زلزله در ایتالیا ؛ هشدار برای ما

آمارهایی که سازمان‌های مسوول از این فاجعه طبیعی ارائه کرده‌اند، نشان از کشته شدن حدود 200 نفر و نجات بیش از 150 نفر از زیرآوار دارد.

اگر چه همه مردم با نگرانی و تاسف اخبار مربوط به این حادثه را دنبال می‌کنند اما ما شهروندان تهرانی باید بسیار بیش از دیگران نگران باشیم. وقتی می‌شنوم که در جایی از سیاره ما زمین لرزه‌ای با قدرت 6.5 ریشتر رخ داده است، ناخودآگاه به فکر شهری می‌افتم که دوستش دارم و می‌دانم روزی خواهد لرزید.

تهران یکی از بزرگ‌ترین کلانشهرهای جهان است. براساس آمارهای موجود، جمعیت ساکن در این شهر حدود 8.5 میلیون نفر و جمعیت مشغول به کار در روز تهران به حدود 14 میلیون نفر می‌رسد و در هر کیلومتر مربع این شهر بیش از 12 هزار نفر زندگی می‌کنند.

بررسی‌های زمین‌شناسی نشان می‌دهد، 2 گسل اصلی در بستر شهر تهران آرامیده‌اند که از نظر آماری از زمان فعال شدن آنها مدتی گذشته و هر روز امکان وقوع زلزله‌ای بزرگ با مقیاس 6.5 تا 7.5 ریشتر در این کلانشهر وجود دارد. زلزله‌ای که برخی احتمال وقوع آن را تا بیش از 70درصد پیش‌بینی می‌کنند. حال یک لحظه فکر کنید این اتفاق  که امیدواریم هرگز رخ ندهد ، به وقوع بپیوندد.

فکر می‌کنید چه بلایی بر سر کلانشهر کشورمان خواهد آمد؟ نگاهی به وضعیت رعایت قوانین ایمنی در برابر زلزله در سازه‌های تهران، تراکم آپارتمان‌هایی سست بنیاد در کوچه‌های باریک، بافت فرسوده، تراکم اتومبیل و ناکافی بودن وضعیت راه‌های این شهر  که در اثر بارش بارانی بهاری ترافیک در آن قفل می‌شود  گودبرداری‌های غیراصولی که گاه بی‌هیچ لرزه‌ای باعث فروریختن ساختمانی با خیابانی می‌شود  تعداد ایستگاه‌های امدادی و امثال آن باعث می‌شود تا بسیاری از کارشناسان پیش‌بینی تلفات میلیونی در موج اول لرزه را داشته باشند.

اما مشکل ما در این شهر تنها تلفات اولیه پس از زلزله نخواهد بود، شبکه گازرسانی و اتصالات غیرایمنی در ساختمان‌ها، آتش‌سوزی‌های مهیبی را ممکن است فراهم آورد. مسدود شدن راه‌ها بویژه در مناطق پرتراکم اصولا شانس امدادرسانی را به  صفر خواهد رساند، ریزش برخی مناطق شهری از یک سو و حمله موش‌های کمین کرده در آبراه‌های زیر شهر از سوی دیگر، احتمال بروز سریع بیماری‌های واگیردار، تلفات ثانویه را افزایش می‌دهد و در زمانی کوتاه از شهری که دوستش داریم چیزی جز خرابه‌ای که روی میلیون ها نفر آوار شده، چیزی نخواهد ماند.

حل کردن این مشکلات و مقابله با آن کارآسانی نیست اما ضرورتی است که باید به شکل جهادی به آن توجه شود.  امیدواریم تهران نلرزد اما امیدواری ما و فراموش کردن این خطر جدی، چیزی را عوض نخواهد کرد، طبیعت قوانین خود را دارد و ما باید با این قوانین خود را هماهنگ کنیم.

پوریا ناظمی