گرداب مشکلات‌ در طرح خودگردانی بیمارستان‌ها

به گفته او، سال 74 فقط 5 درصد درآمد بیمارستان‌های دولتی از محل درآمد اختصاصی بود و بقیه آن با حمایت‌های دولت اداره می‌شد، اما اکنون قانون بودجه کشور پیش‌بینی کرده است باید 50 درصد درآمد بیمارستان‌ها از محل وجوه دریافتی از مردم و بیمه‌ها براساس تعرفه به صورت درآمد اختصاصی باشد که برآورد واقعی نیست.

وزیر بهداشت اعلام می‌کند: در بودجه سال گذشته، درآمد اختصاصی بیمارستان‌های دولتی ‌3000 میلیارد تومان پیش‌بینی شده بود، اما در عمل، حدود 1500 میلیارد تومان یعنی نیمی‌از آن محقق شد و همین مساله موجب کسری بودجه وزارت بهداشت و مشکلات بیمارستان‌های دولتی است.

رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس نیز بخش اعظم مشکلات بخش سلامت و بویژه بیمارستان‌های دولتی را در طرح خودگردانی بیمارستان‌ها می‌داند.

به گفته شهاب‌الدین صدر، تا پیش از سال 70، مردم در مراجعه به بیمارستان‌های علوم پزشکی و دولتی هیچ‌گونه پولی نمی‌پرداختند،اما با اجرای طرح خودگردانی بیمارستان‌ها که از سوی وزارت بهداشت اجرا شد، هر کدام از بیمارستان‌ها موظف به تامین هزینه‌ها با کسب درآمد از مردم شدند.

صدر معتقد است: نتیجه اجرای طرح خودگردانی بیمارستان‌ها، امروز این شده که مردم در مراجعه به بیمارستان‌های دولتی، پول پرداخت می‌کنند و این در حالی است که وضع این بیمارستان‌ها نه تنها مطلوب نشده که دچار مشکل هم شده‌اند.

او ادامه می‌دهد:80 درصد خدمات بستری در بیمارستان‌های دولتی انجام می‌شود که در حال حاضر، وضعیت ارائه خدمات در این بخش نامطلوب است و دلیل این مساله به اجرای طرح خودگردانی بیمارستان‌ها مربوط می‌شود.

خودکشی به جای خودگردانی‌

علیرضا مرندی، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس نیز انتقادهایی را در این زمینه مطرح می‌کند.

او معتقد است: الان آنچه اجرا می‌شود اسمش خودگردانی است، ولی واقعا هیچ حساب و کتابی ندارد، یعنی بیمارستان مجبور است هزینه کند اما پول آن را دریافت نمی‌کند، در این صورت اتفاق بسیار بدی رخ می‌دهد، و مردم ضرر می‌کنند، به این معنا که وقتی بیمارستان پول ندارد، نمی‌تواند دارو را بموقع خریداری کند و داروسازی هم مقداری از دارو و تجهیزات را به او نمی‌دهد و مردم باید آزمایش‌ها، دارو‌ها و ملزومات خود را از بیرون تهیه کنند.

عضو کمیسیون بهداشت مجلس معتقد است، در پی چنین وضعیتی، بخش دولتی تضعیف می‌شود، یعنی در حالی که سال‌ها قبل، مردم برای بخش دولتی سر و دست می‌شکستند و بخش خصوصی بیمارستانی خالی بود، اکنون وضعیت برعکس شده است.

به گفته‌ وی، وقتی ضریب اشغال تخت بیمارستان دولتی پایین بیاید، هزینه‌ها بالا می‌رود و هزینه‌ اول بیمارستان که عمدتا حقوق پرسنل است، صرف می‌شود، اما خدمت کاهش می‌یابد، لذا درآمد بیمارستان افت می‌کند و این باعث بدهکارتر شدن بیمارستان می‌شود.

مرندی با بیان این‌که نام این وضعیت، خودگردانی نیست، یادآور می‌شود: این خودگردانی نیست، خودکشی است؛ این منهدم کردن بخش دولتی به نفع بخش خصوصی است، آن هم به دست کسانی که مدعی‌اند به بخش دولتی اعتقاد دارند و نمی‌خواهند فاصله طبقاتی زیاد شود.

به گفته او، اتفاقا بدتر آن است که بیمارستان‌ها، دانشگاه‌ها و وزارت بهداشت تا حد زیادی بدهکار می‌شوند و از دولت طلبکار، لذا اواخر سال متمم بودجه می‌گذارند و طلب وزارت بهداشت را می‌دهند، منتها این بزرگ‌ترین ضرر است، چون بیمارستان‌ها نتوانسته‌اند به‌‌رغم تلاش‌هایشان، به دلیل نداشتن پول به مردم سرویس بدهند و مردم پراکنده شده‌اند و سال‌ها وضع به این منوال بوده و حالا کسری بودجه را به وزارتخانه می‌دهیم و ممکن است عمده پول‌ها جاهایی که نباید خرج شود، هزینه شود.

بیمه همگانی در رویا

سال 75 به دلیل کسری اعتباراتی که سازمان برنامه و بودجه داشت، گفتند؛ پیرو قانون بیمه درمانی که سال 73 تصویب شده بود، چون قرار است آحاد جامعه دفترچه بیمه خدمات درمانی دریافت کنند، بیمارستان‌های دولتی می‌توانند بخشی از مشکلات خود را با درآمدهایشان، اداره کنند.

نایب رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس در گفتگو با ایسنا ادامه می‌دهد: قانون بیمه درمانی 73 درست اجرا نشد، از سویی، هنوز هم افرادی هستند که دفترچه بیمه خدمات درمانی ندارند یا اصولا تحت پوشش هیچ بیمه‌ای نیستند و از سوی دیگر، در قانون بیمه خدمات درمانی پیش‌بینی شده بود که تعرفه‌ها و نیز سرانه درمان واقعی دیده شود که هیچ یک اتفاق نیفتاد.به گفته‌ وی، مجلس نمی‌تواند قانونی تصویب کند که برای دولت، بار مالی داشته باشد. دولت باید راهکار خود را در لایحه بودجه بگنجاند.

شهریاری با بیان این‌که امسال هم بیمارستان‌ها با کسری قابل توجهی در اعتبارات مواجهند، می‌گوید: امسال هم مثل دو سال قبل، مسوولان بیمارستان‌ها و دانشگاه‌ها برای اداره امور بیمارستان‌ها دچار روزمرگی هستند و نارضایتی میان مراجعان به بیمارستان‌های دولتی وجود دارد.