تشخیص سرطان ریه با آزمایش خون

از طریق سی‌تی‌اسکن، نودول‌های (ریزگره)‌ ریه حدود 20‌‌تا 60 درصد اوقات قابل کشف هستند.

 این عدد مثبت کاذب، بیمار را وادار به انجام برخی آزمایش‌های دنباله‌دار در سطح گسترده مثل سی‌تی‌اسکن‌های متوالی، نمونه‌برداری‌ها و PET اسکن‌ها (تصویری که معمولا از مغز گرفته شده و فرآیندهای متابولیکی را نشان می‌دهد. این تصویر به وسیله پرتونگاری تشعشع پوزیترونی انجام می‌شود)‌ می‌کند.

اگر این روش در مقیاس بزرگ به کار گرفته شود نیاز به آزمایش‌هایی از این قبیل را از میان می‌برد.

به علت متنوع بودن سرطان ریه، آزمایش آن نیز بسیار سخت است. محققان امیدوارند یک روش پایدار و قابل اتکا برای تشخیص سرطان ریه به وسیله حالت ژن گلبول‌های سفیدخون ایجاد کنند.

در این روش، دانشمندان به جای آزمایش علائم آزادشده توسط تومورهای اولیه در جریان خون، به حالت ژن در گلبول‌های سفید نگاهی انداختند.

آنها دریافتند که بعضی مشخصه‌های این ژن‌های سلولی می‌تواند آنها را از وجود یا عدم وجود سرطان آگاه کند. به منظور آزمایش دقت و اعتبار این روش، محققان 42 بیمار را که در مراحل اولیه سرطان ریه قرار داشتند به همراه 52 نفر دیگر که از لحاظ سن، استعمال دخانیات، جنس و نژاد مطابق با شرایط بودند، تحت نظر گرفتند. سپس آرایش‌های ژنتیکی را به منظور کشف بهترین حالت برای تشخیص سرطان به کار بردند و دریافتند که آرایش ژنی 15 در 87 درصد مواقع بیشترین دقت را دارد.

 این یافته‌ها حاکی از آن است که سرطان ریه با گلبول‌های سفید خون در تعامل بوده و نوع ژن‌های فعال در این سلول را تغییر می‌دهد.

این نتایج به صورت بالقوه می‌‌تواند روش کم دردسر برای تشخیص سرطان در افرادی که مشکوک به بیماری هستند، ایجاد کند. ایجاد روشی با دقت بیشتر بسیار ارزشمند بوده و یک مفهوم اقتصادی مهم به دنبال دارد، چرا که باعث کاهش جراحی‌های غیرلازم، نمونه‌برداری‌های متوالی و عکسبرداری‌های مکرر می‌شود.

آتنا حسن‌آبادی‌
منبع: Physorg