بصیرت و شجاعت، 2 عنصر لازم

در این نیمسال، اقدامات و حرکت‌های این جریان شکست‌خورده روند پیشرفت کشور را تحت تاثیر قرار داده است و اگر نگوییم روند پیشرفت کشور کند شده، اما نمی‌شود منکر شد که لااقل تحت تاثیر فضایی قرار گرفته که سررشته همه امور به جدال‌های سیاسی وصل می‌شود.

مطالبات رهبری که منشور پیشرفت و توسعه کشور در همه زمینه‌هاست، تحت تاثیر فضای سیاسی جریان فتنه معطل مانده و قشر فرهیخته جامعه که در فضای توسعه روزافزون جهانی باید موتور حرکت کشور را فعال نگه دارد دچار اختلافاتی سطحی و فرسایشی شده است. نشست‌های کارشناسی در چارچوب کرسی‌های آزاداندیشی در دانشگاه‌ها که از تاکیدات مکرر رهبری بوده است تا دانشگاهیان در فضایی علمی و مستدل دیدگاه‌های خود را مطرح کنند و نقد شوند، چنان در حصار توهین و تخریب افراطیون محصور می‌شوند که مجالی برای طرح دیدگاه‌های علمی پیدا نمی‌کنند.

لایحه مهم هدفمند کردن یارانه‌ها که بدون استثنا مورد تایید همه مسوولان قدیم و جدید کشور است و کسی در ضرورت اجرای آن تردید ندارد در میان هیاهوهای سیاسی معطل می‌ماند و یکشبه به محاق می‌رود و افرادی که در دوران مسوولیت خود توان اجرای چنین تصمیم مهمی را نداشتند، برای این که ضعف خود را توجیه کنند به ترساندن مردم روی می‌آورند. آیا اینها زیان به جامعه و مردم نیست؟ پاسخ این زیان‌ها را جریان شکست‌خورده چگونه باید بدهد؟ سردمداران جریان فتنه چگونه می‌توانند ضررهایی را که پیاده‌نظام آنها در خیابان‌ها به اموال عمومی وارد کردند، جبران کنند؟

در این میان، برخی خواص نیز در قبال حوادث اخیر نمره خوبی نگرفتند؛ مسوولانی که در مقابل برخی هتاکی‌ها و توهین‌ها به ارزش‌های انقلاب سکوت کردند و یا زمانی زبان به سخن گشودند که رهبری موضعگیری کرده بودند و به جای این که از قدرت نفوذ خود برای روشنگری استفاده کنند، پشت سر رهبری خود را پنهان کردند. این که رهبر انقلاب در اغلب سخنرانی‌هایشان آحاد جامعه بویژه خواص را به هوشیاری و بصیرت دعوت می‌کنند، به خاطر تاثیری است که خواص در ایجاد فتنه یا بالعکس دفع فتنه از خود بر جا می‌گذارند، اما در فتنه اخیر، آیا خواص واقعا نمره قبولی گرفته‌اند که اگر گرفته بودند، این غائله ادامه پیدا نمی‌کرد.

در زمانه فتنه، بصیرت و شجاعت 2 عنصر لازم و ضروری برای آحاد جامعه و بویژه خواص است تا ضمن پالایش حق از باطل، هم مردم را آگاه کنند، هم با شجاعت در مقابل فتنه موضع بگیرند. اگر قرار باشد منافع شخصی را بر منافع جامعه ارجح قرار دهیم که دیگر سخن از دین، اسلام و نظام تنها لغلغه زبان خواهد بود.