جان بازیگران سینما در خطر است

قاعده فیلمسازی در سینمای ایران این‌گونه است که وقتی قرار است صحنه‌های فیلمی جنگی یا حادثه‌ای به تصویر کشیده شود، بیشتر امکانات موجود برای این کار واقعی است. به همین دلیل است که اغلب دست‌اندرکاران جلوه‌های ویژه فیلم‌های جنگی و تعداد قابل توجهی از بازیگران چنین فیلم‌هایی و نیز بازیگرانی که در فیلم‌های تاریخی و حادثه‌ای ایفای نقش می‌کنند، در طول دوران کاری خود، بارها با حوادث مختلفی مواجه می‌شوند.

در آخرین نمونه از چنین حوادثی هم امیر دلاوری، بازیگر جوان سینما و تلویزیون هنگام ایفای نقش در فیلمی سینمایی دچار سانحه می‌شود. این بازیگر هنگام فیلمبرداری سکانسی باید شیشه‌ای را می‌شکسته؛ اما به دلیل واقعی بودن شیشه، بعد از انجام این عمل، شیشه به دستش می‌رود. بعد از انتقال او به بیمارستان نیز دکتر اعلام می‌کند مشکل خاصی نیست و او بعدا متوجه می‌شود به عصب دستش آسیب رسیده است. روز بعد هم در ادامه فیلمبرداری قرار بوده شلنگ آبی با فشار به سمت همان شیشه باز شود که این کار انجام می‌شود؛ اما از بد حادثه شیشه روی پایش می‌افتد و تاندون پایش قطع می‌شود و در نتیجه این اتفاق، این بازیگر راهی بیمارستان می‌شود و تحت عمل جراحی قرار می‌گیرد و یک ماه و نیم، پایش در گچ می‌ماند. صرف نظر از این مساله که بیمارستانی که قرار بوده این بازیگر بستری شود، ساعت 12 نیمه شب یک میلیون تومان از او پول نقد طلب می‌کند و تا پیش از گرفتن این پول هم دلاوری را بستری نمی‌کند؛ اما مساله مهم این است که چنین اتفاق‌هایی در یک پروژه سینمایی همیشه هم با «پول» برطرف نمی‌شود و گاهی به قیمت جان آدم‌ها تمام می‌شود. گاهی هم باعث می‌شود بازیگر برای چند ماه امکان حضور در مقابل دوربین را پیدا نکند و با توقف کار، لطمه مالی شدیدی به یک پروژه بخورد. حتی با نگاهی خوشبینانه، سلامت این بازیگر به شکل اولیه خود بازنمی‌گردد و پای او مانند روز اول نمی‌شود. در همین فیلم نیز در صحنه‌ای باتومی به چشم هنرپیشه دیگری می‌خورد و او هم آسیب می‌بیند.

پیشگیری از چنین حوادثی بسیار ساده و کم‌خرج است و می‌توان بسیاری از تجهیزات اینچنینی را تهیه و یا این‌که برای ساخت آن برنامه‌ریزی کرد تا دیگر با جان بازیگران و دست‌اندرکاران سینما بازی نشود.

رضا استادی