ریواس،‌گیاهی با ریشه‌ای در ‌اسطوره

ریواس یا ریباس، گیاهی است از تیره ترشک‌ها (هفت بندها) و دارای ساقه‌های هوایی و برگ‌های آن محتوی مواد ذخیره‌ای و اسیدی است و به همین جهت مورد استفاده خوراکی قرار می‌گیرد.

ریواس هنگام بهار در نواحی گوناگون ایران، دامنه کوه‌ها، کنار رودخانه‌ها و مناطق برخوردار از آب‌های راکد می‌روید و برگ ضخیم و گوشتدار این گیاه مصرف غذایی دارد. ریواس را اعراب ریباس و یا ریباج می‌گویند. در فارسی به ساقه زیر زمینی آن که عده‌ای به غلط آن را ریشه می‌دانند ریوند می‌گویند. زادگاه آن ایران و چین ثبت شده است. 

 سرشار از ویتامین ث‌

تکثیر ریواس معمولا با کشت در خزانه و انتقال به کشتزار و یا از طریق کشت بذر تازه صورت می‌گیرد. ساقه‌های آن مدتها در زیرزمین باقی مانده و رشد می‌کنند و همین که به آب می‌رسند، یک شاخه با برگ بیرون می‌دهند. برگ نمونه طبی آن بلند تر بوده  و شبیه دست است.  طبیعت برگ‌های ریواس سرد است و ریواس دارای برخی عناصر نظیر پتاسیم ƒ‌  کلسیم  و نیز ویتامین آ، ب و به مقدار زیادی  ویتامین ث است و یکی از خواص جالب آن این است که لوزالمعده را وادار به ترشح انسولین کرده و قند خون را کم می‌کند. البته مصرف بیش از حد ریواس باعث کمبود کلسیم در بدن می‌شود.

تقویت کننده معده‌

دمبرگ ریواس که قسمت قابل استفاده آن است دارای مقداری اسیدهای آلی مانند اسید مالیک است که برای رفع عطش و ایجاد سهولت در هضم غذا مفید است. همچنین در طب سنتی ریواس برای دفع بعضی از باکتری‌های مضر استفاده می‌شود. بعلاوه  برگ آن دارای چندین نوع ترشی است و چون آن را با کمی قند بجوشانند، طعم مطبوعی پیدا کرده و از سردی آن کاسته می‌شود  و به همین جهت است که شربت آن در بین ایرانیان دوستان فراوان دارد. ریواس مسرت بخش و تقویت کننده  معده و روده‌هاست.  اشتهاآور و  ازبین‌برنده صفرا است. گفته می‌شود که  برای تنگی نفس و بواسیر مفید است و تداوم در خوردن ریواس باعث پاکی خون می‌شود و دمل را درمان می‌کند. عصاره آن جهت تقویت قوای بینایی و از بین بردن لکه‌های سفید چشم تجویز شده است.
قسمت‌های قرمز رنگ برگ آن که شبیه کف دست و پای غاز است، باد شکن، ملین و مسهل است و لیکن برای مبتلایان به درد و سنگ کلیه خوب نیست.در اساطیر ایرانی  نخستین زن و مرد که آنها را مشی و مشیانه می نامند از شاخه یک ریواس  به دنیا آمده اند.