تیم‌ها از تعطیلات اجباری لطمه می‌خورند

چهار نماینده ایران در جام باشگاه‌های آسیا، این هفته لیگ را چگونه برگزار کردند؟! این پرسش حاوی پیام ویژه‌ای برای فوتبال‌ماست، بین این تیم‌ها فقط مس کرمان توانست بهتر از قبل، یعنی بهتر از پیش ظاهر شود و بازی 2 بر صفر باخته را با یک پیروزی خوب عوض کند. این نکته برای آنهایی که نگاهی موشکافانه به قضایای فوتبال دارند، قابل تامل است. پرسش این است که چرا سپاهان بازی را به سادگی می‌بازد و در نیمه دوم (هر چند که 10 نفره بود). کم جان، بی‌رمق و مضمحل بازی می‌کند؟

کد خبر: ۳۲۰۷۰۸

چه اتفاقی افتاده بود که ذوب‌آهن، تیمی که می‌تواند در خانه حریف قدری مثل بنیادکار پیروز شود ـ در برابر تیمی مثل پیکان با آن مختصاتی که از این تیم سراغ داریم ـ با زحمت به تساوی دست می‌یابد. استقلال، دیگر نماینده فوتبال ما در جام باشگاه‌های آسیا، در شهر قم، باوجود زدن گل و پیش افتادن از حریف در دقایق پایانی بازی به اصطلاح کم آورد و ناچار به عقب‌نشینی شد؛ این عقب‌نشینی را حریف به استقلال تحمیل کرد، استقلال قبل از خوردن گل، میانه میدان را از دست داد و آهنگ بازی به سود حریف تغییر کرد. استقلال چه زمانی که صاحب توپ بود و چه زمانی که صاحب توپ بود و چه زمانی که در یک حالت انفعالی مجبور به خارج کردن یک بازی از دست حریف شد، به یک سبک و سیاق بازی کرد. استقلال به شکل ناخواسته‌ای، سرعت بازی را به نوعی دستپاچگی تبدیل کرد، هرچه بازی سرعت می‌گرفت، میزان اشتباه مردان میانی استقلال بالا می‌رفت و این اجبار در عجول بازی کردن، موجب به هم ریختگی خط دفاعی و میانی استقلال شد. مردان استقلال، برای کنترل بازی تدبیر خاصی نداشتند، آنها به میل و اراده حریف، عجول بازی می‌کردند و به جای کاستن از سرعت بازی می‌کوشیدند نوعی بازی انفعالی را پیشه کنند. این بازی انفعالی نتیجه‌اش، گل تساوی بخش حریف بود و برخورد توپ به تیرک دروازه حکایت از به همر ریختگی استقلال داشت و سرانجام یک پنالتی بی‌مورد و بی‌جهت، اسباب باخت چهارمین نماینده ایران را فراهم کرد. این اتفاق، معنی‌اش چیست؟ آیا غیر از این است که تیم‌های ما در بازگشت به شرایط عادی ضعف دارند و نمی‌توانند بموقع خستگی را از تن به در کنند؟

آیا غیر از این است که تیم‌های ما در زمانی که بازی‌های لیگ تعطیل می‌شود، برنامه ویژه‌ای برای تعطیلات ندارند و در نتیجه بازیافت انرژی بدرستی انجام نمی‌شود؟

در این موارد، بسیار دیده‌ایم که تیم‌ها از شرایط مسابقه خارج می‌شوند و در این حالت، نقش مربیان بدنساز، یعنی مردانی که وظیفه حفظ بدن‌ها را به عهده دارند، بدرستی روشن است و تیم‌هایی که به این نکته توجه‌ای ندارند، بیشتر متضرر می‌شوند. تیم‌های ما در تعطیلات اجباری لطمه می‌خورند و به طور طبیعی یک بازنگری کلی برای رفع این مشکل ضروری به نظر می‌رسد.