وقتی مولانا در خانه غریب است

آنهایی که به قونیه رفته‌اند می‌دانند که در کنار آرامگاه مولانا مرکز فرهنگی مولانا واقع شده و در حاشیه این مرکز، نواری بتونی طراحی شده که روی آن به زبان‌های مختلف جهان از اسپانیولی گرفته تا سواحیلی و حتی عبری به مهمانان مولانای ترک!! خوش آمد گویی کرده و این در حالی است که این خوش‌آمد گویی به زبان فارسی سره که مولانا به آن شعر سروده فراموش شده و گویا میزبانان ترک مقبره «شاعر قرن‌ها» ابا داشته اند که به زبان فارسی امروزی به هموطنان این شاعر خوشامد بگویند. جالب است که این بنیاد دقیقا زیر نظر خانم چلبی اوغلو اداره می‌شود که یکی از اعضای اصلی این بنیاد در تصمیم‌گیری‌های کلان به شمار می‌رود. او هفته گذشته در همایشی که در شهر خوی به عنوان پل دوستی خوی و قونیه برگزار شد، شرکت کرد تا شهروند افتخاری این شهر نیز شود.

تب اولین بودن در ایران این روزها آفت بزرگی شده است. بسیاری از چند سال گذشته به دنبال آن بوده‌اند که نخستین بنیاد بین‌المللی را در ایران برای رتق و فتق امور مربوط به حضرت مولانا تشکیل دهند. تلاش‌هایی هم شده که برخی در ابتدا و به دلایل مختلف به سرانجام نرسیده است، اما آن که ما برای مولانا شناس شدن به کشور دیگری که بنا به هر دلیلی مولانای ایرانی اکنون آنجا مدفون است، رو بیاوریم و بشویم عضوی از بنیاد بین‌المللی مولانای قونیه، حرفی دیگر است.

جالب است بدانید که اگر اکنون از مولانا شناسان بزرگ کشورمان که زندگی خود را در راه سفر و تحقیق و بررسی گذرانده‌اند درباره سفر به قونیه پرسشی شود، مطمئن باشید که از 10 نفر ایشان حتی به 3 نفر نیز نمی‌رسند کسانی که به قونیه سفر کرده‌اند؛ زیرا در یک نگاه کلی شاید می‌ترسند مولانایی که ترک‌ها با آن ادا اطوار به خورد مخاطب می‌دهند و در کنارش عرفان‌های ساختگی برای جذب مخاطب ساخته‌اند در ذهنشان خراب شود. جالب آن است که برخی برگزار کنندگان ایرانی این همایش که عضویت بنیاد بین‌المللی مولانا در قونیه را عهده دار هستند شاید از تمام روزهای سال تنها چند روز را در ایران سپری کنند و بقیه را در قونیه و غیر قونیه، در کشور ترکیه به سر می‌برند. لابد با این توصیف مولانا نیز ترکش بهتر است!