اجرای نقش‌های خاص به شیوه خاص‌

رهنما بعد از یک دوره کم‌کاری، سال گذشته با فیلم توفیق اجباری به دنیای سینما برگشت. او هرچند در این فیلم نقش اصلی را بازی نمی‌کرد، اما نوع بازیش باعث شد که نقش او برجسته شود و در ذهن‌ها بماند. رهنما پس از مدت‌ها دوری از تلویزیون با سریال مرد هزار چهره بار دیگر به تلویزیون آمد و بسیاری از نظر‌ها را به خود جلب کرد. او در این سریال از تیپ‌های رایج که مخصوص این سریال‌هاست دور شد و به شخصیت نزدیک شد، شخصیتی که در تلویزیون به ندرت دیده می‌شود. نکته جالب در این سریال این بود که بهاره رهنما دخترش پریا را نیز به عنوان بازیگر به این سریال آورد و مادر و دختر در کنار هم نقش دو خواهر را بازی کردند. رهنما فیلم  دایره زنگی را بر پرده سینماها دارد. رهنما بار دیگر در این فیلم در نقش یک زن اغواگر و عامی‌ ظاهر شده است. این نقش نشان‌دهنده این است که رهنما دارد کم‌کم در اجرای این‌گونه نقش‌ها صاحب جایگاه و سبک خود می‌شود. 

افول یک چهره‌

جهانبخش سلطانی را این روزها در سریال پشت دروازه خاکی می‌بینیم. نقشی که در این سریال دارد اصلا بینندگان را یاد نقش‌هایی که این بازیگر سال‌ها پیش بازی می‌کرد نمی‌اندازد. سلطانی از بازیگرانی بود که در اواخر دهه 60 به سینما و تلویزیون آمد و با آمدن خود نوید حضور یک بازیگر توانا را داد. سریال قصه‌های مجید، سلطانی را به دنیای بازیگری معرفی کرد و بعد از این سریال بود که سینما درهایش را به روی این بازیگر گشود و او در فیلم مهریه بی‌بی بازی کرد و نشان داد که در اجرای نقش‌های طنز قریحه خاص خود را دارد. بعدها او بازیگر ثابت فیلم‌های جنگی شد و در این فیلم‌ها هم از تمام توان خود استفاده کرد تا این نقش‌ها را باورپذیر اجرا کند تا دینش را به رزمندگان ادا کند. سلطانی با بازی در سریال سرنخ نشان داد که هم نقش یک کارآگاه را خوب می‌شناسد و هم از طنز موقعیت به خوبی آگاه است. جهانبخش سلطانی درست در زمانی کم کار شد که همه مردم او را می‌شناختند. پشت دروازه‌های خاکی بازگشت دوباره او به دنیای بازیگری است و شاید نقش‌های زیادی در انتظار او باشند.

اویسی با چارچنگولی همراه شد

فتحعلی اویسی در فیلم چارچنگولی بازی می‌کند. این فیلم را سعید سهیلی کارگردانی می‌کند و بازیگران اصلی آن رضا شفیعی‌جم و جواد رضویان هستند. اویسی مدتی است در سینما و تلویزیون کم کار شده است. بخشی از این کم‌کاری به دلیل نقش‌های تکراری‌ای بود که به اویسی پیشنهاد می‌شد و او تمایلی به اجرای آنها نداشت. حالا باید منتظر بود و دید چارچنگولی چه چیز جدیدی برای اویسی داشت که او بازی در آن را پذیرفت.