به هم خوردگی صفرا و دل را رفع میکند و برای حصبه و اسهال گرم صفراوی مفید بوده و کرمکش است. خوردن ریواس را نباید در برنامه غذایی از یاد برد. ریواس را برای تهیه خورش، کمپوت، مربا و شربت مورد استفاده قرار میدهند. سعی کنید در مصرف ریواس زیادهروی نکنید.مفیدترین طریقه مصرف آن، مصرف آب ریواس همراه با آب هویج، کرفس، خیار و سیب که یکسوم آب ریواس و دوسوم بقیه مواد، است.ریواس اثر ملین داشته و اشتهاآور است و برای افزایش اشتها و یبوست مفید است. مصرف ریواس برای مبتلایان به سنگ کلیه و ناراحتیهای مثانه خطرناک است.
شیر مادرانی که ریواس میخورند، در نوزادان تولید اسهال میکند. ریواس، مقوی قلب و اعصاب بوده و برای درمان بواسیر مفید است.
ریواس به عنوان فعال کننده عملکرد دستگاه گوارش، ناقل نمکهای صفراوی و محرک ترشح کبد شناخته شده است. نخستین کارکرد آن در دهان این است که با تحریک جوانههای چشایی به واسطه مزه تلخ خوشایندش، موجب پاک شدن حفره دهان شده و دهان را برای چشیدن غذای بعدی آماده میسازد. این گیاه در معده سبب افزایش ترشح معده و تحریک آن میشود. در نتیجه به طور کلی باعث بهبود عملکرد معده میگردد.علاوه بر این با تحریک ترشح نمکهای صفراوی از کبد، به تنظیم جذب چربی از روده کمک میکند.ریواس خاصیت مسهلی، ضدالتهابی و متعادلکننده عملکرد رودهها (درمان یبوست و اسهال) را داشته و در درمان یرقان، خونریزی معده رودهای، اختلال قاعدگی، ورم ملتحمه چشم، جراحات ناشی از ضربات و صدمات جسمانی، زخمهای چرکی سطحی و سوختگیهای حاصل از حرارت کاربرد دارد.