پاسخگو نبودن بزرگترین جایزه ادبی کشور

صحبت‌های رمضانی درباره پاسخگو نبودن داوران، این نکته را به ذهن می‌رساند که داوران جایزه‌ای همچون جایزه جلال آل احمد تنها برای رضای خداوند و شادی روح آن مرحوم کار داوری را پذیرفته‌اند و هیچ حق‌الزحمه‌ای از بیت‌المال و بودجه فرهنگی کشور دریافت نکرده‌اند و احتمالا کتاب‌های برگزیدگان این جایزه نیز قرار نیست در میان مردم خوانده شود.

رمضانی همچنین در گفتگو با ایسنا یاد‌آور شده است: اگر ابتدا با داوران قرار نگذاریم که قرار است نامشان اعلام نشود، آنها همکاری نمی‌کنند وگرنه ما چیزی برای مخفی‌ کردن نداریم و کارمان پنهانی نیست.

این نکته نیز بیانگر میزان نفوذ و جایگاه بالای دبیر و مسوولان جایزه در جامعه ادبی است! که حتی نمی‌توانند برای چنین جایزه باشکوهی، داورانی انتخاب کنند که با افتخار از داوری خود در این جشنواره یاد و دفاع کنند؛ داورانی که بتوانند از شأن و جایگاه ادبیات سی ساله پس از انقلاب دفاع کنند و براحتی زحمات نویسندگان و اهل قلم یک کشور را با توجیه سخت‌گیری زیر سوال نبرند و همچنین بهانه‌ای به دست منتقدان داخل و خارج ندهند.

رمضانی فرانی که دبیری علمی نخستین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد را به عهده داشت، در شب برگزاری مراسم در گزارشی که از مراحل برپایی این جایزه ارائه کرد، با اشاره به این‌که در این دوره آثار چاپ نخست سال‌های 85 و 86 مورد داوری قرار گرفته است، از برگزاری دوره‌های بعدی جایزه به صورت سالانه خبر داد.

وی گفت: در این دوره 3517 عنوان کتاب منتشر شده در حوزه‌های ادبیات داستانی، نقد ادبی، تاریخ و مستندنگاری در 3 مرحله داوری شد؛ در داوری‌های مرحله اول 3441 عنوان کتاب حذف شد و 76 کتاب به دور دوم راه یافتند که در این مرحله نیز هر اثر توسط 2 داور مورد ارزیابی قرار گرفت و چنانچه اثری امتیاز 70 به بالا را کسب می‌کرد، توسط یک داور سوم نیز ارزیابی می‌شد. رمضانی‌فرانی با تاکید بر وجود سختگیری در بررسی آثار افزود: اگر میانگین امتیاز اثری 80 و بالاتر بود، شایسته تقدیر و اگر 90 به بالا بود برگزیده می‌شد که در این دوره 5 اثر شایسته تقدیر شدند.

در پایان گفتنی است؛ به‌ نظر می‌رسد اعلام نکردن اسامی داوران جایزه جلال آل احمد با نداشتن برگزیده چندان بی‌ارتباط نباشد.