بولت و تلاشی مضاعف برای 2009

بولت در پکن نه‌تنها مدال‌های طلای دوهای 100 و 200 متر و100 4x متر امدادی مردان را برد، بلکه در هر 3 مورد رکورد جهانی را هم شکست و زمان‌های محیرالعقول 69/9، 30/19 و 10/37 ثانیه را برای 3 ماده فوق به ثبت رساند که البته سومی با یاری و مشارکت یارانش در تیم امدادی جامائیکا بود و یک دستاورد انفرادی نبود.

برتری او بر حریفان در این مواد به حدی بود که پیروزی‌اش از همان اوایل کار قطعی به نظر می‌رسید و ثانیه‌هایی قبل از پایان یافتن کارش دست‌هایش را بالا می‌گرفت و بر سینه می‌کوبید و با غرور و اطمینان از خط پایان می‌گذشت، زیرا مطمئن بود هیچ کس به او نمی‌رسد.

بولت هفته‌ها بعد از آن دستاوردهای باورنکردنی می‌گوید: «من کاملا آماده به پکن آمده بودم و واقعا کار کرده و به اوج رسیده بودم و این تنها چیزی است که در توجیه و توصیف بردهایم دارم. شاید به نظر دیگران آسان بیاید، اما اصلا راحت نبود. برعکس کوشش بزرگی را به کار گرفتم تا به نقطه فعلی برسم».

بیشترین آزمایش‌ها

با این حال بولت چنان قوی و برتر بود که وجودش و کارش غیرقابل باور می‌نمود و طبیعی بود که فرضیه دوپینگ درباره وی رایج و قابل باور به نظر ‌آید. این فرضیه‌ای است که دان اندرسن، رئیس کاروان اعزامی جامائیکا به پکن آن را قویا رد می‌کند و می‌گوید: «چه قبل از ورود به پکن و چه بعد از آن به کرات روی نفرات ما تست انجام دادند و از قضا بیشتر از دیگر کشورها هم این کار را صورت دادند و شدت و تعدد این قضیه به حدی بود که در اردوی ما صدای همه درآمده بود و با هیچ کشور دیگری این کار را نکردند، بنابراین چون نتیجه تمام تست‌ها از ورزشکاران ما منفی بوده،‌ باید تمام رکوردهای به ثبت رسیده توسط بولت و دیگر نفرات ما محترم و معتبر شمرده شود و به آنها شکی را روا نداشت.

در این تست‌ها تمام سازمان‌های ذیربط دخیل بوده‌اند و حتی فدراسیون بین‌المللی دوومیدانی (IAAF) نیز در این قضیه شریک بوده است و از نظر ما، این پایان ماجرا و خاتمه هر حرفی در این خصوص است و اسناد کافی در برائت نفرات ما به شمار می‌آید.»

غیرقابل قبول‌

در مجموع جامائیکایی‌ها برنده 6 طلا، 2 نقره و یک برنز در دوهای سرعت المپیک پکن شدند و به این ترتیب حاکمیتی کامل بر این مواد داشتند. مایک فنل، رئیس کمیته ملی المپیک جامائیکا می‌گوید: «برای من جای تعجب و تاسف دارد که چطور برخی افراد نمی‌خواهند بپذیرند که امکان پیشرفت مدعیان وجود دارد. چرا ما اینقدر قوی نباشیم و به چه سبب این مساله باید باعث حیرت و شک دیگران شود؟ ما مدت‌هاست که در این رشته خوب و قوی ظاهر می‌شویم و این موضوع،‌ نکته تازه‌ای نیست،‌ ما از نو صاحب استعدادهایی فوق‌‌العاده و غیرمتعارف در این رشته شده‌ایم و این را نیز همگان در المپیک پکن به چشم دیدند. با این اوصاف برای ما پذیرفتنی نیست که این پیروزی‌ها را با دیده تردید بنگرند و آن را زیر سوال ببرند. درخشش ما محصول کاری قوی، شدید و سازماندهی‌شده و پرورش درست و حساب‌شده نیروهای موجود در این رشته است.»

