چرا دستان ما در مجاورت آب پیر می‌شود؟

برای پاسخ به این پرسش باید نگاه دقیق‌تری به ساختار پوست انسان بیندازیم. پوست بدن از 2 لایه اصلی تشکیل شده است. لایه بیرونی را اپیدرمیز و لایه درونی درمیز نامیده می‌شود. لایه بیرونی یا همان اپیدرمیز،‌ ماده‌ای روغنی به نام سبوم از خود ترشح می‌کند. شما حتما بارها اثراین ماده را دیده‌اید. زمانی که سطحی شیشه‌ای مانند لیوان آب خوری یا پنجره را لمس می‌کنید ردی از انگشتان شما مانند یک لایه چرب روی سطح باقی می‌ماند که در واقع اثر همین ماده روغنی ترشح شده از لایه در میز پوست است.

یکی از وظایف این ماده روغنی دور نگاه داشتن رطوبت و آب از پوست شماست و این کار را هم بسیار خوب انجام می‌دهد، اما وقتی مدتی طولانی در مجاورت آب قرار می‌گیرید بخش عمده این ماده شسته می‌شود و با کنار رفتن آن لایه بیرونی پوست شما شروع به جذب آب به درون خود می‌کند. با ورود آب به زیر لایه اپیدرمیز، این لایه پوست شروع به متورم شدن می‌کند، اما از آنجا که اپیدرمیز در برخی نواحی دارای اتصالاتی با لایه درمیز پوست بدن است،‌ به همین دلیل در این نواحی نسبت به مناطقی که این اتصال را ندارند، تورم بیشتری به وجود می‌آید. باد کردن پوست بر اثر جذب آب یکسان صورت نمی‌گیرد و ما با حالت چین خوردگی و پستی و بلندی روی پوست مواجه می‌شویم. لازم نیست بابت این موضوع نگران باشید به محض این‌که از آب بیرون آمدید، آبی که بدن شما جذب کرده است طی فرآیند تبخیر از میان می‌رود و پوست شما به حالت قبلی برمیگردد و بدن شما هم دوباره با ترشح سبوم از پوست شما محافظت می‌کند. بدین ترتیب بدن شگفت انگیز ما یکی دیگر از جذابیت‌های عملکرد خود را در معرض دید قرار می‌دهد.

پوریا ناظمی