یک سوم از گونه‌های دایناسورها هرگز وجود نداشته‌اند

با توجه به نظریه جنجال‌برانگیز انقراض دایناسورها و تنوع گونه‌های مختلف آنها، حال ممکن است ثابت شود که نیمی از گونه‌های دایناسورها هیچ‌گاه وجود نداشته‌اند. با توجه به تجزیه و تحلیل جدیدی که به وسیله مارک گوودوین از دانشگاه کالیفرنیا و جک هورنر از دانشگاه مونتانا صورت گرفته است دلیل این امر را می‌توان این‌گونه توصیف کرد که دایناسورهای جوان گاهی به اشتباه گونه مستقل ارزیابی شده است به صورتی که تنها یک نمونه کوچک در مقابل پدر و مادرشان بوده‌اند و مانند بسیاری از پرندگان و دیگر حیوانات زنده، دایناسورهای نوجوان هنگام رشد و رسیدن به بلوغ دچار تغییرات ظاهری جدی شده‌اند. بنابر استدلال این پژوهشگران، بسیاری از فسیل‌های دایناسورهای جوان از جمله گونه‌های مرتبط با تی‌رکس)T.rex( به عنوان گونه‌های منحصر به فرد به صورت اشتباه شناسایی شده‌اند.

کد خبر: ۲۸۹۸۷۱

چگونه تی‌رکس تبدیل به یک بلا شد؟

نانوتیرانوس لاغر و ظریف یک مثال قدرتمند از گونه تی‌رکس محسوب می‌شود. تصور می‌شود گونه فرض شده یکی از بستگان کوچک‌تر تی‌رکس باشد که در حال حاضر توسط بسیاری از کارشناسان به عنوان یک فسیل از گونه تی‌رکس نوجوان به اشتباه شناسایی شده است. هورنر در یک مستند جدید بیان داشته فسیل‌های نانوتیرانوس شبیه یک دایناسور نوجوان است و به همین دلیل جمجمه تی‌رکس هنگام رشد به صورت چشمگیری تغییر کرده است. جمجمه از شکل طویل به صورت پوزه و فک کوتاه که برای دانشمندان آشناتر است تغییر شکل داده که می‌توانسته مقدار زیادی از غذا را در دهان خود جمع کند.

ولی به گفته هورنر رخداد مهم زمانی بود که یک دایناسور که از لحاظ اندازه در مقیاس بین یک تی‌رکس بزرگسال و یک نانوتیرانوس بود، یافت شد. از دید هورنر، نانوتیرانوس درواقع یک تی‌رکس جوان است، زیرا 17 دندان در فک پایین داشته، در حالی که یک تی‌رکس بزرگسال 12 دندان دارد.

دایناسور دیگری با اندازه متوسط و تعداد 14 دندان در فک پایین را نیز می‌توان یک تی‌رکس جوان در نظر گرفت و گونه‌های تیرانوس نیز در دوران بزرگسالی از دندان‌های تیغه‌مانند خود کمتر برای خرد کردن استخوان استفاده می‌کردند.

بدین‌ترتیب به نظر می‌رسد تعداد انواع دایناسورهایی که روزگاری زمین را زیر پای حکمرانی خود داشته‌اند از آنچه حدس زده می‌شد، کمتر باشد.