روستای زنوزق ماسوله آذربایجان شرقی

وجه تسمیه نامگذاری این روستا در این است که به دلیل قرارگرفتن در ارتفاعات شهر زنوز ابتدا نام آن زنوزداغ بوده که به جهت تکثر استفاده در ترکی آذربایجانی به زونزاغ تبدیل شده است و در زبان فارسی به زنوزق اشتهار یافته است.

بافت بناها در این روستا فضای زیبا و دلنشینی را آفریده و با جمعیتی حدود چهار هزار نفر ساکن آن را به یکی از بزرگ‌ترین روستاهای تاریخی کشور تبدیل ساخته که دارای ارزش‌های معماری خاص و ممتاز است.

برخی از کارشناسان معتقدند روستای زنوزق متعلق به دوره ایلخانان است اما به نظر می‌رسد تاریخ روستا به دوران پیشتر از آن برسد.

در این روستا خانه‌هایی دیده می‌شود که قدمت آنها به دوره صفویه برمی‌گردد. همچنین سنگ نوشته‌های موجود در گورستان روستا با استناد به خورشیدهای حک شده‌اش سابقه آن را به دوره میترائیسم برمی‌گرداند.

زنوزق روستایی است که مجموعه جاذبه‌های طبیعی و تاریخی آن می‌تواند این روستا را به یکی از ممتازترین و نادرترین روستاهای کشور در بحث‌های فرهنگی و گردشگری تبدیل کند. امری که متاسفانه تاکنون محقق نشده است.

مردم روستا عموما به کارهای کشاورزی، دامداری و کارگری مشغول هستند و روابط صمیمانه‌ای با یکدیگر دارند.

معماری ویژه قیزیل کورپی (پل طلایی) و بافت‌های دیگر تاریخی، این روستا را جزو منحصر به فردترین بافت‌های موجود در روستاهای کشور قرار داده است.

همچنین وجود قلعه تاریخی زنوزق که تاکنون هیچ کاوشی در آن صورت نگرفته گویای بسیاری از مراحل رشد آن روستاست که کاوش در آن می‌تواند بسیاری از ذهنیات تاریخی در مورد زنوز را روشن کند.

روستای زنوزق از معدود روستاهای کشور است که به طرز عجیبی هویت و اصالت تاریخی خود را حفظ کرده است. به طور مثال زنان این روستا عمدتا از لباس‌های رنگارنگ و شاد چون آبی، سبز، نارنجی و قرمز در پوشش خود استفاده می‌کنند.

هرچند مردمان روستای زنوزق از نظر اقتصادی چندان مرفه نیستند اما طبیعت و زلالی آن، چنان صفایی به مردمان روستا داده است که در دوران ماشینی کنونی کمتر کسی را با این مشخصات می‌توان پیدا کرد.

علاوه بر سیب، زردآلو و عسل که از شاخصه‌های اصلی این روستاست، کوه‌ها و تفرجگاه‌های مستعد فراوانی در حاشیه این روستا وجود دارد که هرکدام به تنهایی در فصول مختلف سال پذیرای گردشگران داخلی و خارجی است. همچنین وجود کوه‌های سلدرم، سد زنوز و توپوگرافی اطرافش، باغ زیبای امینی، چشمه‌های آب معدنی فراوان و دشت‌هایی در ارتفاع دو هزار متری از سطح دریا همانند تکه‌ای جدا شده از بهشت است.