حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
رضویان: «مأمور بدرقه» قصد ندارد کسی را به زور بخنداند
گروه رسانه: جواد رضویان گفت: مجموعه تلویزیونی «مأمور بدرقه» قصد ندارد کسی را به زور بخنداند.
جواد رضویان، بازیگر نقش «فرامرز» در مجموعه تلویزیونی «مامور بدرقه» به کارگردانی سعید سلطانی در گفتگو با فارس، گفت: انگیزه من برای حضور در این کار این بود که وقتی متن را میخواندم، دیدم که هیچ تلاشی نشده برای اینکه باری روی دوش بازیگر بیفتد و او مجبور شود که به زور تماشاگر را بخنداند.
وی تصریح کرد: متنهایمان هم نمیگویم درجه یک بود ولی جذابیتهای بسیاری داشت و در مرحله ساخت نیز سعی کردیم در حق متن اجحاف نشود و حداقل اگر چیزی به متن اضافه نمیکنیم. چیزی هم از آن نگیریم و امیدوارم این سریال به مذاق تماشاچی ساعت 11 شب ماه رمضان خوش بیاید.وی راجع به شباهت نقش «فرامرز» به سایر نقشهایی که تا به حال بازی کرده است نیز گفت: این فرد اصلا شخصیت خوبی نیست و فقط جلوی همسر و مادر همسرش میتواند تظاهر به خوب بودن بکند وگرنه در نهایت همه جا نگاه غیرانسانی داشته است و یکی از دلایل بازی کردنم این بود که نقش فرامرز را تا به حال بازی نکرده بودم.
رضویان همچنین درباره درگیریهای مداومش با شخصیت افشین (محسن تنابنده) نیز گفت: وقتی به ذات قصه نگاه میکنیم، میبینیم که بقای شخصیت فرامرز به این است که با برادر زن خود درگیر باشد. یعنی اگر این درگیریها حذف شوند، دیگر هیچ عمل و عکسالعملی در این شخصیتها نخواهد بود و درگیریهای میان افشین و فرامرز عامل گرهها و قصههای داستان است.
وی درباره لبخندهای عمدی خود جلوی دوربین نیز گفت: ما از سال 76 به این نتیجه رسیدیم که نیشخندهای زیر زیرکی ما به شدت به مخاطب منتقل میشود. اصلا دلیلی بر درست بودن کار نمیبینیم، اما مسالهای است که ما آن را پیدا کرده و از مقدار آن هم کم نکردهایم و سعی کردهام آن را در شخصیتها و تیپهای مختلفی که بازی کردهام داشته باشم.
بازیگر سریالهایی چون «پاورچین» و «چارخونه» درباره چهرهپردازی خود در این سریال نیز گفت: دوستان نهایت تلاش خود را کردهاند که ما زمانی برای چهرهپردازی هدر ندهیم. یعنی در سریعترین زمان ممکن من جلوی دروبین حاضر بشوم. هرچند که دو تن از بازیگران ما یعنی سیروس گرجستانی و محسن تنابنده چهرهپردازیهای سنگینی دارند، اگر قرار بود من هم به این جمع اضافه شوم، ما هر روز زمانی را برای چهرهپردازی هدر میدادیم. ضمن این که من باید به فرامرز نزدیک میشدم و تا حدودی این هیبت ظاهری، مرا به او نزدیک کرده است.
او همچنین درباره پرداختن به بحث اعتیاد در این کار نیز گفت: ما تلاش کردهایم تا جایی که امکان دارد، مختصر و مفید به بحث اعتیاد بپردازیم. دغدغه من از ابتدای کار این بود که مخاطبی که به اندازه سر سوزن با «جواد رضویان» نزدیک شده، از من پیروی نکند و من او را تشویق نکنم که به مواد مخدر نزدیک شود.
رضویان گفت: این شخصیت هر وقت هم سیگار میکشد، اتفاق ناخوشایندی برایش میافتد و ما او را در دل قصه به این مرحله رساندهایم تا مخاطب بداند که «رضویان» الان در حال انجام کار غلط و اشتباهی است.
گفت و گو
