بازیگران تازه‌نفس رودررو با دنیای کلیشه‌ها

بیراه نیست اگر بگوییم در چند سال گذشته بس که بازیگران ثابت را در نقش‌های کلیشه‌ای دیدیم، خسته شدیم. مثلا اکنون خوب می‌دانیم اگر قرار باشد یک فیلم یا سریالی پلیسی ساخته شود حتما نقش پلیس اصلی را حمیدرضا پگاه بازی خواهد کرد، پلیسی که با زندگی شخصی یا گذشته خود درگیر است یا برای نقش آدم‌های خوش‌طینت و شوخ‌مزاج هم بهترین گزینه مهران رجبی خواهد بود و از میان خانم‌ها هم برای نقش زن‌های مثبت بهترین گزینه فاطمه گودرزی است و برای ایفای نقش یک زن موذی و پر سر و صدا شهره لرستانی حتما در فهرست بازیگران خواهد بود؛ همان‌گونه که اکنون می‌دانیم بازیگر جوانی مانند عاطفه نوری حتما در نقش یک دختر بزهکار و فراری می‌تواند بهترین باشد (هر چند همه می‌دانیم که خود این بازیگران هم از بازی درنقش‌هایی که سرانجام آنها از پیش تعیین‌شده، خسته هستند) اما با نگاهی به سریال‌ها و فیلم‌های سینمایی که در حال پخش است می‌توان در کنار همه این نقش‌ها و بازیگران تکراری  بدون ارزشگذاری که این بازیگران چقدر برای نقششان زحمت می‌کشند  بازیگران جوانی را دید که مخاطبان این آثار را با خود همراه کرده‌اند.

از میان این بازیگران در سینما می‌توان به پیمان معادی اشاره کرد که در فیلم درباره الی بازی می‌کند. معادی یکی از فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران است که در فیلم درباره الی برای اولین بار مقابل دوربین رفته و یک نقش متفاوت را بازی کرده است.

معادی با همین یک نقش نشان داده که کارگردانان می‌توانند روی توانایی‌های بازیگری او حساب کنند. البته نقش پیمان معادی در فیلم درباره الی با همه سادگی‌هایش، پیچیده نیز هست به این دلیل که بازی در نقش کسانی که مابه‌ازای آنها در اجتماع وجود دارد، سخت است چون بازیگر چنین نقش‌هایی را باید چنان خوب بازی کند که بیننده تفاوت زندگی واقعی و بازیگری را به درستی درک کند.

همچنان که مانی حقیقی، کارگردان و فیلمنامه‌نویس سینمای ایران با بازی در فیلم درباره الی نشان داده که به صورت غریزی فنون بازیگری را می‌داند و می‌تواند خیلی زود به بازیگر صاحب‌سبک تبدیل شود (البته اگر حقیقی باز هم بخواهد بازیگری را ادامه دهد.)

با پخش سریال رستگاران خیلی از مخاطبان تلویزیون پای این سریال نشستند چون با پیشینه‌ای که از آثار سیروس مقدم در ذهن دارند، می‌دانند که این کارگردان برای آنها داستانی پر هیجان را تعریف خواهد کرد. سیروس مقدم اما پیش از آن‌که مخاطبان خود را با داستان غافلگیر کند با انتخاب بازیگران این کار را انجام داده است.

در رستگاران علاوه بر بازیگران حرفه‌ای که نقش‌های اصلی را بازی می‌کنند چند بازیگر تازه‌کار هم دیده می‌شوند که انصافا تا اینجای کار خوب ظاهر شده‌اند که از میان آنها می‌توان به روناک یونسی بازیگر نقش خجسته اشاره کرد. یونسی هر چند اولین بار است که در یک سریال نقش اصلی را به عهده گرفته، اما نشان داده که می‌تواند راکورد بازی خود را حفظ کند و با تمرکزی که در ایفای نقش داشته، شخصیت خجسته را باورپذیر ارائه کند.

یونسی دیالوگ‌های خود را روان و بدون لکنت بیان می‌کند. دیالوگ‌گویی مناسب برای بازیگری که برای آینده خود هدف مشخصی را ترسیم کرده، یک امتیاز است که یونسی از این امتیاز بی‌بهره نیست. حتما تاکنون بسیاری از کارگردانان و تهیه‌کنندگان روی بازیگرانی مانند معادی، یونسی و کاوه خداشناس  بازیگر نقش بابک در سریال رستگاران  حساب باز کرده‌اند، اما این بازیگران جوان و بازیگرانی مانند آنها که با دنیایی از آرزوهای رنگارنگ به حرفه بازیگری روی آورده‌اند، زمانی می‌توانند استعداد‌ها و خلاقیت‌های خود را به نمایش بگذارند که دچار تکرار نشوند، ولی با نگاهی به آثار سینمایی و تلویزیونی متوجه می‌شویم که بیشتر کارگردانان ترجیح می‌دهند برای بازیگران نقش‌هایی را در نظر بگیرند که آنها پیش از این آنها را تجربه کرده‌اند به همین دلیل است که اگر بازیگران در انتخاب نقش‌هایشان با وسواس عمل نکنند بزودی تبدیل به بازیگری می‌شوند که دیگران می‌خواهند، نه بازیگری که خودشان دوست دارند.

می‌گویند کشور ما کشور جوانی است که استعدادهای زیادی در آن وجود دارد، در دنیای سینما و تلویزیون و در حرفه بازیگری این استعدادها زمانی به بار می‌نشینند که دیگران  نویسندگان، تهیه‌کنندگان و کارگردانان‌ آنها را در چارچوب تکرارها و کلیشه‌ها محصور نکنند؛ مگر نه این است که دنیای تصویر برای بقای خود به داستان‌های تازه‌تر نیاز دارد.

طاهره آشیانی