درمان تومور با ذرات طلا

در روش شیمی درمانی، 99 درصد داروها در بدن پخش می‌شود و به تومور نمی‌رسد. این در حالی است که این روش می‌تواند گرما را به صورت اختصاصی روی بافت تومور مورد نظر متمرکز کند و باعث از بین رفتن آن شود.

تومورزدایی با کمک طلا

ذرات نانو که از جنس طلا هستند، با توجه به شکل ساختاری خود، نورهایی با فرکانس‌های متفاوت جذب می‌کنند. قطعه‌هایی با شکل میله‌ای، نور با فرکانس نزدیک مادون قرمز را جذب می‌کنند. این قطعات میله‌ای شکل با جذب فرکانس نور مشخص، گرما تولید می‌کنند و بدون این که آسیبی به بافت‌های اطراف تومور برسانند، آن را از بین می‌برند. در تحقیقات و بررسی‌هایی که روی تومورهای موجود در بدن موش‌های آزمایشگاهی انجام گرفت، با تزریق داخل وریدی میله‌های نانو و در حضور نور لیزر نزدیک مادون قرمز در این موجودات، تومور بعد از 15 روز به طور کامل از بین رفت. در این موش‌ها تا پایان آزمایش اثری از عود مجدد تومور مشاهده نشد و همه آنها زنده ماندند. در حالی که گروه دیگر که هیچ درمانی دریافت نکردند و با یکی از 2 مورد میله‌های نانو یا نور لیزر را دریافت نمودند، نتوانستند زنده بمانند. وقتی میله‌های نانو به داخل ورید تزریق می‌شوند، به صورت یکنواخت در درون رگ‌ها پراکنده می‌شوند. یک گروه محقق برای این قطعات، یک پوشش پلیمری ساخته‌اند که اجازه می‌دهد بیشتر از سایر ذره‌های نانو، در درون رگ باقی بماند. (نیمه عمر بیشتر از 17 ساعت)‌

در ساخت این قطعه باید به این نکته نیز توجه می‌شد که رگ‌های اطراف محل تومور بسیار ظریف هستند و سوراخ‌های کوچکی دارند. بنابراین اندازه این قطعات موجب می‌شود که به‌راحتی از این سوراخ‌های کوچک عبور کنند. بعضی میله‌های نانو از رگ خارج و در بافت تومور جمع می‌شوند. کبد و طحال در عرض 3 روز، بقیه ذراتی که به تومور نرسیده‌اند را از نواحی مختلف پاکسازی می‌کنند.

مکان‌یابی دقیق با کمک نانو میله‌ها

توانایی جانشینی میله‌های نانو در تومورها، آنها را به وسیله تشخیصی برای محل تومورها مبدل کرده است. بعد از تزریق این قطعات و جای‌گیری آنها در بافت تصویری از تومور برای ما به نمایش درمی‌آید که به آن تکنیک «پراکنش رامان» می‌گویند. هر بافتی که بافت توموری در آن وجود داشته باشد، غیر از کبد و طحال، با وجود این قطعات می‌درخشد و می‌توان فهمید که تومور به چه اعضایی تهاجم داشته است.

این دستگاه فواید بسیاری دارد. در بررسی‌های جدید محققان دریافتند که توانایی تصویرسازی میله‌های نانو را می‌توان با اضافه کردن مولکول‌هایی روی سطح بیرونی آنها که نور نزدیک مادون قرمز را جذب کند، افزایش داد. با این روش، غلظت‌های بسیار پایین میله‌های نانو (در حد قسمت در تریلیون آب)‌ قابل شناسایی است.

فایده دیگر این قطعات، این است که پوشش‌دار کردن این قطعات با مولکول‌های پراکنده‌کننده نور چند نوع اطلاعات را به طور همزمان از نقاط مختلف بدن منتقل می‌کند. از این طریق می‌توان هم تومور را مکان‌یابی کرد و هم می‌توان دریافت که کدام بافت‌ها احتمال درگیری بیشتری دارند یا درگیر شده‌اند. همچنین می‌توان نوع تومور (اولیه یا ثانویه)‌ و منشأ آن را تشخیص داد.

قبل از تولید این قطعات به صورت تجاری و استفاده انسانی، باید آزمایشات بالینی به طور کامل انجام و موافقت سازمان غذا و داروی آمریکا(FDA)نیز جلب شود که به گفته محققان، رسیدن به این امر مرهون سال‌ها بررسی است.

منبع: physorg