بهترین تبلیغ‌

لامین دیاک، رئیس فدراسیون بین‌المللی دوومیدانی نیز به نوبه خود معتقد است که برتری‌های خیره‌کننده بولت بر رقبایش و شخصیت خاص او و کارهای بزرگی که صورت داده، ‌باعث شده وی به بهترین عامل تبلیغی برای دوومیدانی و عرصه ورزش بدل شود که بر اثر کثرت پرونده‌ها و موارد دوپینگ ظرف 3 - 2 دهه اخیر بدنام شده و نوعی نگاه توام با بدبینی شدید نسبت به‌ آن بوجود آمده و به همان نسبت و تناسب می‌تواند بر شمار تماشاگران و دوستداران این رشته از نو بیفزاید.

دیاک می‌گوید: بولت طی همین مدت کوتاه بهره‌های زیادی به ورزش ما رسانده و با تلاش او، دو ومیدانی از نو صاحب وجهه شده و چشم‌ها را به دنبال خود می‌کشد و ما می‌توانیم بر همین اساس و بر پایه حضور او چیزهای تازه‌ای برای این ورزش بسازیم و آن را به روزهای عالی‌اش برگردانیم و تصویرش را روشن‌تر کنیم. او ستاره بزرگی است که دو و میدانی از هر نظر به وی نیاز داشته است.

مخالف با روگ‌

ژاک روگ رئیس بلژیکی کمیته بین‌المللی المپیک‌ (IOC) از بولت به خاطر آنچه به خوستایی و بی‌اعتنایی به حریفان بازنده و تلاش برای منحصر کردن همه چیز و همه کس به خود طی بازی‌های المپیک و بعد از پیروزی‌هایش در آنجا توصیف کرد، انتقاد کرده بود، اما لامین دیاک با او همسو و هم‌عقیده نیست و می‌گوید: فکر نمی‌کنم این طور باشد و یا اگر این طور باشد، مهم جلوه کند. روگ گفته است بولت در پی پیروزی‌هایش در پکن به بازنده‌ها بی‌احترامی کرده و حتی حاضر نشده در پایان رقابت با آنها دست بدهد اما من با سایر فینالیست‌ها صحبت کردم و آنها چنین چیزی را تایید نکردند.

بولت هم در این‌باره گفته است: من شیوه خود را تغییر نمی‌دهم و چیزی هستم که می‌بینید. تازه متوجه شده‌ام مردم عکس‌العمل‌های مرا پسندیده‌اند و حتی اگر چنین نبود، این چیزی است که من هستم و لزومی برای تغییر آن نمی‌بینم.

دست‌خوش

بواقع اهمیت حضور بولت در صحنه به حدی است که مسوولان تورنمنت‌های بعد از پکن یعنی زوریخ، لوزان و بروکسل وعده داده بودند اگر بولت در آن تورنمنت‌ها هم رکورد‌شکنی کند، دست‌کم 100 هزار دلار به او دست‌خوش خواهند داد، زیرا می‌دانستند چنین چیزی بهترین تبلیغ به نفع مسابقاتشان خواهد بود.

دیگر دوومیدانی کاران دست‌کم می‌توانند از این بابت دلخوش باشند که بولت قصد ندارد به پرش طول هم روی بیاورد و در این رشته نیز بخت‌آزمایی کند، اما به رشته 400 متر و افزودن حجم حضورهایش در این ماده می‌‌اندیشد.

مربیان بولت حتی می‌خواستند پیش از المپیک، او را تشویق به این کار و 400 متر را جانشین 100 متر کنند، اما دونده جامائیکایی خلاف این را خواست و محصول آن، نمایش خارق‌العاده و رکورد‌شکنی بولت در دوی 100 متر پکن و رسیدن به رقم شگفت‌انگیز 69/9 ثانیه بود.

تا سرحد امکان

از نظر دیاک، کار بزرگ بولت در پکن با 4 طلای حاصله کارل لوئیس معروف و آمریکایی در المپیک 1984 لس‌آنجلس برابری می‌کند، زیرا لوئیس در آن رقابت‌ها فقط یک بار رکورد جهان را شکست و آن هم نه در مواد انفرادی، بلکه  4x100  متر امدادی بود.

بولت به عنوان حرف آخر می‌گوید: «من پس از استراحتی کوتاه، از نو بشدت تمرین خواهم کرد تا در اوج بمانم و از حد فعلی فراتر خواهم رفت. باید تا سرحد امکان، قهرمان و پیروز بمانم. کوششی مضاعف، چیزی است که در این ارتباط به کارم می‌آید و برای 2009 مورد نیاز من است.»

مترجم :  وصال روحانی‌
منبع:  Times
9 اکتبر