فوتبال، وحدت بخش آفریقای جنوبی

او حالا 3 ماه وقت دارد تا کارهایی را ساماندهی کند که براساس آن، جام جهانی 2010 با توفیقی هرچه بیشتر در کشورش برگزار شود.

او در آستانه بهار 2010 می‌گوید: من مثل هزاران هزار سیاهپوست در آفریقای جنوبی از کسانی بودم که حق رای نداشتم و بنابر مصالح و سیاست‌های کلی مبارزه با رژیم آپارتاید، باید کاری می‌کردم که ورزش و ورزشکاران آن رژیم در سطح جهان به چشم نیایند.

سیاست‌های غلط و توام با مردم ستیزی آن رژیم باعث می‌شد ما هیچ سنخیتی با آنها نداشته باشیم، اما امروز که اقلیت سیاهپوست آزاد و رها شده و حکومت در دست مردم است، شرایط فرق می‌کند و ما تمام جهانیان از هر نژاد و طبقه‌ای را فرامی‌خوانیم تا به کشور ما بیایند و ژوهانسبورگ و دیگر شهرهای ما را ببینند و با شرایط ما آشنا شوند.

با این حال، ورزش در آفریقای جنوبی هنوز با مصادیق و نشانه‌های مختلف اجتماعی سیاسی عجین است و برهمین اساس، راگبی و کریکت را ورزش سفیدپوستان می‌دانند و از فوتبال به عنوان ورزش دلخواه سیاهان و توده‌ها یاد می‌شود.

در دهه 1970 یکی از ورزش‌هایی که جوردن و همفکرانش می‌کوشیدند آفریقای جنوبی از مجامع جهانی آن دور بماند، فوتبال و نهاد حاکم برآن یعنی فیفا بود.

آپارتاید از سال 1994 برچیده شد و نلسون ماندلا رهبر مبارزات ضدتبعیض نژادی که 27 سال در زندان سفیدها بود، به مقام ریاست جمهوری رسید و سال 1995 آفریقای جنوبی نه فقط جام جهانی راگبی را میزبانی کرد، بلکه عنوان نخست آن را نیز به دست آورد.

این واقعه که در فیلم سینمایی اخیر «Invictus» به کارگردانی کلینت ایستوود معروف، به تصویر کشیده شده، ورزش آفریقای جنوبی را وارد فاز تازه‌ای کرد.

هنوز باور عمومی این است که فتح جام جهانی راگبی 1995 بهترین وسیله وحدت بخش بین مردم این کشور و شروع همزیستی بین سیاهان و سفیدها بود و به هر دو طرف آموخت که از این پس، به گونه‌ای دیگر به اجتماع و زندگی نگاه کنند و مخاصمات گذشته را کنار بگذارند.

بیشتر اعضای تیم ملی راگبی آفریقای جنوبی که در آن سال جام جهانی را فتح کردند، سفیدپوست بودند و وقتی ماندلا با برتن داشتن داشتن پیراهن این تیم برای تبریک این پیروزی بین نفرات تیم ظاهر شد و با آنها دست داد و عکس یادگاری گرفت، مشخص شد دست‌های دوستی بیش از هر زمانی از هر دو سو به سمت طرف مقابل گرفته شده است.

جوردن با یادآوری آن ایام می‌گوید: در پایان دوران آپارتاید احساس می‌شدکه مقدمات و زمینه‌ها فراهم آمده است تا آفریقای جنوبی بزرگ‌ترین اهداف را در ورزش فوتبال هم تعقیب کند.

فتح جام ملت‌های آفریقا در این رشته در سال 1996 قدم بلندی برای بازگشت به قلب این ورزش بود، اما کسب میزبانی جام جهانی می‌توانست دستاوردی بسیار مهم‌تر و بزرگ‌تر باشد و اهالی این کشور را به سوی اهدافی مشترک و مهم‌تر به حرکت درآورد.

