌اند که حفظ قهرمانی بسیار دشوارتر از کسب آن است و باید دید آیا مدیران و مسوولان سپاهان به همراه قلعه‌نویی ضمن انجام این ماموریت دشوار، می‌توانند زردپوشان اصفهانی را در عرصه قاره‌ای هم به جایگاه مطلوبی برسانند یا ...؟

آرش رستم‌نمدی 
جام‌جم