دیده بگشا

 شاید حکایت اقتصاد ایران و بحران مالی رو به گسترش جهان، حکایت همین باشد. در حالی‌که بحران در حال گسترش و شاخه شاخه‌شدن است ما تازه یک کارگروه تشکیل داده‌ایم، این کارگروه، 8 زیرکارگروه هم دارد، اما این‌که سرانجام در برابر اتفاقات پیش رو، چه باید بکنیم، معلوم نیست که نیست.

با این حال از دنیا خبرهای بدی از گسترش بحران می‌رسد. این بحران حالا دیگر «بحران مالی آمریکا» نیست بلکه در آستانه تبدیل به یک بحران اقتصادی است که ضرب شستش را دیروز بدجوری به غول‌های خودروساز دنیا نشان داد و ابهتشان را شکست.

واقعا باور می‌کردیم روزی برسد که؛ پژو،‌  رنو، بنز، تویوتا،  فورد  و صدها زیر بخششان کل خط تولید خود را بین 2 هفته تا یک‌ماه کاملا بخوابانند و فقط یکی‌شان یکصدهزار خودروی فروش نرفته در پارکینگ داشته باشد؟

این تازه اول ماجراست. گسترش بحران به صنعت و انرژی به معنای خوابیدن مصرف مواد اولیه است؛ فولاد، محصولات پتروشیمی و بویژه نفت. کاهش مصرف این مواد یعنی کاهش فروش و سود شرکت‌ها.

به راستی دقت کرده‌ایم نفت اوپک به آستانه 55 دلار رسیده است؟ تا چه حد برای هضم تبعات این تحولات که ظاهرا اجتناب‌ نا‌پذیر به نظر می‌رسد، فکر کرده‌ایم؟ باور کنیم شاید آن کارگروه و صنعت زیربخشش کافی نباشد ، باور کنیم که باید از صنعت ، اقتصاد ، رشد اقتصادی ، سیستم بانکی ، ذخایر ارزی و تولید ناخالص داخلی‌مان در برابر آن محافظت کنیم. محافظت ، اقدام سریع و موثر و آماده کردن کمک ضروری است. باور کنیم باید این روزها خیلی چیزها را باور کرد که موج‌های بیرونی به جزیره ثبات لطمه نزند.

سید علی دوستی موسوی