اطلاع‌رسانی؟ حتما شوخی می‌کنید

خبرنگار: مثل این‌که سرتون خیلی شلوغه آقای دکتر؟

آقای دبیرکل: (بدون این که سرش را بالا بیاورد) بله!

خبرنگار:‌ ما از ساعت 30/11 اینجا هستیم.

آقای دبیرکل: (به ساعت نگاهی می‌اندازد):‌ یعنی 50 دقیقه‌

خبرنگار:‌ بله.

همراه آقای دبیرکل: (باخنده) خانم ما حاضریم برای دیدن استاد بیشتر از 50 دقیقه هم منتظر بمانیم.

خبرنگار: من نمی‌دانم رابطه شما با آقای دکتر چطور است اما من به عنوان خبرنگار حتی برای مصاحبه با دکتر ... وزیر ... هم این همه منتظره نمانده‌ام.

آقای دبیرکل: اگه خیلی منتظر ماندین، می‌توانید بروید و روز دیگری بیایید.

خبرنگار: اگر بروم ترجیح می‌دهم دیگر مصاحبه‌ای نکنم.

آقای دبیرکل: (نگاهش همچنان به ورق های روی میز است) پس می‌توانید مصاحبه نکنید.

خبرنگار: پس مصاحبه نمی‌کنم.

می‌بینید؟! همین دیروز یکی از خبرگزار‌ی‌ها از قول همین دبیرکل جمعیت مبارزه با دخانیات تیتر زده است که 80 درصد مردم هنوز از قانون جامع کنترل دخانیات اطلاعی ندارند.

از کجا باید اطلاع داشته باشند؟ لابد از همین یادداشتی که برای مصاحبه انجام نشده با ایشان، می‌نویسم! لابد از اطلاع رسانی که با این مصاحبه‌های انجام نشده، انجام می‌شود ... اطلاع رسانی؟ اصلا جمعیت مبارزه با دخانیات نیازی به اطلاع رسانی دارد؟

اصلا خبرنگار و عکاس و وقت و اطلاع‌رسانی به کنار، شما با هر پست و مقام و موقعیت بعد از این که کسی را 50 دقیقه منتظر نگه می‌دارید، یک عذرخواهی ساده را هم دریغ می‌کنید؟! البته شاید هم نیازی به رعایت احترام و توجه به اطلاع‌رسانی و این مباحث احساس نمی‌کنید. پس به مبارزه خود ادامه دهید!