این کاری بود که بعد از ناکامی در کسب میزبانی جام جهانی 2006، کلید آن به قصد تصاحب میزبانی جام جهانی 2010 از نو در سال 2004 زده شد و جوردن و یارانش دوباره به فعالیت پرداختند. این بار ماندلا هم یاور آنها بود و قرار شد به عنوان نماد اقدامات و تلاش‌های آفریقای جنوبی برای کسب امتیاز فوق روی او حساب و از نام و اعتبار وی هزینه شود.

این کوشش ثمر داد و وقتی میزبانی جام جهانی نوزدهم به آفریقای جنوبی واگذار شد، جوردن و همکارانش حرکت برای تبدیل کردن این کشور به یک میزبان موفق را آغاز کردند.

برای تحقق این مهم، مسوولان باید کاری می‌کردند که توریست‌های بیشتری به آفریقای جنوبی بیایند، مسابقات بهتری برای آنان برگزار شود و هزینه‌ها به شکلی باشد که این ملزومات فراهم گردد.

جوردن با در نظر داشتن این نکات می‌گوید: «مهم‌ترین مساله این است که ما یک ملت واحد و منسجم به نظر برسیم. به لحاظ مالی هم بعضی کمک‌ها به ما شده است تا بتوانیم یک میزبان موفق باشیم.»

به جوردن یک دفتر کار ویژه در مجاورت ساکرسیتی (شهر فوتبال) داده‌اند و این استادیومی است که به عنوان ورزشگاه اصلی محل برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال 2010 انتخاب شده است. این استادیوم طبعا در ژوهانسبورگ واقع است و با این که هنوز کارگرانی در آن دیده می‌شوند که به برخی کارهای جنبی و تکمیلی در آن مشغولند، اما کلیت کار ورزشگاه از مهر 88 تمام شده و آماده برگزاری مسابقات بوده است.

جوردن تصریح دارد: شاید هنوز بعضی کارهای جزئی و بررسی‌ها مانده باشد اما در مجموع در هر 10 شهر محل برپایی بازی‌ها اوضاع مساعد و امکانات مهیا و کارها آماده است. آنچه این روزها در این شهرها و 11 استادیوم واقع در آنها صورت می‌پذیرد. فقط جزئیات و قسمت‌های آخر کار است تا همه چیز به سوی مقصد نهایی به حرکت در آید. ما در آفریقای جنوبی کاملا مطمئنیم که کشورمان و تمامی اعضا و امکانات آن برای میزبانی جام در زمان مقرر آماده خواهند بود.

جوردن تا آنجا پیش می‌رود که می‌گوید هنوز کسانی راجع به توانایی کشور او برای میزبانی مهم‌ترین جشنواره فوتبال جهان پرس و جو و ابراز تردید می‌کنند، یا مقاصد و غرض‌هایی دارند یا از روی بی‌اطلاعی حرف می‌زنند.

وی می‌افزاید: «برخی مردم این باور غلط را دارند، که می‌گویند برگزاری جام جهانی در خاک آفریقا اشتباه است، ما در رد قاطعانه این ادعا می‌گوییم که این نظریه‌ها غیرتخصصی و نامهربانانه است.

به گفته جوردن از 9/2 میلیون قطعه بلیت مربوط به 64‌مسابقه جام، 1/2 میلیون به فروش رفته و بقیه نیز حداکثر تا فروردین 89 فروخته خواهد شد.

حرف آخر را هم جوردن می‌زند. او می‌گوید: هم از بلیت‌های مسابقات بخوبی استقبال شده و هم ما توانسته‌ایم محیطی امن و عاری از خطر برای مهمانان تدارک ببینیم و تدابیر پلیسی و امنیتی ما در بالاترین سطح خواهد بود، زیرا ملت آفریقا می‌خواهد از طریق کشور ما موفق‌ترین و بهترین دوره این پیکارها را ترتیب بدهد. چیزی که باعث غرور هر آفریقایی‌ای‌ بشود.»