تپه سیلک، با زهم باستان شناسان را شگفت زده کرد

داخل خمره‌ها از گل قرمز اخرا لبریز شده بود که این موضوع بیانگر باور اعتقاد گذشتگان به حیات دوباره است چرا که رنگ قرمز نماد حیات و زندگی است.

رئیس پژوهشکده باستان‌شناسی سیلک در ادامه افزود: بر اساس مطالعات باستان‌شناس لهستانی، در داخل یکی از خمره‌ها خرده‌های اسکلت یافت شد که برخی از استخوان‌ها تا 700 درجه و برخی دیگر تا 400 درجه حرارت دیده بودند.

این نوع تدفین در اروپا و در دوره نوسنگی یعنی 2000 سال بعدتر از این دوره مشاهده شده است.فاضلی با اشاره به این که پیشتر در خاورمیانه و در «یاریم تپه» این نوع تدفین مشاهده شده است، اظهار کرد: تا به حال در ایران دوره پیش از تاریخ، شواهدی از سوزاندن اجساد و دفن بخشی از اسکلت‌ها مشاهده نشده است.

وی با بیان این‌که کشف این نوع تدفین، درک و شناخت نوینی از حیات و آیین انسان پیش از تاریخ و خاکسپاری انسان را به ما ارائه می‌کند، تصریح کرد: براساس یافته‌های اخیر در سیلک این گونه به نظر می‌رسد که انسان‌های سیلک برخی از اجساد را پس از سوزاندن به خاک می‌سپردند.

سوزاندن اجساد در استقرارهای پیش از تاریخ خاورمیانه نادر است و در یاریم تپه بین‌النهرین، نیز شواهدی از این نوع تدفین و آیین دیده شده است.

اگرچه این دیدگاه و آیین، 5000 سال بعد در منطقه هند و اروپایی رواج داشته اما در دوره پیش از تاریخ این نوع تدفین، یکی از ابهاماتی است که اطلاعاتی از این نوع تدفین وجود نداشته است.

در فلات مرکزی ایران و در دوره پیش از تاریخ، اجساد کودکان در کف خانه‌ها و بزرگسالان نیز در کف حیاط خانه‌ها دفن می‌شدند.

فاضلی اظهار کرد: البته تدفین ثانویه در اوایل دوره تاریخی یعنی دوره مادها مشاهده شده به طوری که بخشی از اسکلت‌ها را در کنار هم قرار می‌دادند، اما هیچ گاه در هیچ یک از موارد تدفین‌های یافت شده، سوزاندن مشاهده نشده است.

یکی از سوالاتی که با کشف جسدهای سوزانده شده سیلک برای باستان‌شناسان مطرح شده این است که بر سر این همه اجساد انسان‌های متعلق به دوران پیش از تاریخ چه آمده، ولی این تعداد کشفیات در قبور چاله‌های متعلق به دوره پیش از تاریخ نمی‌تواند بیانگر جمعیت و میزان مرگ‌ومیر در آن دوره باشد.